ตอนที่4 ไม่มันไม่มี

08.73น. ร้านกาเเฟจะเจ๊งรึเปล่า)

ในร้านกาเเฟเห่งหนึ่ง มีหญิงสาวเจ้าของร้านกำลังนั่งตบเเมลงวันอย่างเมามัน เธอเปิดร้านกาเเฟเเห่งนี้ได้หนึ่งปีเเล้ว เเต่ว่าตั้งเเต่เปิดมามีลูกค้าเข้าเพียงเเค่สิบคนเท่านั้นซึ่งก็คือเมื่องานนี้เอง ไฟเเละน้ำในร้านโดนตัดหมดจนใช้การอะไรไม่ได้ หนี้ที่กู้มาก็เหลือน้อยลงทุกที ส่วนเธอเองก็ได้พยายามทุกวิถีทางเเต่ก็ไม่มีวี่เเววว่าจะมีลูกค้าเข้ามาเลยเเม้เเต่น้อย เเต่ในเมื่อวานเหมือนพระเจ้าจะเห็นใจเธอเลยต่อชีวิตให้นิดหน่อย

ปิ๊ง~(เสียงเปิดประตู)

"อ้าว สวัสดีค่ะ ไม่ทราบรับอะไรดีคะ"

"...คือวันนี้ผมไม่ได้มาดื่มกาเเฟหรอกนะ"

"งั้นมีอะไรให้ช่วยรึเปล่าคะ บอกได้เลยนะเราพร้อมบริการเต็มที่"

"อะไรก็ได้เหรอ?"

"ใช่ค่ะ ได้หมดทุกอย่างเลย"

"งั้น...ขอกุญเเจหน่อย"

"กุญเเจเหรอ...ได้สิคะ"

ด้วยความดีใจสุดๆ คุณเจ้าของร้านเลยทำตามคำขอเเละยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เธอค้นเอากุญเเจทุกอย่างในตัวมาวางไว้บนโต๊ะ เเต่ในขณะเดียวกันลูกค้าคนที่สองก็ปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับปืนที่จ่อมาทางข้างหลังลูกค้าหนึ่ง

"เเก๊งพัคทำไมเหรอ?" ลูกค้าหนึ่งถามขึ้นทันทีที่รู้สึกตัว

"ใช่เเล้วขอรับ เจ้าเเก๊งคาซึเเกะผู้ต่ำต้อย"

"ไม่อยากเชื่อว่าพวกเเกต้องการกุญเเจด้วย"

"สิ่งล้ำค่าขนาดนี้ใครบ้างล่ะที่ไม่ต้องการขอรับ"

"อ้าวมีลูกค้าอีกคนเหรอ ยินดีต้อนรับค่า" เจ้าของร้านก้มศีรษะทักทายอย่างนอบน้อม โดยไม่สนใจปืนที่กำลังจ่อหัวลูกค้าหนึ่งอยู่เเม้เเต่น้อยเเละยังคงเอากุญเเจทั้งหมดมากองรวมกันจนเเทบจะล้นโต๊ะออกมา

"เเต่นี่เป็นครั้งเเรกเลยนะที่ฉันรู้ว่าเเก๊งพัคทำไมจะใช้ปืนเเบบนี้"

"ไอ้นี่เหรอ มันไม่ใช่ปืนจริงหรอกครับ มันคือวิชานินจาเสกปืนเพลิงระเบิดคอต่างหากล่ะ"

"นั้นไง นึกเเล้วเชียวไอ้พวกหัวโบราณยังคงไม่ก้าวออกมาจากกะลาสินะ"

"หึ! ก็ยังดีกว่าไอ้พวกตัวซวยคาซึเเกะ ไปที่ไหนก็เจ๊งที่นั้น"

"หา!?"

"หา?!"

ทั้งคู่เริ่มจะตีกันเต็มที่เเต่ไม่ทันได้ทำอะไรลูกค้าคนที่สามก็โผล่ออกมาพร้อมม้าสีรุ่ง

"เเก๊งคาซึเเกะกับเเก๊งพัคทำไมเหรอ?"

"อะไรน่ะ เเก๊งลิตเติ๊ลโทนี่เหรอ"