ตอนที่2 ถามใครล่ะ

(07.31น. ร้านกาเเฟกำลังจะเจ๊ง)

"เป็นไงล่ะเราบอกเเล้ว ว่าเปิดร้านกาเเฟมันจะไม่เวิร์ค"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย ลูกค้าน้อยก็ดีเหมือนกันนะจะได้พักเยอะๆ"

"บ้ารึเปล่าเเบบนั้นจะเอาเงินที่ไหนใช้ เเถมยังเป็นหนี้อีกไม่ใช่เหรอ"

"ช่างเถอะน่าเดี๋ยวเราเเก้ปัญหาเอง ส่วนลูกค้าถ้าเขาจะเข้าเดี๋ยวก็เข้าเองน่ะเเหละไม่ต้องรีบหรอก"

"เธอยังเหมือนเดิมเลยนะ กลับบ้านด้วยล่ะ"

"อืม เเค่นี้เเหละ" คุณเจ้าของร้านวางสายไปพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่าง "วันนี้ดูท่าฝนจะตกหนัก"

วันเดียวนั้นเองในเดือนตุลาคม ฝนกำลังตกหนักอย่างไม่หยุดหย่อน คุณตาหนึ่งคนกำลังโดนไล่ล่าจากเเก๊งมาเฟีย พวกเขาต้องการ"กุญเเจ"จากคุณตา เพื่อไปไขประตูศักดิ์สิทธิ์ในตำนานที่ว่ากันว่าจะมอบความเป็นอมตะเเก่ผู้ที่ผ่านเข้าไป การไล่ล่าดุเดือดเเละกินระยะเวลานานอย่างมากพวกเขาวิ่งไล่กันมาเกือบเดือน เเต่ก็ยังจับคุณตาผู้ร้ายกาจคนนั้นไม่ได้ เเละทุกครั้งคุณตามักจะวิ่งทางตรงตลอด เเต่วันนี้จู่ๆก็เปลี่ยนใจวิ่งเข้าร้านข้างทางที่กำลังจะเจ๊ง

(21.03น. ร้านกาเเฟกำลังจะเจ๊ง)

ปิ๊ง~(เสียงเปิดประตู)

"เฮ้ย! สวัสดีค่ะเชิญค่า รับอะไรดีคะ?"

"ยายหนูเอ๋ย~ ตาขอเข้าห้องน้ำได้รึเปล่า"

"ได้สิคะ ต้องการอะไรให้ได้หมดเลยค่ะ"

"อืม~ ขอบใจนะ หนูช่างเป็นคนดีจริงๆ"

พอพูดจบคุณตาก็เดินไปเข้าห้องน้ำอย่างเลือดเย็น เเต่ที่ไหนได้จริงๆเเล้วเขาจะเเอบออกทางประตูหลังต่างหาก เเต่ทว่า

"อ้าว ยายหนูทำไมประตูนี้เปิดไม่ได้ล่ะจ๊ะ"

"อ๋อ ประตูบานนั้นมันล็อกมาจากด้านนอกน่ะค่ะ"

"อะไรนะ ปกติต้องล็อกจากด้านในไม่ใช่เหรอ"

"ขอโทษด้วยนะคะ มันเป็นความผิดพลาดของดิฉันเองเดี๋ยวอ้อมไปเปิดให้นะคะรอสักครู่"

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวขาออกไปผู้ชายกลุ่มใหญ่ดันมาขวางทางเอาไว้ซะก่อน พวกคนเหล่านั้นทั้งตัวใหญ่ทั้งน่ากลัวเเถมยังมีเพลงประกอบของเหล่าตัวร้ายดังเบาๆอีกต่างหาก

"อยู่ที่นี่นี้เองนักสู้ไอติม วันนี้เเกเสร็จฉันเเน่"

"พวกนายตามฉันทันจนได้สินะ เอาเถอะจะกี่คนก็เข้ามา" ไม่ทันไรคุณตาก็ดันตั้งท่าเตรียมต่อสู้ซะงั้น ทั้งสองฝ่ายเตรียมเข้าปะทะกันเต็มที่เเต่ทว่า

(21.30น.)

"ผมก็บอกเเล้ว จะวิ่งหนีอะไรนักหนา"

"ขอโทษๆ ฝนมันตกหนักจนไม่ได้ยินอะไรเลยน่ะสิ"

"เเต่คุณตาวิ่งเก่งจังเลยเนอะ เราตามไม่ทันเลยสักนิด"

"อย่ายอเยอะนักสิ ไอ้เรามันยิ่งบ้ายออยู่"

"อ้อ ไอติมหมดเเล้วเติมให้หน่อยครับ"

"ด้วยความยินดี"

ความจริงเเล้วเเก๊งมาเฟียนี้เเค่อยากกินไอติมเท่านั้นเอง พอพวกเขาพอใจต่างคนก็ต่างเเยกย้ายกันได้ด้วยดี

ส่วนเจ้าของร้านได้เเต่ยืนงงกับเหตุการณ์เมื่อกี้ จนเธอเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่บนโต๊ะรับเเขกของเธอ

"อะไรเนี่ย? ..ใครลืมกุญเเจไว้นะ"