ท่านจะกลับเมืองหลวงหรือ

รุ่งเช้า ม่านม่าน พาเด็กแฝดที่อาบน้ำล้างหน้าเรียบร้อยแล้วออกจากห้องพักของนางเร็วกว่าปกติ ด้วยมีอาหยุนอยู่ภายในเรือนด้วย พอออกมานางแสร้งเดินเข้าครัวไปเตรียมอาหารเช้าทันที ทิ้งให้เด็กแฝดอยู่เล่นกับบิดาของพวกเขาภายในห้องพัก

“พี่สะใภ้ข้าช่วย” อาหยุนเดินเข้ามาจะช่วยนางในห้องครัว

“ข้าทำเสร็จแล้ว เจ้าช่วยยกออกไปก็พอ” นางชี้ไปที่อาหารที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“เอ๊ะ...ท่านมิได้จุดฟืน ท่านทำอาหารได้อย่างไร” เขามองไปที่เตาไฟอย่างสงสัย มันเหมือนไม่เคยถูกใช้งานมาเลย

“พูดมากเสียจริง จะกินหรือไม่” นางมองเขาอย่างเย็นชา

“ข้าจะรีบยกไปประเดี๋ยวนี้เลย” เขารีบยกอาหารเดินออกไป ด้วยกลัวว่าม่านม่านนางจะเปลี่ยนใจไม่ให้เขากินด้วย

ระหว่างที่กินอาหาร อาหยุนคิดอยากจะเอาใจม่านม่านจึงได้เอ่ยออกมา “พี่สะใภ้ ฝีมือการทำอาหารของท่านเปิดเหลาอาหารได้เลยขอรับ” เขาเคี้ยวจนแก้มพอง ปากก็เอ่ยชมไปด้วย

“อืม...ความคิดของเจ้าไม่เลว ที่นี่ใกล้จากเมืองหลวงมากน้อยเพียงใด”

อาหยุนรีบกลืนอาหารที่อยู่ในคอก่อนที่จะสำลักออกมา เขารู้ประวัติของกงเพ่ยจิ้นและมู่ลี่ม่านก่อนที่จะมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ ว่าทั้งสองถูกขับไล่ออกมาจากในเมืองหลวง แต่ไม่คิดว่ามู่ลี่ม่านยังมีความคิดที่จะกลับไป “ท่านจะกลับเมืองหลวงหรือ”

“ไม่หรอก ข้าแค่อยากรู้ก็เท่านั้น ข้าเองก็จำไม่ได้แล้ว ว่าอยู่ห่างมากเพียงใด” เจ้าของนร่างเดิมเสียใจที่ถูกขับไล่ นางไม่สนใจจำด้วยซ้ำว่าเดินทางทั้งหมดกี่วัน ตัวม่านม่านเองจึงไม่รู้เรื่องนี้ไปด้วย

“รถม้าของท่านใช้เวลาเดินทางคงจะประมาณห้าวันกระมัง ข้าเองก็ไม่แน่ใจ เคยได้ยินเพียงคนอื่นพูดเท่านั้น ข้ายังไม่เคยไปเลยสักครั้ง” เขาเกาหัวแก้เก้อ

“เจ้าอยากไปหรือไม่เล่า” ม่านม่านเงยหน้าขึ้นมองอาหยุนที่ยามนี้จ้องมองนางตาปริบๆ

“ข้าจะไปทำอันใดเล่า ความรู้ก็ไม่มี เงินก็ไม่มี ข้ามีครอบครัวอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนหรอก” นางโบกมือปฏิเสธ

ม่านม่านนางจึงไม่สนใจที่จะพูดสิ่งใดกับเขาต่อ หลังจากไปดูบาดแผลของกงเพ่ยจิ้นแล้ว นางจึงคิดที่จะเดินทางเข้าตัวเมือง เพื่อไปจัดการธุระของตนเอง แต่เด็กแฝดสองคนที่เดินตามก้นนาง ทำให้นางไม่อาจจะหลบออกไปได้

“พวกเจ้าไปอยู่เป็นเพื่อนบิดาของเจ้า ข้าจะออกไปข้างนอก แล้วจะรีบกลับมา”

“ท่านแม่ให้พวกข้าไปด้วยนะขอรับ” กงหนิงอวี่เดินเข้ามาจับมือนางเอาไว้

“ไม่ได้ ถ้าพาพวกเจ้าไปด้วยต้องใช้รถม้า ท่านอาหยุนของพวกเจ้าต้องดูแลท่านพ่อ พาพวกเราไปไม่ได้ วันหน้าข้าจะพาพวกเจ้าไปเที่ยวดีหรือไม่” นางต้องหลอกล่อให้พวกเขาตายใจ

กงหนิงเจี้ยนมองนางอย่างรู้ทัน “แต่ท่านเองก็จะออกไปเที่ยวเล่นมิใช่หรือ”

“เหอะ ข้าไปทำงานหากเงินเลี้ยงพวกเจ้าที่กินเหมือนหมูอย่างไรเล่า หรือวันนี้จะกินเพียงแค่ข้าวเปล่า” นางเลิกคิ้วถามอย่างยียวน

“ข้าไม่ไปก็ได้ แต่ท่านต้องซื้อขนมมาให้ข้า” กงหนิงอวี่ยอมแพ้ พอได้ยินว่าต้องกินเพียงข้าวเปล่า

ม่านม่านมองไปทางกงหนิงเจี้ยนเพื่อรอดูว่าเขาจะยอมหรือยัง “ข้าขอดูการ์ตูนสองตอน”

“ไปอยู่ในห้องกับบิดาของเจ้าได้แล้ว”

ไม่ได้ไปแต่ถือว่าอย่างน้อยก็ได้ในสิ่งที่ต้องการ ทั้งสองจึงเดินแทบจะกลายเป็นวิ่งมุ่งหน้าไปที่ห้องนอนของกงเพ่ยจิ้นอย่างไว

ม่านม่านเลือกม้าสีดำออกมา แล้วขี่ควบออกจากหมู่บ้านมุ่งหน้าเข้าไปในตัวเมือง ยามที่ออกมาจากหมู่บ้าน ม่านม่านนางไม่สนสายตาของชาวบ้านที่มองมาทางนางด้วยความตกตะลึง ไม่ว่าจะนินทานางเช่นใด นางล้วนแต่ไม่เก็บมาใส่ใจ

ที่นางต้องการจะไปคือโรงค้าทาส นางสอบถามทหารหน้าประตูเมืองถึงตำแหน่งที่ตั้งของโรงค้าทาสแล้วมุ่งหน้าไปทันที

ทางทิศใต้ของเมืองมีโรงค้าทาสตั้งเรียงตั้งแต่ต้นซอยจรดท้ายซอย นางฝากม้าเอาที่โรงฝากม้า ก่อนจะเดินดูไปเรื่อยๆ

นายหน้าค้าทาส ต่างออกมายืนรอเรียกคนซื้ออยู่ด้านหน้า ส่งเสียงทักทายจนปวดหูไปหมด นางตัดสินใจเดินเข้าไปในโรงค้าทาสแห่งหนึ่งที่อยู่ตรงกลางซอย

ด้านในมีห้องขังเรียงอยู่ห้าถึงหกห้อง แบ่งแยกชายหญิงชัดเจน แยกคนอ่านออกเขียนได้ให้อยู่อีกห้องหนึ่ง และห้องที่ทำให้ม่านม่านนางสนใจ เป็นห้องขังทาสที่ทำผิดร้ายแรง และทำร้ายทาสคนอื่นในโรงค้าทาส

“เออ...ฮูหยิน หากท่านจะซื้อคนไปใช้งาน เห็นทีห้องขังนี้จะไม่เหมาะขอรับ” นายหน้าค้าทาสเอ่ยเตือนม่านม่าน

“ในนี้มีคนใดที่อ่านเขียนได้ แยกออกมาให้ข้า แล้วแยกคนที่มีวรยุทธ์ออกมาให้ข้าด้วย”

“ขอรับ” ในเมื่อห้ามไม่ได้ ก็ไปจัดการให้นางจะดีกว่า ถึงอย่างไรเขาก็ได้เอ่ยเตือนไปแล้ว

ม่านม่านนับว่าเป็นสาวงามคนหนึ่ง นายหน้าค้าทาสไม่คิดว่านางจะมีความชอบประหลาดเช่นนี้ นางมองทาสบุรุษตรงหน้าราวกับขนมหวานที่นางโปรดปราน แม้แต่ทาสที่ดุดันยังอดขนลุกกับแววตาของนางไม่ได้