ตอนที่2 [คุณหมอธีรภัทร] เมียเด็กของหมอเพลย์บอย

“เบล… แต่ธีร์เห็นเบลเป็นเพื่อนที่ดี…มาตลอดเลยนะ ธีร์ขอโทษ ที่เปลี่ยนมาชอบเบลแบบ… คนรักไม่ได้” ประโยคตรง ๆ ของเขาทำให้หมอสาวถึงกับสะอึก เธอเงยหน้าสบตาผู้ชายที่เธอแอบชอบมานาน

“ธีร์ไม่เป็นไร แค่เบลอยากให้ธีร์รู้ว่าเบลคิดแบบไหนกับธีร์ก็พอ…เบลรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่เบลก็ห้ามใจตัวเองไม่เคยได้” เธอเว้นจังหวะ เพื่อกลืนก้อนแข็ง ๆ ที่แล่นขึ้นมาจุกอยู่กลางอกลงคออย่างยากลำบาก กว่าจะเอ่ยประโยคทั้งหมดออกมาได้

“เบล… ธีร์ขอโทษ” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างรู้สึกผิดต่อเพื่อนสาว ตลอดมาเขาไม่เคยรู้เลยว่า…การให้ความสนิทสนมกับเธอมากเกินไป จะทำให้เพื่อนคิดเป็นอย่างอื่น จากนั้นคุณหมอหนุ่มเทวิสกี้ใส่แก้ว ยกกระดกรวดเดียวหมดแก้ว ก่อนจะหยิบแก้วของเพื่อนสาวมาเติมให้อีก ทั้งคู่นั่งกินข้าวกันเงียบ ๆ ทว่าคุณหมอสาวคอไม่แข็ง แค่ดื่มไปแก้วที่สองเธอก็เริ่มมึน ๆ สีหน้าออกแดงระเรื่อ

“เบลน่าจะเมาแล้ว เรากลับกันเถอะ เดี๋ยวธีร์ไปส่งเบลที่คอนโดนะ” คุณหมอธีรภัทรบอกเพื่อนสาว เพราะเขาและเธอต่างเปิดคลินิกเป็นของตัวเอง แต่ก็เข้ามาช่วยงานของโรงพยาบาล สัปดาห์ละ 2 วัน หรือเฉพาะมีเคสผ่าคลอดที่คนไข้เจาะจงเลือกหมอ

“อืม เบลไม่เมา…แค่นี้ไม่เมาหรอก” หนุ่มสาวลุกขึ้นยืน พากันก้าวไปที่ลานจอดรถ คุณหมอธีรภัทรมาส่งเพื่อนสาวจนถึงคอนโดฯ ก่อนจะขับไปเพนต์เฮาส์ของตัวเอง

หมอหนุ่มผลักประตูเข้าห้อง รีบถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปเปิดน้ำอุ่นลงแช่ในอ่าง เขารู้สึกเครียดกับเรื่องที่เพื่อนสาวได้สารภาพบนโต๊ะอาหารเมื่อไม่กี่ชั่วโมง และอดเป็นห่วงความรู้สึกของเธอไม่น้อย ที่เขาไม่สามารถทำให้เพื่อนสาวสมหวัง

“เฮ้อ! เบล…ธีร์ขอโทษนะ ที่ไม่สามารถชอบเบลแบบคนรักได้ ธีร์เชื่อว่า…สักวันหนึ่งเบลต้องพบกับผู้ชายที่ดีและรักเบลจริง ๆ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบา ดวงตาคมสีนิลที่เคยจ้องเรือนร่างสาวงามมามากมาย ค่อย ๆ ปิดลงอย่างสนิท เมื่อความผ่อนคลายจากการได้นอนแช่น้ำอุ่น ๆ ในอ่าง

ร่างสูงเปลือยกายล่อนจ้อนอยู่ในอ่างน้ำนาน กระทั่งรู้สึกตัวตื่นเมื่อน้ำในอ่างเริ่มมีอุณหภูมิเย็นลง เขาขยับตัวบิดขี้เกียจจนน้ำในอ่างกระเพื่อมไหวไหลลงขอบอ่าง

“อืม ค่อยยังชั่ว” ร่างหนาหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดการอาบน้ำสระผม กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากครีมอาบน้ำ และยาสระผมทำให้เขารู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายได้มาก มือขาวเรียวเหมือนผู้หญิงหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอวสอบไว้แบบหลวม ๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำก้าวเดินไปที่เตียงนอน หมอหนุ่มหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดผมให้หมาด ก่อนจะล้มตัวลงนอนแผ่หราอยู่บนเตียงกว้าง

“เฮ้อ!” เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อคิดถึงเพื่อนชายในกลุ่มที่ได้สละโสดไปแล้วถึงสองคน ตอนนี้เหลือแค่เขากับปราณแล้วสินะ! ไม่รู้ว่ารายต่อไปจะเป็นใคร… แต่สำหรับเขาคงอีกนาน เพราะที่ผ่านมายังไม่พบผู้หญิงคนไหน ที่สามารถทำให้เขาหยุดอยู่ที่ ‘เธอ’ ได้เลยสักคน ต่างกินอิ่มเอมแล้วก็จากลา…

ดวงตาคมกริบค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น เมื่อรู้ว่าตัวเองหลับไหลไปหลายชั่วโมง

“กี่โมงแล้ววะ” เขาเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียง

“จะทุ่มแล้วเหรอ หลับนานไปเหมือนกันนะเนี่ย” เขาครางงึมงำ และบิดขี้เกียจอีกครั้ง วันนี้รู้สึกเบื่อ ๆ คงไม่เข้าคลินิก หยิบมือถือกดต่อสายถึงเจ้าหน้าที่คลินิก ไม่นานเขาก็ได้รับเสียงหวาน ๆ จากปลายสาย

[สวัสดีค่ะ คลินิกคุณหมอธีรภัทรค่ะ] เสียงหวานของเจ้าหน้าที่กรอกมาตามสาย

“อืม ผมหมอธีร์ วันนี้ผมจะไม่เข้าคลินิกนะ คุณช่วยแจ้งคุณหมอ ‘อ้น’ ให้ดูแลคนไข้แทนผมด้วย”

[ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะแจ้งคุณหมอ ‘อ้น’ ให้นะคะ]

“อืม ขอบใจ” จากนั้นคุณหมอหนุ่มจึงกดวางสาย

ปอร์เช่สีน้ำเงินแล่นเข้ามาจอดที่หลังร้านของไนต์คลับหรู คุณหมอเปิดประตูลง ก้าวเดินไปเข้าประตูหลังร้าน

“สวัสดีครับคุณหมอ” การ์ดหนุ่มคุ้นตาทักทาย

“อืม สวัสดี เฮียพวกนายอยู่หรือเปล่า”

“อยู่ครับผม ตอนนี้เฮียปราณน่าจะอยู่ในออฟฟิศครับ” การ์ดรายงาน

“ขอบใจ” จากนั้นคุณหมอธีรภัทรจึงสาวเท้าขึ้นบันไดเลื่อน ไปหาเพื่อนสนิท ร่างสูงมาหยุดยืนอยู่หน้าห้อง ก่อนจะเคาะประตูเบา ๆ

ก๊อก ๆ

“เข้ามา” เสียงคนด้านในอนุญาต คุณหมอจึงผลักประตูเข้า

“มึงมาได้ไง? ไม่เข้าคลินิกเหรอ” ปราณเลิกคิ้วถาม

“อืม กูเซ็ง ๆ ว่ะ” คุณหมอหนุ่มตอบเสียงเบา และก้าวเข้าไปนั่งที่โซฟามุมห้อง แผ่นหลังกว้างเอนกายพิงพนักโซฟานุ่ม แขนทั้งสองข้างพาดเหยียดยาวบนพนักพิง ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบที่หน้าตัวเองแรง ๆ ทำให้ปราณได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น

“มึงเป็นเชี่ยอะไร? มาถึงก็ทำหน้าราวแบกโลกไว้ทั้งใบ”

“ไม่มีอะไร… กูคงเครียดกับงานมากไปหน่อย” ริมฝีปากหยักยกยิ้มแบบแกน ๆ

“มึงหลอกกูไม่ได้หรอก เราคบกันมาตั้งนานแล้ว กูกับมึงรู้ไส้รู้พุงดีว่ามีกี่ขด”

“เอ่อ ไอ้เหี้ย มึงเก่ง กูเครียดหลายอย่างปนเปกันไปหมด จนไม่รู้ว่าตัวเองเครียดเรื่องอะไร” คุณหมอยอมรับส่ง ๆ เพื่อให้ปราณหยุดถาม

“อืม มึงเครียดขนาดนั้น คืนนี้ก็จัดให้หนัก ๆ สิ! เลือกมาอยากเอาใคร เดี๋ยวกูจะจัดให้” ปราณกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“อืม กูขอสวย ๆ หมวยอึ๋มดูดเก่ง ๆ”

“แม่ง! ไอ้เชี่ย! เรื่องแบบนี้ ไม่เคยปฏิเสธ”

“มันเป็นของโปรด…สำหรับคนโสดเว้ย”