ten

Past วัชร

ผมกับไอ้กันต์เดินสำรวจสถานการณ์รอบๆก่อนจะเดินไปนั่งที่โซนวีไอพี ไอ้กันต์นั่งลงที่โซฟาตัวยาวและหยิบเอาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ  พวกผมนั่งดูสถานการณ์ว่าการแข่งจะไปในทิศทางไหน กังวลว่าน้องจะแพ้ และห่วงว่าน้องจะได้รับอันตราย 

"มึงจะเอายังไงต่อ" ไอ้ภพที่เดินตามเข้ามาถามพวกผม

"รอดูต่อไปก่อน แต่ก็ไม่ยอมยกน้องให้พวกมันแน่"

"มึงไม่ต้องกลัวว่าที่เมียพวกมึงแพ้หรอกกูจะบอกให้เอาไหม" ไอ้โอมพูดแทรกขึ้นมา

"ทำไมว่ะ"ไอ้กันต์ถามขึ้น

"รอดูน้องมันแข่ง มึงก็รู้เองแหละ"

พวกผมพูดคุยกันในเรื่องทั่วไปและพูดถึงสถานการณ์ในสนามแข่งที่กำลังจะเริ่มขึ้น  ในสนามดูครื้นเคร้งขึ้นมาในจังหวะที่การแข่งเริ่มขึ้น ไอ้กราฟขับรถแข่งคันสีเหลือง ส่วนน้องคีย์ ขับคันสีแดง

"น้องมันจะไหวแน่เหรอว่ะ ยิ่งเป็นไอ้กราฟด้วย ถึงมันจะแพ้ไอ้กันต์ แต่กับคนอื่นมั้ยไม่ได้แพ้ให้นะเว้ย แม่งยิ่งชอบไปแข่งพวกสนามเถื่อนด้วย กลัวแม่งเล่นตุกติกว่ะ" ไอ้ภพบอกความกังวลของมัน ซึ่งผมก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน 

"ถ้าคีย์ไม่ประมาทแล้วอ่านเกมไอ้กราฟออกก็พอมีลุ้นอยู่ กูเชื่อใจน้องว่ะ"ไอ้กันต์ที่นั่งดูนิ่งๆเอ่ยขึ้นมา มันคงประเมินสถานะการณ์อยู่

ด้านในสนาม

รถแข่งสีแดงและสีเหลืองเคลื่อนมาจอดยังจุดสตาร์ทเพื่อเตรียมฟังสัญญานแข่งโดยมีพริตตี้สาวสวยยืนอยู่ระหว่างรถสองคัน ชูธงขึ้นเป็นไขว้กันไว้ก่อนที่จะสบัดธงเป็นสัญญานเริ่มแข่งขัน ทันทีที่ธงสบัดลงนั้นรถทั้งสองคั้นพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็ว กติกาคือแข่งสามรอบสนามถึงเส้นชัยก่อนชนะ ตอนนี้คันที่นำอยู่คืนรถคันสีเหลือง คู่แข่งของคีย์ รถของทางนั้นนำอยู่ไม่เท่าไร ด้วยการลองเชิงของคีย์และดูสถานการณ์ไปด้วย จึงให้ทางนั้นนำไปก่อน ผ่านไปหนึ่งรอบ คราวนี้เป็นรอบสองคีย์ไม่ให้ทางนั้นนำอีก ต่อไปจึงเร่งเครื่องขึ้นมาตีคู่กับอีกฝ่าย ไอ้กราฟเห็นคีย์ขับขึ้นมาตีคู่จึงพยายามขับเบียดชนรถของคีย์ให้เสียหลักชนเข้ากับข้างทาง ด้วยความที่เคยลงสนามแข่งมาก่อนแล้ว จึงหมุนพวกมาลัยหักหลบและดริฟรถเป็นวงกลมอยู่กับที่เสียงเหยียบเบรกดังก้องสนาม ก่อนใส่เกียรเร่งเครื่องขับตรงไปหมุนรถกับไปในทิศทางที่แข่งต่อ ก่อนจะดึงเกมกลับมาได้อีกครั้งหนึ่ง ครั้งนี้รถของคีย์ขับตามคู่แข่งไปติดๆ แต่ไม่ได้ขับคู่กันไปเหมือนครั้งแรกครั้งนี้ขับตามอยู่ห่างเพื่อรอจังหวะพอถึงทางโค้ง รถสองคันขับตีคู่กันมาเบียดเสียดกันอย่างดุเดือนจนเกิดประกายไฟ ทั้งสลับกันขึ้นแซงอย่างไม่มีใครยอมใคร รถของคู่แข่งพยายามปาดหน้าให้รถของคีย์เสียหลักอีกครั้งหนึ่ง แต่คีย์เหยียบเบรคและทิ้งระยะห่างนิดนึงก่อนที่จะรีบเร่งเครื่องเข้าโค้งสุดท้าย และขับแซงขึ้นทางด้านขวา ก่อนจะเข้าเกียร์และดริฟปาดหน้าคู่แข่งซ้ายขวาจนอีกฝ่ายเสียหลักการทรงตัว และเร่งเครื่องเป็นครั้งสุดท้ายพุ่งเข้าเส้นชัยยังไม่วายดริฟรถเป็นวงกลมแล้วจอดหยุดอย่างผู้มีชัย 

คีย์ลงจากรถมายืนอยู่ข้างรถเสียงแห่เชียร์ดังสนั่นสนาม คู่แข่งมาจอดเทียบข้างรถลงมาอย่างหัวเสีย เดินตรงเข้ามาหาคีย์

"กูชนะ..อย่าลืมเดิมพันนะมึงหึ!"

"แม่งเอ้ย!!  หึ!คนสวย ก็แค่ฟลุ๊คชนะกูก็เท่านั้นอย่าทำเป็นปากดี "

"มึงนั้นแหละที่ไม่เจียมไอ้กราฟ มึงมันเล่นสกปรก มีเหรอที่ไอ้คีย์มันจะแพ้มึง มันเป็นไปไม่อยู่แล้ว" พี่โอมเดินเข้ามาพูดพร้อมเอาแขนโอบคอผมเอาไว้

"ก็แค่เด็กม.ปลาย จะมาเก่งกว่ากูที่ลงแข่งมาทุกสนามได้ยังไง"

"แต่มึงก็แพ้เด็กม.ปลายว่ะ" พี่ภพพูดเย้ยขึ้น

"กูบอกอะไรให้นะไอ้กราฟ ถ้าแข่งกันแบบใสสะอาด มึงไม่ได้กินฝุ่นไอ้คีย์มันเลย ไอ้เด็กม.ปลายที่มึงว่าเนี้ย แชมป์แข่งรถเยาว์ชนระดับประเทศ2ปีซ้อนนะ และยังเป็นตัวแทนระดับประเทศไปแข่งระดับเอเชีย ได้ที่2กับมาเมื่อต้นปีนี้เองนะ มึงน่ะมันแพ้ตั้งแต่ยังไม่แข่งเลยว่ะ 5555" พี่โอมเดินมาตบไหล่ผมเบาๆก่อนจะพูดออกมากุมท้องตัวเองหัวเราะอย่างผู้มีชัยที่ได้ตอกกลับไอ้กราฟได้

ไอ้สองคนยืนนิ่งไม่ถามอะไรผมสักคำแถมยังดึงมือพี่โอมออกจากคอผมและดึงผมเข้ามาใกล้ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะหอมแก้มผมคนละข้าง ทำเอาผมยืนนิ่งค้างไปเลย

"รางวัลของคนเก่งครับ"

"รางวัลเด็กดี..เก่งที่สุด"

"เห้ย!!!  ใครให้พวกมึงหอมกูเนี่ย!! "ผมโวยวายกลบเกลื่อนตกใจก็ตกใจไม่คิดว่ามันสองคนจะทำอะไรโจ้งแจ้งขนาดนี้

อร้าย เขิลเว้ย!!!ไม่รู้ตังเองทำหน้ายังไงตอนนี้ ขอหนีหน้าก่อนแล้วกัน 

"แล้วใครบอกว่าจะเอารางวับแบบนี้กันเล่า ไอ้บ้า ไอ้เหี้ย ไอ้..ไอ้...โอ๊ย ใจนี้ก็เต้นให้มันเบาๆหน่อยไม่ได้รึไง" ผมเดินบ่นมาเรื่อยๆคนเดียวจนถึงห้องแต่งตัวก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและขึ้นไปข้างบน