เมียสุดเถื่อนของผัวขี้เอา

โซดาหวาน

บท

ตั้งค่า

four

Past วัชร

วันนี้วันศุกร์พวกผมสี่คนเลยนัดกินเหล้ากัน กลุ่มผมก็มี ผม ไอ้กันต์ ไอ้ภพ ไอ้โอม ส่วนที่กินเหล้าก็ที่เดิมครับผับเฮียอั้ม พี่ชายคนโตไอ้โอม

และไอ้โอมยังเป็นพี่ชายไอ้อาร์มที่เป็นเพื่อนแก๊งเดียวกับน้องคีย์ของผมอีกด้วย พึ่งรู้นะเนี้ย ผมกับไอ้อาร์มรู้จักกันก่อนอยู่แล้ว แล้วจำได้ได้ว่ามันมีเพื่อนในกลุ่มแค่สาม แต่ตอนนี้มีน้องคีย์เพิ่มมาอีกคน

"เจอกัน 2ทุ่มละกัน"ผมเอ่ยบอกพวกมันที่เหลือก่อนที่จะกับคอนโด ผมกับไอ้กันต์เป็นรูมเมทกัน เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่ม.ปลายจนถึงทุกวันนี้ แต่พวกผมเรียนกันคนละคณะ ผมเรียนบริหาร ส่วนไอ้กันต์เรียนวิศวะ เรียนตามใจพ่อแม่ก็แบบนี้และครับ เลือกมากไม่ค่อยได้เดียวถูกตัดออกจากกองมรดกจะแย่เอา

ผมกลับมาถึงคอนโดสักพักไอ้กันต์ก็กลับมาเหมือนกัน

"เฮ้อ..ร้อนชิบหายเลย" มันว่าพลางถอดเสื้อช็อปออกเหลือแต่ตัวด้านในไว้แล้วเดินตรงไปในครัวหยิบน้ำมาดื่ม

"2ทุ่มร้านเฮียอั้มไปป่ะ?"

"เออ ไป แต่ตอนนี้กูไปนอนก่อนนะ เหนื่อยชิบหายเลย ทุ่มนึงปลุกกูด้วย กูไปพร้อมมึง"

"เออ..เดียวกูปลุกจะแดกอะไรป่าว..กูจะได้สั่งเผื่อ"

"เอา สปาเก็ตตี้ขี้เมาก็ได้..ไปนอนแหละ" มันตะโกนออกมาจากในห้องนอนของมันก่อนจะปิดประตูผมก็สั่งอาหารมากินส่วนของไอ้กันเอาใส่ตูู้เย็นไว้ก่อน เพราะตอนนี้พึ่งจะ5โมงกว่าๆ กว่าจะทุ่มนึงอีกหลายชั่วโมง

ด้านคีย์

Past คีย์

พวกผมมาอยู่ที่ผับพี่ชายไอ้อาร์มตอนนี้พึ่งจะ6โมงเย็นกว่าๆ มีคนเริ่มเข้ามาในผับประปลายบ้างแล้ว พวกผมนั่งกินกันอยู่สักพักก็ว่าจะกลับ พวกผมอายุไม่ถึงไม่อยากทำให้พี่ไอ้อาร์มเดือดร้อนด้วยไม่อยากอยู่ดึก

"ทุ่มนึงแล้วกลับกันเถอะ ลูกค้าเริ่มมากันแล้ว" ไอ้ดินว่า

"อืม..กินแค่นี้พอแล้ว..ไม่ต้องเมามากเดียวขับรถกับกันไม่ได้" พวกผมนั่งกินเหล้าหมดไปขวดนึงกับอีกครึ่งขวด ระหว่างที่เดินออกจากร้าน

ปึก!!

มีคนเดินสวนเข้ามาชนเข้ากับหัวไหล่ของผมจนผมเซไปด้านหลัง

" ขอทะ...อ่ะอ้าววว นึกว่าใคร ไอ้คีย์นี่เอง"

"ไอ้นัท" ผมพูดออกมา

"กูรุ่นพี่มึงนะไอ้คีย์ ..เรียกกูดีๆหน่อย"

"ไม่จำเป็นว่ะ..หลีกด้วยกูจะกลับแล้ว"

"รีบกับจังว่ะ..รีบกับไปดูดนมแม่หรอ. อ่อ!! กูลืมไปแม่มึงตายห่าไปแล้วนิ"

"ไอ้เชี้ยนัท"ผมตะโกนออกไปอย่าเหลืออด ผมกับมันเคยมีเรื่องกันมาก่อนมันเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเดิมของผม ผมลาออกจากโรงเรียนเดิมตอนจบม.5 แล้วมาเรียนม.6ที่นี่ เพื่อตัดความลำคานของและความสบายใจของพ่อ ไม่งั้นมาได้ตายคาตีนผมไปนานแล้ว

"ใจเย็นเว้ยไอ้คีย์" ไอ้แดนเห็นท่าไม่ดีจึงมาจับที่ไหล่ผมไว้

" เรียกกูทำไมหรอ.ห่ะ..ห่ะ"

ผัวะ!! ผัวะ!!

ยื่นหน้ามากวนดีนักนะมึงพูดจาทำเสียงยียวนก็แดกตีนกูเถอวันนี้

"ไอ้เหี้ยคีย์..มึง"

ผัวะ!!

พลั๊ก!!

ตุ๊บๆๆ

พวกผมและพวกมันตะลุมบอลชกคู่ใครคู่มันกันไปเลย ลูกค้าที่เข้ามาก่อนเห็นเหตุการณ์จึงเดินหนีกันเป็นแถว ไปหลบด้านข้างกันโดนลูกหลงบ้าง

ไอ้คีย์ระวัง!!! "ไอ้แดนตะโกนมาจากทางด้านหลังสิ้นเสียงมันผมเหงยหน้าขึ้นมาพอดี ขวดสีเขียวพาดลงมาตรงหน้าผมดัง

เพล๊งงง!!!

กรี๊ด!!เสียงลูกค้าผู้หญิงร้องขึ้นมา

"เชี้ย..คีย์หัวมึงแตก" อาร์มที่อยู่ใกล้หันมาบอกพร้อมกลับถีบเข้าสีข้างไอ้เหี้ยที่เอาขวดพาดหัวผม

"กูไม่เป็นไร" แต่พวกมึงเตรียมตัวตายคาตีนกูเลย เริ่มจากไอ้คนที่เอาขวดพาดหัวผมก่อนเลย

ผลั๊กๆๆ ผัวะๆๆ

"อั๊ก!! แค่กๆๆ "

"ฟาดหัวกูหรอ..หึ" ผมลากไอ้เหี้ยที่ฟาดหัวผมมาตรงเคาเตอร์บาร์ ฟาดหัวมันลงกับโต๊ะแล้วผมก็กระโดดขึ้นไปด้านบนเอาเท้าเหยียบคอมันเอาไว้ก่อนที่จะ...

เพล๊ง!!

เพล๊ง!!!

เพล๊ง!!!!

ผมจับขวดไวน์ที่ตั้งโชว์อยู่ด้านบน โยนใส่หัวมันอย่างแรงจน ขวดแตกไวน์ราคาแพงแตกไม่เป็นท่า

"ค่าเสียหายกูจ่ายเอง ส่งบิลมาที่กูได้เลย"

สักพักการ์คในร้านก็เข้ามาแยกพวกผมออกจากกัน และผู้จัดการร้านก็เดินเข้ามา ผมจึงบอกให้จดรายการค่าเสียหายทั้งหมดให้เดียวผมจะจ่ายเอง แต่ไอ้อาร์มบอกไม่เป็นไร

"โอ้โห้..ร้านกู..เละเลยนะพวกมึง"พี่ชายไอ้อาร์มเดินลงมาจากด้านบนของผม

"ผมขอโทษครับพี่อั้มเดียวผมจ่ายค่าเสียหายเอง"

"แค่นี้ช่างมันเถอะ..ไอ้อาร์มพาเพื่อนมึงไปโรงบาลทำแผลซะ"

"ครับเฮีย"

พวกผมหยิบขอนิดหน่อยแล้วเดินออกไปด้านนอกและไปโรงพยาบาล

"ทุกอย่างเข้าสู่เหตุการณ์ปกติแล้วตามสบายเลยครับ"

"เกิดไรขึ้นวะเฮีย"โอมถามขึ้น

"เพื่อนน้องมึงไงมีเรื่องกันในร้านกู "

"ใครว่ะ ไอ้ดินหรือไอ้แดนละ"

"ไอ้คีย์เพื่อนใหม่มัน แม่งโคตรได้ใจเด็กเชี้ยอะไรโคตรเถื่อนเลย"

"ยังไงว่ะเฮีย?"

"แม่งต่อยกับกระถืบไม่พอมึงดูนู้น!"เฮียอัั้มชี้ไปที่เคาร์เตอร์ และสิ่งที่โอมเห็นคืน เคาร์เตอร์ด้านข้างหักแตกออกและยิ่งไปกว่านั้น..ขะ..ขวดไวน์