บทนำ INTRO

@เมื่อ 2 ปีก่อน... หน้าตึกผู้ป่วยนอก

"พี่หมอขา! พายเอาน้ำส้มคั้นสดมาให้ค่ะ พายคั้นเองกับมือเลยนะ รับรองว่าไม่มีน้ำตาล มีแต่ความจริงใจล้วนๆ!"

เด็กสาวในชุดมัธยมปลายปลายแก่นเซี้ยว วิ่งกระหืดกระหอบฝ่าฝูงชนเข้ามาหาศัลยแพทย์หนุ่มที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องตรวจ หมอศรันย์ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาหยุดกะทันหัน ใบหน้าเรียบเฉยนั้นดูดุดันกว่าปกติเมื่อจ้องมองเด็กสาวที่ยิ้มร่าจนตาหยี

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาที่นี่... กลับไปเรียนหนังสือซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเรื่อยไร้ซึ่งอารมณ์

"พายเรียนเสร็จแล้วค่ะ! อีกอย่าง พายจองคิวพี่หมอไว้แล้วนะ"

"คิวอะไรของเธอ"

"ก็คิวจีบไงคะ พี่หมอห้ามผิดนัดสิ"

"พรรณนารา" เขาเรียกชื่อจริงเธอด้วยเสียงเข้ม "ที่นี่โรงพยาบาล ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของเธอ"

เขาก้าวเดินหนีอย่างไม่ใยดี แต่พระพายในวัย 17 ก็ยังวิ่งตามกวดไปข้างๆ

"พี่หมอจะไล่พายไปไหนก็ได้ แต่พายจะจีบพี่หมอจนกว่าพี่หมอจะใจอ่อน! คอยดูเถอะ สักวันพี่หมอต้องยอมสยบแทบเท้าเด็กกะโปโลคนนี้!"

"น่ารำคาญ"

"รำคาญก็รำคาญไปสิ แต่พายไม่คิดจะถอยหรอกนะ"

คำว่า "น่ารำคาญ" ของหมอศรันย์ดูเหมือนจะมีอานุภาพทำลายล้างต่ำกว่าที่เขาคิด เพราะพระพายไม่แม้แต่จะเก็บมาใส่ใจ เธอยังปรากฏตัวพร้อมกับ "ไอเทม" ใหม่ ที่จะมาพิชิตใจคุณหมอหน้านิ่ง

ความรักที่เคยใสซื่อและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลายเป็นเพียงเรื่องเล่าในอดีตที่เธอไม่กล้านึกถึง เพราะความสดใสทั้งหมดได้ตายจากไปแล้วตั้งแต่วันที่เหตุการณ์บนเตียงคืนนั้นเปลี่ยนสถานะของเธอจาก "เด็กที่เคยวิ่งตามจีบ" ให้กลายเป็น "ความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของเขา"

@ปัจจุบัน...

กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศสะอาดยังคงอบอวลอยู่ในห้องพักส่วนตัวของศัลยแพทย์หนุ่ม แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้หัวใจของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียงกว้างรู้สึกผ่อนคลายลงเลย

'พระพาย' กระชับผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาปิดกั้นผิวพรรณที่เต็มไปด้วยร่องรอยสีจาง ขอบตาของเธอร้อนผ่าวขณะมองแผ่นหลังกว้างของเจ้าของห้องที่กำลังสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวอย่างใจเย็น ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเป็นเพียงกิจวัตรประจำวันที่ไม่มีความหมายอะไร

"พี่หมอคะ..." เสียงหวานสั่นพร่าเล็กน้อย

'หมอศรันย์' ชะงักมือที่กำลังติดกระดุมข้อมือ เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่จ้องมองเขาด้วยความคาดหวัง

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วพาย... ว่าเวลาอยู่กันสองคน อย่าเรียกฉันแบบนั้น"

คำพูดที่เย็นเยียบยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศในห้องทำเอาพระพายเม้มริมฝีปากแน่น

"ทำไมคะ ในเมื่อตอนนี้เรา..."

"มันคือความผิดพลาด"

คำสรุปสั้นๆ จากปากชายหนุ่มที่เธอแอบรักมาครึ่งชีวิตเหมือนใบมีดโกนที่กรีดลงบนกลางใจ เขาหันกลับมาในที่สุด ใบหน้าหล่อเหลาคมกริบนั้นเรียบเฉยเสียจนน่าใจหาย สายตาคู่เดิมที่เคยทอดมองเธออย่างห่างเหิน บัดนี้มันยิ่งดูห่างไกลออกไปอีกเป็นพันลี้

หมอศรันย์เดินตรงมาที่ข้างเตียง ก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะโคมไฟ

"ในนี้คือเงินจำนวนหนึ่ง เผื่อเธอต้องใช้ซื้อยา... หรืออะไรก็ตามที่จำเป็นจากเรื่องคืนนี้"

"พายไม่ได้ต้องการเงิน!" พระพายตวาดเสียงสั่น น้ำตาที่กลั้นไว้หยดลงบนหลังมือ

"พายชอบพี่... พายจีบพี่มาตลอด พี่ก็น่าจะรู้ว่าที่พายยอม เพราะพายรัก..."

"แต่ฉันไม่ได้รักเธอ"

ประโยคเดียว... ที่ทำให้โลกทั้งใบของเด็กสาววัยสิบเก้าหยุดหมุน

"และถ้าเธอยังอยากจะอยู่ในชีวิตฉันต่อ ในฐานะเด็กที่พ่อฉันฝากฝังให้ดูแล เธอก็ต้องยอมรับ 'เงื่อนไข' ของฉันให้ได้"

"เงื่อนไขอะไรคะ"

หมอศรันย์โน้มตัวลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นรดรินใบหู แต่มันกลับหนาวสั่นไปถึงกระดูก

"ข้อแรก... เรื่องคืนนี้ต้องตายไปกับเราสองคน ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด แม้แต่พ่อของเธอ"

"..."

"ข้อสอง... เวลาอยู่ที่โรงพยาบาล หรือต่อหน้าคนอื่น เราคือคนรู้จักที่ไม่ได้สนิทสนมกัน"

"และข้อสุดท้าย..." เขาเชยคางมนขึ้นมาสบตาด้วยแววตาที่กดดัน

"อย่าแสดงอาการหึงหวง หรือทำตัวเป็นเจ้าของชีวิตฉัน เพราะสถานะของเธอ... มีสิทธิ์อยู่ได้แค่ในสถานที่ที่ฉันอนุญาตเท่านั้น"

"ถ้าพายทำไม่ได้ละคะ?"

หมอศรันย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่พระพายเกลียดที่สุด เพราะมันคือคำสั่งไล่ทางอ้อม

"ถ้าทำไม่ได้ ก็ไสหัวออกไปจากชีวิตฉันซะ ตั้งแต่วินาทีนี้"

ชายหนุ่มหยิบเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดขึ้นมาพาดแขน ก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปโดยไม่หันกลับมามองร่างสั่นเทาที่ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป

พระพายมองตามแผ่นหลังนั้นไปด้วยความรู้สึกที่พังทลาย... นี่คือรางวัลของคนสายตื๊ออย่างเธอใช่ไหม?

ได้เป็น 'เมีย' อย่างที่เคยฝัน... แต่เป็นได้เพียง 'เมียลับ' ที่เขาพร้อมจะเขี่ยทิ้งทุกวินาทีที่เธอทำผิดกฎ