EP.6 เพื่อนใหม่

หลังจากที่ยืนรอเพื่อนสนิทอยู่ด้านล่างได้ไม่นาน ก็มีเสียงลิฟต์ดังขึ้น คนที่เดินออกมาจากลิฟต์ก็ไม่ใช่ที่ไหนเพื่อนสนิทที่เธอยืนรอนั่นแหละ ทว่าเธอไม่ได้ลงมาแค่คนเดียว ร่างเล็กเดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกับธิเบศร์

“ไหนเฮียบอกจะไปส่งมึง” ทันทีที่เห็นว่าเพื่อนยืนรอก็รีบเดินเข้าไปหาเพื่อนทันที

“กูรอมึง” เอ่ยตอบพร้อมกับส่งสายตาไปมองคนด้านหลัง

“นี่เฮียธิเบศร์” ฟ้าเบนตัวหลบ ก่อนที่จะเห็นร่างใหญ่ที่มันแนะนำ

“สวัสดีค่ะ” คนตัวเล็กยกมือไหว้ชายหนุ่ม ซึ่งเขาเองก็พยักหน้ารับไหว้

“ขับรถกลับดี ๆ ถึงแล้วบอกด้วย” ธิเบศร์เอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินออกไป ทำให้ตรงนี้เหลือแค่สองสาวที่ยังคงยืนอยู่

“มีอะไรมากกว่าที่เป็นเฮียใช่ไหม” ฝุ่นเอ่ยถามทันทีที่ธิเบศร์เดินหายออกไป

“…”

“ช่างเถอะ กลับเถอะง่วงแล้ว” ฝุ่นเอ่ยตอบก่อนที่จะจับแขนเพื่อนข้างหนึ่ง ออกแรงดึงให้เดินตามเขาลงมาที่ชั้นล่าง

เดินลงมาข้างล่างก็เห็นว่าจะมีรถจอดอยู่ใต้ตึกสามคัน หนึ่งคันของซัน หนึ่งคันของธิเบศร์ ส่วนอีกคันเป็นของหญิงสาว รถของซันกับธิเบศร์ติดเครื่องยนต์ไว้ ทว่ารถของทั้งสองติดฟิล์มดำเงาจึงทำให้มองไม่เห็นคนด้านใน

“หึ!” ฟ้าหัวเราะในลำคอก่อนที่จะมองไปที่รถของซันที่จอดอยู่ข้าง ๆ

“อะไร” คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“เปล่า กลับเถอะ”

ทั้งสองสาวเดินขึ้นรถไปพร้อมกันก่อนที่จะติดเครื่องยนต์ เพียงครู่เดียวรถของฟ้าก็เคลื่อนตัวออกจากใต้ตึก ตามด้วยรถของซันที่เคลื่อนตัวออกตาม ปิดท้ายด้วยรถของธิเบศร์

หลายวันผ่านไป

หลายวันผ่านไปชีวิตก็ยังคงวนเวียนอยู่ในรั้วมหาลัย เรียนเช้าบ้าง เรียนสายบ้าง เช่นวันนี้ที่เธอมีเรียนช่วงบ่าย เพราะอาจารย์ที่ปรึกษาเข้าสอนตอนบ่าย

“สวัสดีครับนักศึกษา” ทันทีที่ร่างใหญ่เดินเข้ามาภายในห้อง เขาก็เอ่ยทักทายทันที

“สวัสดีค่ะ/ครับ”

“วันนี้มีเพื่อนใหม่มาแนะนำนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเลื่อนสายตาไปมองผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ทางด้านนอก ก่อนจะพยักหน้าเรียกให้เข้ามา “เพื่อนใหม่ของนักศึกษานะครับ”

“เราชื่อน้ำหวาน ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ร่างเล็กหน้าตาน่ารัก คำพูดคำจาไพเราะน่าฟัง

“หาที่นั่งได้เลยครับ” ดร.ซันหันมาพูดกับน้ำหวาน ก่อนที่จะร่างเล็กจะหันมองซ้ายมองขวา แล้วหยุดมองตรงที่ฝุ่นนั่ง เดินเข้ามาหาฝุ่นก่อนที่จะเอ่ยขึ้น

“ตรงนี้ว่างเรานั่งด้วยนะ” ฝุ่นเองก็พยักหน้าตอบกลับ พร้อมกับรอยยิ้มสดใสต้อนรับเพื่อนใหม่

“เราชื่อฝุ่น” คนตัวเล็กแนะนำตัวก่อนที่จะเบนตัวหลบเล็กน้อย

“ชื่อกาย” เอ่ยขึ้นสั้น

“ส่วนสองคนนั้นชื่อฟ้ากับมิ้น” ฝุ่นแนะนำต่อ เพื่อนใหม่อย่างน้ำหวานก็ยิ้มรับ เธอดูเป็นเด็กเรียบร้อยไม่มีพิษภัยอะไร

“วันนี้ไม่มีอะไรมากนะครับ ผมจะมอบงานให้แต่ล่ะคน” ดร.ซันเอ่ยขึ้นพร้อมกับชูซองสีน้ำตาลในมือขึ้น “ในซองสีน้ำตาลจะมีหัวข้องานของแต่ล่ะคน แต่ล่ะคนจะได้หัวข้อไม่เหมือนกันนะครับ ได้รับซองไปแล้วอย่าเพิ่งเปิดนะครับให้ไปเปิดซองตอนที่อยู่บ้านแล้วเท่านั้น” ทันทีที่เขาเอ่ยจบ ชายหนุ่มก็เริ่มเดินจากซองให้กับนักศึกษา แจกจนเกือบครบจนมาหยุดอยู่ที่ฝุ่นที่นั่งข้างน้ำหวาน

“พิเศษ” ยื่นซองให้คนตัวเล็ก เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“คะ?” น้ำหวานที่ได้ยินประโยคเมื่อครู่ก็เอ่ยขึ้น

“เปล่าครับ” หันมาตอบน้ำหวาน ก่อนที่จะเดินกลับไปยังด้านหน้าของห้อง “ผมมีคะแนนให้กับงานนี้นะครับ ใครที่ทำผ่านจะได้ สิบคะแนน ส่วนใครที่ไม่ผ่านจะโดนตัดคะแนน”

“ค่ะ/ครับ” นักศึกษาตอบรับ

“วันนี้มีแค่นี้ครับ อีกหกวันเจอกันนะครับ พร้อมกับงานที่ต้องส่ง” ดร.ซันเอ่ยจบ เขาก็เดินออกจากห้องไปทันที อาจารย์ที่ปรึกษาจะเข้าสอนทุก ๆ วันศุกร์ เขาไม่ได้เข้าสอนทุกวัน

“กลับเลยไหม” กายหันมาเอ่ยถามฝุ่นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน

“อืม” ฝุ่นหันมาตอบกาย ก่อนที่จะหันไปเอ่ยถามกับน้ำหวานที่นั่งอยู่ข้างกัน “แล้วน้ำหวานล่ะ กลับยังไง”

“คงแท็กซี่ พอดีพี่เราไม่ว่างมารับ” ร่างบางตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

“งั้นกับด้วยกันไหม เดี๋ยวเราไปส่ง”

“เอ่อ…”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก เราไปส่งได้เป็นผู้หญิงขึ้นแท็กซี่คนเดียวอันตราย”

“ขอบใจนะฝุ่น” เอ่ยขอบคุณพร้อมรอยยิ้มสดใส

“พวกมึงจะไปไหนไหม ถ้าไหมกูกลับบ้านเลยนะ” คนตัวเล็กหันไปเอ่ยถามเพื่อนอีกสามคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

“กลับเลยก็ได้ กูไม่รู้สึกไม่ค่อยสบาย” มิ้นเอ่ยตอบ

“กูมีนัด” กายตอบ

“กลับเลย ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยนะ” ฟ้าเอ่ยตอบ

“โอเค งั้นแยกย้ายตรงนี้” ฝุ่นเอ่ยจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเองก่อนที่จะเดินออกจากห้องมา โดยที่มีน้ำหวานเดินตามออกมาด้วย

ใช้เวลาเพียงไม่นานทั้งสองสาวก็เดินมาถึงลานจอดรถ ทันทีที่เดินถึงรถฝุ่นก็หันมายิ้มให้กับน้ำหวานขึ้นก่อนที่จะกดปลดล็อกรถ ทั้งสองสาวขึ้นไปอยู่บนรถได้เพียงครู่เดียว รถของฝุ่นก็เคลื่อนตัวออกไปจากลานจอดรถ แล่นเข้าสู้ถนนใหญ่สายเอเชีย

“บอกทางเรานะ” ฝุ่นเอ่ยขึ้น

“โอเค”

“แล้วน้ำหวานอยู่บ้านกับใครเหรอ” คนตัวเล็กชวนพูดคุยเพื่อไม่ให้ภายในรถเงียบ พยายามทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่

“เราอยู่กับพี่ชายแค่สองคน”

“เอ้าแล้ว…” ทว่าคนตัวเล็กยังพูดไม่ทันจบ น้ำหวานก็เอ่ยแทรกขึ้นเสียก่อน

“พ่อแม่เราท่านเสียแล้ว” เอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ

“เราขอโทษที่ถามนะ เราไม่รู้”

“ไม่เป็นไร แล้วฝุ่นล่ะ”

“เราอยู่คนเดียว พ่อแม่เราอยู่ต่างจังหวัด” คนตัวเล็กอาศัยอยู่คอนโดแค่คนเดียว ส่วนพ่อแม่ท่านอาศัยอยู่ที่เชียงราย

“อ๋อ”

ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาส่งน้ำหวานถึงบ้าน บ้านของเธออยู่ห่างจากมหาลัยไม่มากแต่ก็ไม่ได้อยู่ใกล้กับมหาลัย ส่งเธอลงที่หน้าบ้าน ก่อนที่ร่างบางจะเดินเข้าบ้าน เธอก็หันมาเอ่ยขอบคุณก่อนที่จะขอช่องทางติดต่อกัน

“ถ้าเหงาก็โทรมานะ” ฝุ่นเอ่ยขึ้นยิ้ม

“เหมือนกันนะ เอ่อ..ว่าแต่ฝุ่นรู้จักกับอาจารย์เหรอ”

“ดร.ซันน่ะเหรอ”

“ใช่ เราเห็นอาจารย์เขามองเธอตลอดเลย”

“ไม่รู้จัก คงมองปกติแหละ” ถ้าจะให้พูดว่ารู้จัก แถมกินแล้วด้วยก็คงจะไม่ได้

“อ๋อ เขาน่ารักดีเนาะ”

“ฮ่า ๆ ชอบเหรอ” ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาป้องปากหัวเราะคิดคัก

“บ้า~” น้ำหวานแสดงสีหน้าท่าทางชัดเจนว่าเธอเขิน

“ฮ่า ๆ เราไปแล้วนะ”

“โอเค ขอบใจอีกครั้งนะ” น้ำหวานเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง ฝุ่นเองก็ยิ้มรับก่อนที่ตัวรถของหญิงสาวจะขับเคลื่อนออกไป

หลังจากที่รถของคนตัวเล็กเคลื่อนลับหายไปจากสายตา ร่างบางที่ยืนอยู่หน้าบ้านที่มีสีหน้ายิ้มแย้มเมื่อครู่ เธอก็เปลี่ยนอารมณ์ทันเป็นสีหน้าเรียบนิ่ง เย็นชา

“หึ!” แสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปภายในบ้าน

***

เธอมันร้ายลึกนะน้ำหวาน อย่าคิดจะทำอะไรลูกสาวฉันเด็ดขาด