EP.14 งานสำคัญ

เช้าวันใหม่...

เรือนร่างเบาะบางที่นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงนอนอย่างสบายใจ เธอนอนหลับยาวมาตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้ 10:00 น. ร่างเล็กก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา จนคนตัวโตกว่าต้องเดินเข้ามาปลุกเธอถึงเตียงนอน

"ฝุ่น" เอ่ยเรียกชื่อของเธอ

"..." ทว่าร่างเล็กก็ยังคงนอนนิ่งเงียบเช่นเดิม

"นี่ เธอ" เอ่ยเสียงเข้ม พร้อมกับสะกิดแขนคนตัวเล็ก

"อือ~ อย่ากวนค่ะ หนูจะนอน" ส่งเสียงงัวเงีย พลิกตัวหันหนีเขาไปอีกฝั่ง

"จะตื่นดี ๆ หรือจะให้เอาอีกรอบ" ทันทีที่พูดจบประโยค ร่างเล็กก็ลืมตาตื่นขึ้นทันที

"คุณแค่ขู่" ส่งสายตามองจิกมาที่ชายหนุ่ม

"เอาจริงไม่มีขู่" เอ่ยตอบก่อนที่จะเอื้อมมือหนาไปจับที่เนินอกของหญิงสาว ผ่านผ้าห่มผืนหนา ๆ

เพี้ยะ!

ร่างเล็กยกมือขึ้นตีลงที่มือของเขา กล้าดียังไงมาจับนมเธอกัน ตอนนี้มีสติดีครบถ้วนเขาไม่มีวันที่จะได้แตะต้องตัวเธอแบบเมื่อคืนอีกแน่ ๆ

"ทะลึ่ง" จิกตามองชายหนุ่ม

"ที่เมื่อคืนแอ่นอกรับนะ" เลิกคิ้วถาม ลูบหลังมือตัวเองเบา ๆ

"เมาค่ะ เพราะหนูเมา"

"หึ! อยากรู้เหมือนกันนะว่าถ้าไม่เมาจะร้อนแรงแค่ไหน"

"คุณหยุดพูดสักที"

"รีบอาบน้ำ วันนี้มีเรียน" เอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องนอน ร่างเล็กเลยตะโกนตามหลังเขาไป

"เป็นใครมาสั่ง"

"เป็นผัวครับ" ตะโกนตอบกลับมา ทำให้คนตัวเล็กหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีที่ได้ยินประโยกนี้

"ผัวบ้าผัวบออะไร เพ้อเจ้อ" คนตัวเล็กบ่นพึมพำก่อนที่จะหยิบผ้าขนหนูสีขาวที่วางอยู่ปลายเตียงขึ้นมาพันตัว ก่อนที่จะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไป

หลายนาทีผ่านไป เรือนร่างบางก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เม็ดน้ำสีใสเกาะตามตัว คนตัวเล็กเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่มุมหนึ่งของห้อง ก่อนที่เธอจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอาจารย์ส่วนเธอเป็นนักศึกษา ตอนแรกก็แค่ว่าจะไปกินข้าวเอาคะแนน แต่เช้ามาไงเป็นเอา......กันสะได้

"แล้วต้องยังไงต่อว่ะกู" หันมามองตัวเองผ่านกระจก บ่นพึมพำออกมา ก่อนที่จะเดินไปหยิบชุดนักศึกษาที่ถูกวางอยู่บนหัวเตียง ซึ่งมันถูกวางพับไว้เป็นอย่างดี กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่านี้เป็นชุดใหม่ แสดงว่าต้องมีคนเอาชุดไปซักใหม่

ร่างบางเดินเปิดประตูออกมาจากห้องเดิน ทันทีที่เปิดประตูออกมาเธอก็เห็นว่า ดร.ซันนั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้อง มือข้างหนึ่งถือไอแพด มืออีกข้างถือกาแฟ ทันทีที่เสียงประตูถูกเปิดออกชายหนุ่มก็หันไปมองที่หญิงสาวทันที

"ใครเอาชุดนักศึกษาหนูไปซักเหรอคะ" เอ่ยถามพร้อมกับเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ เขา

"อยู่กันสองคน เธอคิดว่าใคร" หันกลับมามองที่ไอแพดในมือ ก่อนที่จะวางแก้วกาแฟลง

"หนูคิดว่าผีค่ะ"

"ปากเก่ง"

"ไม่เก่งแค่ปากค่ะ อย่างอื่นก็เก่ง" คนตัวเล็กต่อปากต่อคำโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังต่อปากอยู่กับเสือ

"อยากรอง" เอ่ยจบวางไอแพดลงก่อนที่เอื้อมมือหนาคว้าเอวเล็กเข้าไปหาให้นั่งลงที่ตัก

"คุณ!" ส่งเสียงร้องตกใจ

"หึ!" ชายหนุ่มส่งเสียงหัวเราะในลำคอ "ลุกขึ้น จะไปส่ง"

ร่างบางยันตัวลุกจากตักของชายหนุ่ม ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของชายหนุ่ม เดินหยิบกระเป๋าของตัวเองจากโต๊ะเครื่องแป้งก่อนที่จะเดินออกมาจากห้อง

"พร้อมค่ะป๋า~" เอ่ยเสียงลากยาว ทำท่าทางกวนเกาะแขนชายหนุ่ม

"ทะลึ่ง!" ดร.ซันเอ่ยเสียงเข้ม ทำหน้าตาดุ

ชายหนุ่มพาหญิงสาวออกจากคอนโดช่วงเวลาสาย ๆ ก่อนที่จะไปส่งเธอที่มหาลัย หลังจากที่ส่งเธอแล้ว ชายหนุ่มก็ขับรถไปที่โกดังที่นัดกันวันนี้ทันที เพราะวันนี้เขามีนัดสำคัญที่ต้องคุยกับเพื่อน ๆ

โกดังสินค้า

รถหรูของ ดร.ซันแล่นเข้ามาจอดที่หน้าโกดังสินค้าของตัวเอง ซึ่งที่หน้าโกดังมีรถของเพื่อนจอดครบอยู่ทุกคนแล้ว เหลือก็เพียงเขาที่เพิ่งมาถึง

"มึงช้า" ช้าที่ว่าคือ มันมาสายสุด มาคนสุดท้าย ทันทีที่ ดร.ซันเดินเข้ามาถึง โรมก็เอ่ยแซวทันที

"รถติด" เอ่ยตอบ เดินไปนั่งลงข้างโรม

"ติดที่คอนโดหรือมหาลัย" ธิเบศร์เลิกคิ้วถาม

"อย่าเพิ่งแซวเข้าเรื่องก่อน" รามิลเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล วางซองสีน้ำตาลลง

"ได้เรื่องอะไรมาบ้าง" ดร.ซันเอ่ยถามขึ้นก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบที่ซองเอกสารตรงหน้า

"คนของมึง" ธิเบศร์เอ่ย คนของมึงที่เขาหมายถึงคือในซองเอกสารนี้คือเรื่องคนของมึงครับ

เรื่องสำคัญที่ชายหนุ่มมาคุยกันวันนี้คือเรื่องที่ดินที่ต้องการจะซื้อ ซึ่งที่ดินที่ต้องการอยู่จังหวัดเชียงรายเป็นที่ดินที่สวยเหมาะแก่การสร้างโกดังสินค้า ทว่าติดปัญหาตรงที่ว่านอกจากชายหนุ่มที่ต้องการที่ตรงนี้แล้ว ก็ยังมีอีกคนที่ต้องการที่ตรงนี้เช่นกัน

"ยังไง?" ดร.ซันเลิกคิ้วถาม คนของเขาคือยังไง กูไม่เข้าใจ

"ที่ดินตรงนั้นคือไร่ส้ม" รามิลเอ่ย

"ส่วนเจ้าของไร่ส้มคือ..." โรมเอ่ย

"พ่อแม่กระรอกน้อยของมึง" เทลเอ่ยขึ้นบางหลังจากที่นั่งเงียบฟังพวกมันอยู่นาน เรื่องพวกนี้คนที่รู้คนแรกคือรามิล เพราะว่าซันเป็นคนไหว้วานให้รามิลจ้างคนไปสืบให้ ว่าที่ตรงนั้นใครเป็นเจ้าของ เพราะเมื่อสามสี่วันก่อนรามิลไปทำธุระดูแลคนป่วยที่เชียงรายมาแล้วดันเจอที่ตรงนั้น เลยถ่ายส่งมาให้ ดร.ซันดูเพราะเขาจำได้ ว่ามันเคยพูดว่าอยากได้ที่สวยสร้างโกดังสินค้าใหม่ เพราะมันมีแพลนที่จะขยายโกดังเพิ่มอีกสาขา เป็นโกดังที่ถูกกฎหมาย

"แล้วยังไง" ชายหนุ่มยังคงเอ่ยถาม พ่อแม่แล้วยังไง ถ้าเขาอยากได้ก็แค่จ่ายเงิน

"มึงรู้แบบนี้แล้วยังอยากจะได้อยู่อีกเหรอ" เทลเอ่ย

"ผู้หญิงคนเดียวไม่มีผลต่อกู ก็แค่ผู้หญิงคนเดียว" ดร.ซันเอ่ยขึ้น

"มึงนี่..เหี้ยเสมอต้นเสมอปลายจริง ๆ" โรมเอ่ย

"ปากบอกไม่มีผล แต่กลับไปแดกรอบสองเนี่ยนะ" ธิเบศร์เอ่ย

"ระวังจะเจ็บเพราะปากตัวเอง" เทลเอ่ยขึ้น

"ไม่มีวัน!" ดร.ซันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"จำหน้ามันไว้ดี ๆ นะครับ" รามิลเอ่ยยิ้ม ๆ

"กูตกลงที่จะซื้อ มึงไปคุยเรื่องราคาให้กูเลย" ดร.ซันยืนยันคำเดิมที่จะซื้อ ต่อให้เจ้าของที่จะเป็นใครก็ช่างเขาไม่สนใจ

"มึงแน่ใจ" รามิลเอ่ยถามอีกครั้ง

"อืม" เขายืนยันคำตอบ

"เตรียมโซ่คล้องคอหมาให้กูด้วยนะ เดี๋ยวอีกสักพักคงได้เห็นหมาบ้า" ธิเบศร์เอ่ย ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง ธิเบศร์เป็นคนที่พูดน้อยต่อยหนัก สุขุม นิ่ง เงียบ นาน ๆ ทีที่จะได้เห็นเขาพูดอะไรยาว ๆ แบบนี้ เลยถามให้เพื่อนต่างก็หันไปมองที่เขา

"กูเพิ่งรู้ว่ามึงพูดยาว ๆ ก็เป็น" โรมเงยหน้าไปมองธิเบศร์

"อย่าไปแซวมัน เดี๋ยวระเบิดลง" รามิลเอ่ย

"แยกย้ายครับ" เทลเอ่ยขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง แล้วเดินออกไป

หลังจากที่เพื่อน ๆ ออกไปแล้ว คนที่เหลืออยู่ในโกดังก็มีแค่ ซัน รามิล เขายังคงอยู่ในโกดังเช่นเดิมเพื่อคุยงานกันต่อ งานที่ต้องคุยก็คือเรื่องที่ดิน ที่ดร.ซันให้เขาไปจัดการแทนเขา

***

จ้าพ่อ เดี๋ยวหมานะ พ่ออย่าพูดเยอะ