ตอนที่ 3 คนเลว

ลีอาที่กำลังนั่งเล่นไถมือถือไปได้สักพักหางตาของเธอก็มองเห็นอะไรบางอย่างอยู่บนโซฟาตัวสีขาว ที่อยู่ตรงข้ามหน้าเธอร่างบางรีบลุกขึ้นแล้วไปหยิบเจ้าสิ่งนั้นขึ้นมาดูทันที ก่อนจะเดินตรงไปทุบประตูห้องน้ำอย่างแรง

ปังๆ!

"ไอ้พี่โธมัสเปิดประตูให้ลีอาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

โธมัสรีบจับลูกพีชยัดเข้าไปในตู้อ่างล้างหน้า แล้วหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอวไว้ก่อนจะเปิดประตูให้ลีอาน่า

"ลีอาอยากเข้าห้องน้ำเหรอ!"

เพียะ!

มือบางตบไปที่ใบหน้าหล่อคมเต็มแรงจนโธมัสหน้าหัน เขาจับแก้มของตัวเองอย่างงง ๆ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าแฟนสาว

"ลีอาตบหน้าพี่ทำไม!!!"

ลีอาขว้างกิ๊บติดผมแบรนด์เนมดังใส่หน้าของแฟนหนุ่มทันที

"นี่คืออะไร! ไหนพี่สัญญากับลีอาว่าจะเลิกเจ้าชู้แล้วไงฮะ! ฮือๆ" ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยคราบน้ำตาตวาดชายหนุ่มเสียงดังก้อง

"ใจเย็น ๆ นะลีอา มันอาจจะเป็นของลีอาที่ลืมเอาไว้ก็ได้" โธมัสพูดเพื่อเอาตัวรอดเพราะลีอาก็ชอบติดกิ๊บปักผมอยู่บ่อย ๆ เหมือนกัน

"แต่มันไม่ใช่ของลีอา พูดความจริงมานะพี่เอาผู้หญิงมานอนด้วยใช่ไหม" ถึงเธอจะบ้ากระเป๋าแบรนด์เนม แต่เธอก็ยังไม่บ้าพอที่จะซื้อกิ๊บติดผมอันละหมื่นสองหมื่นมาใส่เล่นหรอกนะ เพราะกลัวทำหายถึงโธมัสจะเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดีก็ตาม แต่เธอก็ยังเชื่อว่าการยืนด้วยขาของตัวเองนั้นยังไงก็ดีกว่าอยู่แล้วถ้าเกิดวันใดวันหนึ่งเขาทิ้งเธอขึ้นมา

"เอ่อ...คือพี่...ขอโทษ...ครั้งนี้พี่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ" โธมัสถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นน้ำตาของคนรัก

"อะไรคือไม่ได้ตั้งใจ รอบที่แล้วพี่ก็พูดแบบนี้ลีอาเคยบอกกับพี่ไว้ว่ายังไง ถ้าลีอาจับได้อีกครั้ง พวกเราต้องเลิกกันพี่อยากเลิกกับลีอาจริง ๆ ใช่ไหมพี่เลยทำแบบนี้!" ลีอาทุบกำปั้นลงไปที่หน้าอกแกร่งด้วยความผิดหวังและเสียใจอย่างแรง เพราะเขาคือผู้ชายคนแรกที่เธอมอบทั้งกายและหัวใจให้

"ไม่ใช่นะลีอา พี่ไม่ได้อยากเลิกกับลีอาแต่พี่เป็นผู้ชายมันก็ต้องมีบ้างที่พี่จะหาเศษหาเลย...เอ่อ" โธมัสถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเจอแววตาของแม่กวางสาวที่กำลังจ้องหน้าของเขาอย่างเอาเรื่อง

"แล้วถ้าลีอาทำแบบพี่บ้างล่ะ!"

"จะบ้าเหรอ! ถ้าเธอทำพี่ฆ่าเธอทิ้งแน่ แล้วมันก็ไม่เหมือนกันเธอเป็นผู้หญิงพี่เป็นผู้ชาย ถ้าลีอาอยากให้พี่เลิกเจ้าชู้ก็หยุดทำงานบ้า ๆ นั่นซะ แล้วย้ายมาอยู่ที่คอนโดกับพี่แทน" โธมัสเคยพูดเรื่องนี้กับแฟนสาวหลายรอบแล้วแต่ลีอาไม่ยอม

"แต่พี่โธมัสยังไม่ขอลีอาแต่งงานเลยนะ พวกเราจะมาอยู่ด้วยกันได้ยังไง ขนาดบ้านพี่ลีอาก็ยังไม่เคยได้ไปเหยียบเลยด้วยซ้ำ"

"แล้วเธอจะเรื่องมากอะไรหนักหนาวะ! เอากันก็เอามาแล้ว ตอนนี้สถานะของพวกเราสองคนต่างจากผัวเมียกันตรงไหน" โธมัสเริ่มหงุดหงิดเมื่อแฟนสาวพูดถึงเรื่องแต่งงาน

ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังทะเลาะกันอยู่นั้น ลูกพีชที่เริ่มใกล้จะขาดอากาศหายใจก็เปิดประตูตู้ออกมา

"ลูกพีช!!" ลีอาเรียกชื่อหญิงสาวที่เธอรู้จักดีเพราะสาวน้อยที่ดูไร้เดียงสาคนนี้ เป็นผู้ช่วยเลขาหน้าห้องทำงานของโธมัส เธอหันมาจ้องหน้าโธมัสทันทีเมื่อเห็นสภาพของลูกพีช ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครคือเจ้าของกิ๊บติดผมที่เธอปาใส่หน้าโธมัสไปเมื่อกี้นี้

"นี่! พี่มักมากจนถึงต้องเอากับลูกน้องของตัวเองเลยเหรอ"

"ไม่ใช่นะลีอาฟังพี่ก่อน แล้วเธอจะยืนบื้ออยู่ทำไมออกไปสิวะ!" โธมัสหันมาตวาดลูกพีช

ลูกพีชหอบเสื้อผ้าเดินออกไปข้างนอกทันที เพราะเธอยังไม่อยากตกงานในตอนนี้

"เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป"

"มะ...มีอะไรหรือค่ะคุณลีอา" ลูกพีชหันกลับมามองหน้าหญิงสาวด้วยแววตาเย้ยหยัน

"ครั้งนี้ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว" ลีอาเอ่ยถามหญิงสาวทันที ถ้าเป็นครั้งแรกเธอยังพอเข้าใจและจะให้อภัยแฟนหนุ่ม

"3 ค่ะครั้งนี้เป็นครั้งที่3" ลูกพีชตอบตามความเป็นจริง

"ขอบคุณที่ตอบคำถาม ส่วนผู้ชายคนนี้ฉันยกให้เธอ" ลีอาเดินไปหยิบกระเป๋าพร้อมโยนกุญแจรถคืนให้กับเจ้าของมัน พอกันทีไม่ใช่ไม่เสียใจแต่เธอเสียใจมามากเกินพอแล้วต่างหากล่ะ

"ไม่นะลีอา พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้วจริง ๆ คราวนี้พี่สัญญาว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกมันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของผู้ชาย" โธมัสรีบคว้าร่างของแฟนสาวเอาไว้

"ปล่อย! ก่อนที่ลีอาจะเกลียดพี่ไปมากกว่านี้"

"ไม่! พี่อยู่ไม่ได้ถ้าพี่ไม่มีลีอา" คราวนี้โธมัสร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย ลีอาคือผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดตั้งแต่คบกันมา

"ทำไมจะอยู่ไม่ได้พี่ก็อยู่กับผู้หญิงของพี่ไปสิ! พี่จะมายุ่งกับลีอาทำไมอีก"

"แต่ลีอาเป็นเมียพี่แล้วนะ และพี่ก็ไม่ยอมให้ลีอาเลิกกับพี่ด้วย" แค่คิดว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้ากำลังจะหายออกไปจากชีวิตเขา หัวใจของโธมัสก็ดิ้นพล่านร้อนรุ่มราวจะขาดใจ

เพียะ!

เธอตบซ้ำลงไปที่แก้มของโธมัสอีกรอบ

"ไอ้สารเลว ปล่อยฉันนะไอ้คนเห็นแก่ตัว" เธออยากจะร้องกรี๊ดดัง ๆ ใส่หน้าไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้จริง ๆ ร่างบางเริ่มดิ้นรนทุบตีท่อนแขนแกร่งที่กอดเอวของเธอเอาไว้แน่น

"ถ้าลีอาอยากจะตบพี่ตีพี่ก็ทำได้เลย แต่ไม่ว่ายังไงพี่ก็ไม่ยอมให้ลีอาเลิกกับพี่เด็ดขาด พี่รักลีอามากนะรู้ไหม ส่วนเธอออกไปได้แล้ว ผัวเมียเขาจะคุยกัน"ร่างสูงหันไปตวาดไล่ลูกพีชอีกครั้ง

"คุณไม่เลิกแต่ฉันเลิก ปล่อย! ฉันบอกให้คุณปล่อยไง! เป็นคุณเองนะที่นอกใจฉันก่อนแล้วยังจะมาให้ฉันทนโง่อยู่กับคุณงั้นเหรอฝันไปเถอะ ฉันให้โอกาสคุณมามากเกินพอแล้วคุณโธมัส เรื่องอื่นฉันยังพอทนได้แต่เรื่องผู้หญิงฉันทนไม่ได้เข้าใจไหม ปล่อย!!" เธอสะบัดตัวเขาออกห่างก่อนจะรีบก้าวขาไปที่ประตู ทว่าเธอกับถูกโธมัสอุ้มตรงไปที่โซฟา

พลั่ก!

แรงเหวี่ยงทำให้ลีอาจุกที่หน้าท้องไม่น้อยเลยทีเดียวจนเธอตัวงอ

โธมัสกระชากร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อมร่างของเธอเอาไว้ แล้วจับแขนทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็กระตุกเชือกชุดมินิเดรสของเธอออก แล้วดึงบราปีกนกออกจากเต้าอวบอิ่มทั้งสองข้างด้วยอารมณ์โมโห เมื่อหญิงสาวไม่ได้ฟังในสิ่งที่เขาพูดไปเลย

"กรี๊ด! ปล่อยฉันนะไอ้พี่โธมัส อย่ามายุ่งกับฉัน!!!" ลีอาพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลังด้วยความรังเกียจขยะแขยงการกระทำอันหยาบคายและร่างกายของเขา

"ปล่อยเหรอฝันไปเถอะ!"