บทนำ

บทนำ

ตึก ตึกๆ ๆ

เวลา. 20:00

ร่างบางรีบวิ่งตรงมายังห้องผ่าตัดด้วยใบหน้าตื่นกลัว หลังจากที่เธอได้รับโทรศัพท์มือถือจากโรงพยาบาล ว่าพ่อของเธอนั้นถูกยิงบาดเจ็บสาหัส หญิงสาวที่อยู่ในชุดไปรเวท เสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์ขาสั้น รองเท้าผ้าใบ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เธอสะอื้นไห้ตลอดทางที่ขับรถมายังโรงพยาบาล

"อึก...พะ..พ่อ อึก ฮืออ พ่อคะ" น้ำริน ร้องเรียกผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอวิ่งมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องผ่าตัด สายตาเธอเต็มไปด้วยความกลัวและใจคอไม่ดี เพราะเธอกับพ่อแทบไม่ได้คุย หรือติดต่อกันเลย ชัยนาท พ่อของเธอนั้นชอบออกไปทำงานตอนกลางคืน ดึกดื่นถึงจะกลับ บางวันพ่อของเธอก็หายไป ไม่ได้ติดต่อหรือบอกอะไรเธอไว้ จนกระทั่งวันนี้เธอได้ยินข่าวจากโรงพยาบาล ถึงได้เร่งรีบมาด้วยความตกใจ

"พ่อคะ!! ฮืออ" น้ำรินร้องไห้ด้วยความเป็นห่วง เธอหยุดยืนรอหมออยู่หน้าห้องผ่าตัด ก่อนที่ชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่นั่งอยู่หน้าห้องจะลุกเดินเข้ามาหาหญิงสาว แล้วเอ่ยถาม

"เธอเป็นลูกสาวชัยนาทใช่ไหม" เสียงทุ้มถามขึ้น ทำให้น้ำรินที่กำลังร้องไห้ ค่อยๆหันมามองชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง สภาพของเขานั้นมีเลือดออกที่หัวเล็กน้อย ใบหน้าคมคายตามฉบับลูกครึ่งไทย-อิตาลี ชายหนุ่มใส่เสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงยีนส์ขายาวสีเดียวกัน ความสูงของเขานั้น ทำให้น้ำรินอยู่ในระดับอกของเขาพอดี

"...ชะ..ใช่ค่ะ" น้ำรินตอบไปด้วยน้ำเสียงสั่น เธอมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรมากกว่านั้น เธอหันกลับมามองประตูห้องผ่าตัดอีกครั้ง แววตาหวาดกลัวว่าพ่อของเธอจะเป็นอะไรไป เพราะเธออยู่กับพ่อแค่สองคนหลังจากที่พ่อกับแม่ของเธอแยกทางกันไป น้ำรินก็อยู่กับชัยนาทมาตั้งแต่อายุ 10ปี จนตอนนี้เธออายุ 20ปีแล้ว

ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่ยืนสะอื้นไห้ ด้วยแววตาที่เรียบเฉย และยากจะคาดเดาในเวลาเดียวกัน ใบหน้าคมคายตามฉบับลูกครึ่ง ไทย-อิตาลี ที่มีเลือดออกบริเวณหัวเล็กน้อย มือข้างขวาของเขานั้นมีคราบเลือดติดอยู่

แกร๊ก~

เสียงเปิดประตูห้องผ่าตัด ทำให้น้ำรินรีบเดินเข้าไปถามอาการของพ่อจากคุณหมอทันที

"มะ..หมอคะ พ่อ..พ่อหนูเป็นยังไงบ้างคะ" น้ำรินเอ่ยถามอย่างมีความหวัง คุณหมอวัยกลางคนถอดหน้ากากอนามัยออก ใบหน้าของเขานั้นดูหนักใจ จนน้ำรินเริ่มมีความกังวล

"หมอคะ.."

"คนไข้ถูกยิงจุดสำคัญหลายจุดเลยครับ ถึงจะผ่ากระสุนออกได้ แต่ภายในกลับบอบช้ำ และเสียเลือดมาก หมออยากให้ทำใจไว้บ้างนะครับ"

คำพูดของคุณหมอ ทำเอาน้ำรินที่ได้ยินแบบนั้นแทบทรุดลงไปกับพื้น เธอปล่อยให้น้ำตาหลั่งไหลออกมาอีกครั้ง ก่อนที่คุณหมอจะเดินกลับเข้าห้องผ่าตัดไป หญิงสาวยืนนิ่งพร้อมกับสะอึกสะอื้นไห้ออกมาด้วยความเสียใจ

"น้ำริน!" เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นมาจากด้านหลัง ก่อนที่ร่างสูงหนาจะวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความเป็นห่วง

"ริน คุณลุงเป็นยังไงบ้าง" ชายหนุ่มผู้มาใหม่เอ่ยถาม เขาโอบคนตัวเล็กไว้เมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่ยืนร้องไห้ น้ำรินหันหน้ามากอดเขาเอาไว้แน่น พร้อมเสียงสะอื้นไห้สุดจะขาดใจ โดยมีสายตาของชายหนุ่มอีกคนมองมาโดยไม่ละสายตา

"อึก...พะ..พี่ท็อป พ่อ...ฮือออ"

"ไม่เป็นไรนะ คุณลุงต้องไม่เป็นอะไร" ท็อปลูบผมบางอย่างปลอบโยน ชายหนุ่มกอดหญิงสาวเอาไว้แน่น เขาได้รู้ข่าวก็เพราะน้ำรินโทรไปบอกเขาก่อนที่เธอจะมาโรงพยายาบาล

"พ่อ..พ่อถูกยิง ใครยิงพ่อ เขายิงพ่อรินทำไม อึก ฮือออ เขายิงทำไม~" น้ำรินร้องบอกด้วยน้ำเสียงที่แทบขาดใจ เธอไม่รู้เลยว่างานที่พ่อของเธอนั้นทำอยู่คืองานอะไร ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้พ่อของเธอไม่เป็นอะไร

ครืดดด ครืดด

เสียงโทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มลูกครึ่งดังขึ้น เขาละสายตาจากร่างบาง ก่อนจะล้วงหยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงออกมากดรับสาย แล้วหันหน้าไปทางอื่น

"..."

(นายครับ เราจับคนของมันได้สองคนครับ) เสียงรายงานจากลูกน้องปลายสายทำให้ชายหนุ่มนิ่งขรึม เขาเหลือบมองหญิงสาวที่ยังคงยืนกอดกับท็อปด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

(จะให้ผมจัดการยังไงดีครับ)

"จับมันขังไว้ เดี๋ยวกูจัดการเอง" เสียงเยือกเย็นตอบกลับ โดยที่สายตายังคงเหลือบมองหญิงสาวอยู่

(ครับ!) ว่าจบ แฟรงค์ ก็กดวางสายไป

ผ่านไป1ชั่วโมง..

น้ำรินที่นั่งรอหมออยู่หน้าห้องผ่าตัดกับท็อป ใบหน้าสวยใสมีคราบน้ำตาเปื้อนที่แก้ม และจมูกนั้นแดงระเรื่อ เธอยังคงปล่อยให้น้ำตาไหลอยู่อย่างนั้น หญิงสาวนั่งรออย่างมีความหวัง โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีดวงตาคมกริบจ้องมองมายังเธอ

แกร๊ก~

เสียงเปิดประตูห้องผ่าตัดดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้น้ำรินและท็อปรีบลุกขึ้นเข้ามาหาหมอเพื่อถามอาการของชัยนาททันที โดยที่แฟรงค์ที่นั่งรอฟังข่าวเช่นกัน ก็ลุกขึ้นมาฟังอีกคน มันทำให้ท็อปมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย แต่เขาก็ยังไม่ได้ถามอะไร

"หมอคะ พ่อหนูเป็นไงบ้างคะ" น้ำรินเอ่ยถาม คุณหมอที่เห็นแบบนั้นถึงกลับถอนหายใจอย่างรู้สึกสงสารหญิงสาว นั่นมันยิ่งทำให้น้ำรินใจคอไม่ดี

"หมอเสียใจด้วยนะครับ.. คนไข้เสียชีวิตแล้ว หมอพยายามเต็มที่แล้วครับ แต่คนไข้เสียเลือดมาก และยังโดนยิงหลายจุด ยื้อชีวิตไว้ไม่ได้ครับ"

สิ้นเสียงของคุณหมอ ทำเอาหญิงสาวอึ้งไปหลายวินาที สติของเธอในตอนนี้ไม่มีเหลือเลย เธอส่ายหน้าช้าๆ อย่างไม่เชื่อคำพูดของคุณหมอ น้ำตาหลั่งไหลออกมาด้วยความเสียใจ หัวใจดวงน้อยตอนนี้มันเหมือนจะหยุดเต้นในทันที

"มะ..ไม่จริง อึก..ฮือออ พ่อคะ!!" น้ำรินตะโกนเรียกผู้เป็นพ่อราวกับเสียสติ ก่อนที่เธอจะวิ่งเข้าไปในห้องผ่าตัด ทำเอาท็อปต้องรีบวิ่งตามเข้าไป ต่างจากแฟรงค์ ชายหนุ่มได้แต่ยืนอยู่หน้าห้องผ่าตัดด้วยใบหน้านิ่งเฉย

"พ่อคะ! พ่อคะ! พ่อ~ ฮืออ พ่อฟื้นสิคะ พ่อคะ ใครยิงพ่อ มันยิงพ่อทำไหมคะ พ่อตื่นขึ้นมา ตื่นมาคุยกับหนูก่อนสิคะพ่อ~ ฮือออ" น้ำรินตะโกนเรียกผู้เป็นพ่อแทบขาดใจ บุคคลอันเป็นที่รักและเป็นคนในครอบครัวที่เธอเหลืออยู่ต้องจากไปไม่มีวันกลับ และยังไม่ได้ร่ำลาหรือพูดคุยกันเลย

ท็อปได้แต่ยืนดูหญิงสาวร่ำไห้ เขาเป็นพี่ชายและญาติที่น้ำรินเคารพรัก และยังสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก

"พ่อคะ! พ่อตื่นมาคุยกับรินก่อนสิคะพ่อ" น้ำรินเขย่าร่างของผู้เป็นพ่อที่ไร้ลมหายใจ หัวใจของเธอที่เห็นบาดแผลของพ่อ มันยิ่งทำให้เธอสงสารและอยากรู้ว่าทำไมพ่อของเธอถึงถูกยิง