3 รังลับของซาตาน

รถตู้ VIP แล่นเข้าสู่ที่จอดรถส่วนตัวของคอนโดมิเนียมหรูระดับ Ultimate Luxury ใจกลางกรุง ประตูลิฟต์เปิดออกนำทั้งคู่ขึ้นตรงสู่ชั้น Penthouse อาณาจักรส่วนตัวของคีรินทร์ทั้งชั้น

ร่างบางของวริศราถูกมือหนาดุจคีมเหล็กฉุดกระชากให้ก้าวตามอย่างไม่ปรานี ทันทีที่ประตูบานใหญ่ปิดสนิทลง เสียงกลอนดิจิทัลที่ล็อกตัวเองโดยอัตโนมัติก็ดังราวกับเสียงปิดตายเฉกเช่นประตูคุก

ความเงียบสงัดภายในเพนต์เฮาส์สุดหรูเข้าจู่โจมเธอจนน่าใจหาย การตกแต่งโทนสีเทาเข้มตัดกับหินอ่อนสีขาวนวลตาดูสวยงามทว่าเย็นเยียบ... ไม่ต่างจากหัวใจของเจ้าของห้องที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ในขณะนี้

“ปล่อย! ฉันเจ็บนะคีรินทร์!” วริศราตวาดก้องพร้อมสะบัดข้อมือออกสุดแรงเมื่อเขาเหวี่ยงร่างเธอลงบนโซฟาหนังแท้ตัวยาวจนใบหน้าสวยเหยเก ร่างเล็กลอบมองไปรอบๆ ด้วยสายตาหวาดหวั่น ทัศนียภาพกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนที่พร่างพรายด้วยแสงไฟผ่านผนังกระจกใสสูงจรดเพดานดูสวยงามจับตา แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนนกน้อยที่ปีกหักและถูกขังไว้ในกรงทองอันโอ่อ่าที่ไร้ทางออก

“สำออยล่ะสิ...ไม่ว่า!!” น้ำเสียงทุ้มต่ำกดลึกอยู่ในลำคอ คีรินทร์ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน เขาเดินช้าๆ ตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์หินอ่อน ท่วงท่าการเยื้องกรายดูดุดันดุจราชสีห์ที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ มือหนาหยิบขวดเหล้าชั้นดีรินของเหลวสีอำพันลงในแก้วคริสตัล ก่อนจะกระดกเข้าปากรวดเดียวจนลูกกระเดือกแกร่งขยับขึ้นลง

สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องเขม็งมาที่ร่างบางในชุดเดรสสีขาวนวลที่บัดนี้ยับย่นร่วงหล่นลงมาเผยให้เห็นลาดไหล่เนียนละเอียด คราบน้ำตาที่เปรอะแก้มยิ่งขับให้เธอดูเย้ายวนใจอย่างประหลาดในสายตาของเขา

“หน้าที่ของคุณต่อจากนี้คือต้องทำให้ผมพอใจ…ไม่ใช่มาคอยพยศใส่ผมแบบนี้…จำเอาไว้”

เขาวางแก้วลงกระทบโต๊ะเสียงดัง ปัง! ก่อนจะสืบเท้าเข้าหาเธออย่างช้าๆ แรงกดดันจากร่างกายกำยำที่แผ่ออกมาทำให้หญิงสาวต้องถอยร่นจนแผ่นหลังพิงติดพนักโซฟา

“อย่าเข้ามานะ...” เธอประท้วงเสียงสั่น ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ด้วยความถือดี

“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผม...ในเมื่อผมเป็นคนประมูลตัวคุณมาตั้งสามสิบล้าน ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างบนเรือนร่างของคุณ” คีรินทร์โน้มตัวลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบชิดพวงแก้มใส กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากลมหายใจร้อนผ่าวทำเอาวริศราขนลุกซู่ เขาเชยคางมนขึ้นเพื่อให้เธอสบตาที่เต็มไปด้วยเพลิงปรารถนาและแรงแค้นที่คุกรุ่น

“จำไว้ว่าในเกมนี้ ผมคือเจ้าชีวิตคุณ... และคุณก็เป็นแค่นางบำเรอที่มีหน้าที่ปรนเปรอผมให้คุ้มค่ากับเงินทุกบาทที่ผมเสียไปเท่านั้น!”

“คุณมันป่าเถื่อน! ฮึก... ฉันเกลียดคุณ!”

“เชิญเลยอยากเกลียดก็เชิญเลย เพราะผมก็ไม่ได้ซื้อคุณมาเพื่อให้คุณรักผมอยู่แล้ว” เขาแสยะยิ้ม

“ผมจะทำลายศักดิ์ศรีคุณหนูจอมปลอมของคุณให้ย่อยยับ!...ไปพร้อม ๆ กับครอบครัวที่ล้มละลายของคุณ....จำเอาไว้”

พูดจบ เขาก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในอ้อมแขน วริศราตกใจจนเผลอวาดแขนโอบรอบคอเขาตามสัญชาตญาณ ท่าทางที่ดูเหมือนคนรักกันนั้นยิ่งตอกย้ำความสมเพชในใจเธอ คีรินทร์พาร่างที่สั่นเทาเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ที่มีนอนเตียงกว้างขวาง

เขาโยนเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่เบามือนัก ก่อนจะถอดเสื้อสูทออกและเริ่มปลดเนกไทอย่างช้า ๆ สายตาหิวกระหายจับจ้องไปที่ผิวขาวเนียนของหญิงสาวที่ตัดกับสีชุดเดรสอย่างชัดเจน

“คีรินทร์... อย่าทำอะไรมายด์เลยนะ มายด์ขอโทษ... ฮึก... เรื่องในอดีตมายด์ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ” วริศราพยายามพูดจาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยและเป็นกันเองก่อนจะยกมือไหว้ขอโทษอดีตแฟนหนุ่ม หวังจะเรียกเอาความอาทรที่เขาเคยมีในอดีตกลับคืนมา แต่คีรินทร์กลับหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ เขาคลานขึ้นมาบนเตียง พร้อมกับคร่อมร่างเธอไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้

“คำขอโทษของคุณมันไม่มีความหมายสำหรับผมอีกต่อไปแล้ว....มายด์”

มือหนาเอื้อมไปรูดซิปชุดเดรสสีขาวมุกลงอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นผิวพรรณผุดผ่องที่ซ่อนอยู่ภายใน ลมหายใจของคีรินทร์เริ่มติดขัดเมื่อได้เห็นความงามที่เขาเฝ้าโหยหามาตลอดหลายปีอยู่ตรงหน้า

เสียงกรีดร้องสั้นๆ ของวริศราถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวเข้าครอบครองและบดขยี้อย่างหนักหน่วง ไฟแค้นที่เขาสุมมานานกำลังจะถูกระบายออกผ่านบทรักที่แสนรุนแรงและเอาแต่ใจอย่างที่สุด

“ไปอาบน้ำซะ... แล้วมาให้ความสุขกับผม”

“ฉันไม่อาบ! พาฉันกลับเดี๋ยวนี้!” เสียงหวานตวาดก้องด้วยความตื่นตระหนก ทว่ามันกลับเบาหวิวเมื่อเทียบกับแรงมหาศาลที่ฉุดกระชากเธออยู่

“คุณไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น ถ้าคุณไม่อาบผมจะอาบให้คุณเอง!!” คีรินทร์ข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ก่อนจะจ้องมองเรือนร่างอวบอิ่มของเธอด้วยความกระหายหื่น

“คุณจะทำอะไร คีรินทร์!!” เธอพยายามตะเกียกตะกายหนี ทว่าเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมากลับปิดตายทางรอดทุกทาง