บทที่ 2 ใส่เข้ามาไม่ยั้ง [NC30+]

“อึก…อื้อ…ฮือ…เอา…เอา…เอามันออกไปนะ” เธอร้องขอให้เขาเอามันออกจากร่องก้น แต่กลับกลายเป็นว่าเขากระแทกใส่เธอไม่ยั้งแรง เรียวขาของเธอสั่นสะท้าน กลิ่นเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นเหงื่อของเขาและของเธอ

“อึก…อึก…อื้อ…ฮือ…ฮือ…” เธอร้องเจ็บปวดใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา ดุ้นใหญ่และยาวของเขาเข้าสุดออกสุดอย่างต่อเนื่อง มือหนาจับมือเรียวทั้งสองข้างของเธอตอกดุ้นใส่ไม่ยั้งแรง ริมฝีปากขบกัดซอกคอระหง มือหนาทั้งสองข้างฉีกเสื้อนักศึกษาของเธอออกอย่างง่ายดาย

“พะ…พอ…พอกันที” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาครางกระเส่า เขาตอกดุ้นใส่เธอไม่ยัง เธอไม่มีทางหนีจากเขาได้เลยด้วยซ้ำ เขาใช้มือหนาขยำเต้านมอวบอิ่มบนบาร์เซีย เขากลับกระชากมันด้วยมือทั้งสองข้าง

“อึก…อึก…อื้อ…อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊ะ…อึก…อื้อ…ฮือ…อื้อ…อ่า…” เธอร้องครางอย่างดังลั่นเมื่อดุ้นเข้าสุดออกสุดจะถึงติ่งเสียวภายใน มือหนาขยำเต้านมของเธอราวกับว่าเขาเป็นเจ้าของ เขาจับเธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาไม่รอช้าที่จะยัดดุ้นเข้าไปในกลีบร่องของเธอ เขาทั้งบดทั้งขยี้ไม่รอให้เธอร้องท้วง

“อึก…อื้อ…อ๊า…อ๊ะ….อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊า…อื้อ…อ่า…” เธอร้องครางสั่นด้วยความเสียวสะท้านไปทั้งเรือนร่าง มือเรียวทั้งสองข้างถูกมือหนาเพียงข้างเดียวยึดเอาไว้ขึ้นเหนือหัว เขาตอกใส่เธอย้ำๆ แรงๆ ไม่ได้ถนอมเธอแต่อย่างใด เธอกรีดร้องครางสั่นไม่หยุดปากอย่างไม่อายใคร เพราะที่นี่มีเพียงเขาและเธอ โดยที่ไม่รู้จักกัน

“อร๊าย…อร๊าย…อึก…อึก…อื้อ…อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊ะ…ฮือ…อร๊าย…!!!” เธอกรีดร้องครางสั่นด้วยความหวาดเสียว เสียวจนเธอสะท้านไปหมด ข้างล่างมันชาแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว

“อื้อ…อื้อ…อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊ะ…อร๊าย…อร๊าย…ฮือ…อ๊า…” เธอกรีดร้องครางสั่นด้วยความหวาดเสียว มันเสียวเกินจากคำว่าเจ็บแล้ว น้ำกามของเธอไหลทะลักออกมาอย่างต่อเนื่องไม่หยุด เขายกเธอนั่งบนเคาน์เตอร์บาร์ กระแทกดุ้นใส่อย่างหนักหน่วงมากกว่าที่เธอจะรับแรงเขาไหว

“อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊ะ…อร๊าย…อร๊าย…อื้อ…อ่า…อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊ะ…อื้อ…” เธอร้องครางไม่หยุดปากเลยด้วยซ้ำ มือเรียวมั้งสองข้างกรีดกายบนเคาน์เตอร์ เขาฉีกจีสตริงลายลูกไม่ของเธอออกจากกัน แล้วโยนทิ้งไปอย่างไร้ทิศทาง น้ำกามที่เปียกชื้นไหลทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง มือหนาจับเรียวขาทั้งสองข้างกระแทกเข้าสุดหลายต่อหลายครั้ง

จนกระทั่ง…

พรวด…

น้ำกามของเขาพวยพุ่งใส่เธอเป็นจำนวนมาก มันไหลเข้าไปในมดลูกของเธอ มดลูกของเธอสำลักน้ำกามของเขาออกมา เขาก็สอดใส่เข้าไปใหม่อีกครั้ง กระแทกใส่ไม่ตกแรง

“ปล่อย…ปล่อยสิ…บอกให้ปล่อยไง…” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แทบจะกลมกลืนเป็นเสียงคราง อีกทั้งเธอรวบรวมแรงทั้งหมดที่จะขัดขืนเขา เขากลับจับขยำเต้านมของเธอหนักๆ พร้อมกับก้มดูดดึงหัวนมของเธอหนักๆ เธอกรีดร้องอย่างไม่อายใคร

ท่ามกลางเสียงฟ้าผ่าและหยาดฝนที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง เสียงครางของเธอนั้นแข่งกับเสียงของฟ้าร้องดังแทบจะเป็นเสียงสามปีล่วงเลยผ่านไปนับจากวันนั้น วันที่สายฝน เสียงฟ้าร้อง และเหตุการณ์ที่เธอไม่อาจลืมได้ฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ เธอไม่เคยพบเจอเขาอีกเลย ไม่รู้ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน หรือกำลังใช้ชีวิตแบบใด แต่ความไม่รู้เหล่านั้นกลับไม่สำคัญเท่ากับร่องรอยที่เขาทิ้งไว้ในใจของเธอ