3

ปิดผ้าม่านเข้าหากันอย่างเร็วแล้วกลับขึ้นมานอนบนเตียง เปิดดูคลิปสาว ๆที่นุ่งแค่บิกินี่เต้นยั่วไปมา จะบ้าตาย! ขนาดตาจ้องหน้าจอมือถือ แต่ใจกับจินตนาการถึงผิวขาว ๆเนียน ๆหุ่นที่แสนเพอร์เฟคของหยา

ระบายลมหายใจออกนับสิบรอบ คว่ำหน้าจอมือถือลงบนเตียง เอาวะ!

กระเด้งตัวลุกออกไปจากห้อง ตรงไปยังสระว่ายน้ำส่วนตัว เห็นหยากำลังดำผุดดำว่าย จังหวะที่โผล่ขึ้นมาจากน้ำ สายชุดเสื้อว่ายน้ำก็หลุดออกจนเผยให้เห็นเต้าอวบอิ่มสองเต้าอย่างเต็มสองตาของเจ๋ง

ตบะแตกแล้วกู...

เจ๋งยืนตาค้าง โดยที่หยาเองก็ตกใจที่สายเสื้อ

ชุดว่ายน้ำหลุด หยารีบหันหลังให้เจ๋งอย่างไว ใช้มือข้างซ้ายป้องหน้าอกไว้ อีกมือก็จับสายชุดว่ายน้ำพาดไปบนไหล่

“ตู้ม!”

เสียงคนกระโดดลงน้ำพร้อมด้วยน้ำที่กระเซ็นโดนหยาอย่างเต็ม ๆจนสายเสื้อชุดว่ายน้ำหลุดไปจากไหล่อีกครั้ง หยารีบใช้สองมือป้องหน้าอก โดยที่ตัวก็กระเพื่อมไปตามแรงเคลื่อนไหวของน้ำ

รู้ตัวอีกที เจ๋งก็ว่ายน้ำมาอยู่ด้านหลัง ก่อนที่เจ๋งจะดันให้หยาไปชิดกับขอบสระโดยที่แผ่นหลังของหยาแนบไปกับส่วนหน้าของเจ๋ง

“พี่เจ๋งจะทำอะไร ?”

“จะผูกสายเสื้อให้เธอไง” สอดมือไปที่หน้าท้องแบนราบ ผ่านทรวงอกอวบอิ่ม จับสาย

เสื้อชุดว่ายน้ำขึ้นมาคล้องที่คอขาวเล็ก แสร้งผูกปมเอาไว้หลวมเพราะอยากให้มันหลุดอีกครั้ง “เมื่อกี้พี่คงมัดไม่ดี มันเลยหลุด”

หยาจับขอบสระแน่น รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของเจ๋ง ขนาดว่าตัวเปียก ตัวของเจ๋งก็ยังหอม

“ชุดพี่เจ๋งเปียกหมดแล้วค่ะ” หยางงมากที่เห็นว่าเจ๋งโดดลงมาในสระทั้งชุด แล้วอย่างนี้จะใส่เสื้อผ้าที่ไหนกลับ เหลียวหน้ามามองก็เห็นว่าเจ๋งมองมาอยู่ก่อนแล้ว นัยน์ตาของเขาดูแปลกไป มันหวาน ๆ ลอย ๆอย่างไรไม่รู้ “เดี๋ยวหยาไปโทร.ถามที่พักก่อนว่าถ้าเอาเสื้อผ้าของพี่เจ๋งไปซักต้องรอกี่ชั่วโมง”

“ไม่ต้องหรอก”

“พี่เจ๋งจะขับรถกลับทั้งที่ชุดพี่เปียกอย่างนี้เหรอคะ ไม่สบายตัวแย่เลย” กว่าจะขับไปถึงกรุงเทพ ฯก็ตั้งหลายชั่วโมง ไม่อับไม่คันผิวแย่เลยเหรอ

“ไม่มีเสื้อผ้าใส่ก็ยังไม่กลับ เธอจ่ายค่าห้องไปแล้วนี่” ยักไหล่พูดทำอย่างกลับมาเป็นเรื่องเล็กน้อยนัก เจ๋งเองก็คิดว่าตัวเองบ้ามากที่กระโดดลงสระโดยที่แต่งตัวเต็มยศ เพราะหยาแหละ เพราะหยาคนเดียวเลย

“เอางี้เหรอคะ ก็ไหนพี่เจ๋งบอกว่าไม่ค้างคืน”

หยาดีใจอยู่แล้วที่รู้ว่าเจ๋งยอมค้างคืน แต่ก็แอบคิดว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจ หรือเพราะ

ชุดว่ายน้ำสีส้มพีชที่หยาใส่หรือเพราะสองเต้าอวบ ๆของหยาที่เจ๋งเห็นเมื่อครู่

“ก็ชุดพี่เปียก ค้างคืนเพื่อรอให้ชุดแห้ง”

ส่งไปให้รูมเซอร์วิสซักไม่ง่ายกว่าเหรอ อย่างมากก็คงรอไม่เกินห้าชั่วโมงและจ่ายค่าบริการเพิ่มอีกหน่อยเพราะเป็นงานเร่งด่วน แต่เอาเถอะ ไหนเมื่อ เจ๋งบอกว่าจะค้างคืน หยาก็ไม่ขัดอยู่แล้ว

เพราะชุดของเจ๋งเปียก เขาจึงต้องใส่แต่

เสื้อคลุมอาบน้ำ หยาเองหลังจากที่ว่ายน้ำเสร็จก็ล้างเนื้อล้างตัวจนสะอาดแล้วออกมาจากห้องน้ำด้วย

ชุดคลุมอาบน้ำ เสื้อผ้าที่เอามาเปลี่ยนอยู่ในกระเป๋าใบเล็ก

“พี่เจ๋งเห็นกระเป๋าหยาไหมคะ ?” หยาจำได้ว่าหิ้วกระเป๋าเข้ามาในห้องตอนที่จะเปลี่ยนไปใส่

ชุดว่ายน้ำ ก่อนออกไปเล่นน้ำก็ยังวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะ

“ไม่เห็น อยู่ข้างนอกรึเปล่า” ตีหน้าเนียน ทำไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่เจ๋งเป็นคนหยิบออกไปวางนอกห้องเองกับมือตอนที่หยาเข้าไปอาบน้ำ

“สงสัยจะอยู่ข้างนอก เดี๋ยวหยาไปดูก่อน”

ยังไม่ทันได้ก้าวถึงประตู คนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ใกล้กับประตูระเบียงห้องนอนก็ลุกพรวดเข้ามาขวางไว้จนหยาสะดุ้งตกใจ

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่เจ๋ง ?”