#####บทที่ 5

“จะทำอะไร” เขาถามเสียงเข้ม

“ไม่ต้องมายุ่ง! คะ…คุณ” หญิงสาวเสียงติดติดขัดขัดรีบยกฝ่ามือขึ้นมาปิดตาเมื่อเห็นผู้ชายรูปร่างแกร่งกำยำตรงหน้านุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพาดเอว

เขาเนี่ยหรือนายท่านที่พิมพาและคนพวกนั้นพูดถึง… ดูทรงเขาก็ยังหนุ่มยังแน่นตึงเปี๊ยะไม่ได้แก่หัวหงอกจนแทบจะเดินไม่รอดนี่

ส่วนเบ้าหน้าเองก็หล่อเหลาละม้ายคล้ายลูกครึ่งอิตาลี แววตานั้นเฉียบคมปราดเปรียวดูดุดันแล้วแฝงไปด้วยความเจ้าเล่เพทุบายชนิดที่ว่าไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้…

“ฉันอาคม เป็นคนที่แม่เธอติดหนี้ไว้เป็นสิบล้าน” เขาแนะนำตัวเอง

และนี่คืออาคม หัวหน้าแก๊งค์อินทรีขาวแก๊งค์มาเฟียที่ยิ่งใหญ่ในแถบฮ่องกง เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของนายท่านใหญ่ทรงอำนาจและ คุณแคทธีรีนสาวสวยตาน้ำข้าวผมบลอนด์ส่งตรงจากอิตาลีผู้ให้กำเนิด ก่อนจะเสียชีวิตลงเพราะโดนศัตรูทางธุรกิจของทรงอำนาจสังหารอย่างเหี้ยมโหดเมื่อครั้นอาคมยังเล็กนัก!

เขาจึงเติบโตมาจากการฟูมฟักและปลูกฝังของทรงอำนาจมาเฟียผู้มีอิทธิพลและถือความคิดของตนเองเป็นที่ตั้ง… ก็หลังจากที่เขาต้องสูญเสียเมียซึ่งเป็นดังแก้วตาดวงใจอย่างแคทธีรีน จากผู้ชายอ่อนโยนในวันนั้นกลับกลายเป็นหยาบกระด้าง ควันออกหู ไม่เคยฟังความใครและเลือดเย็นอย่างถึงที่สุด

โชคดีที่ยังมีคุณประภาศิริ ย่าศรีของอาคม ที่คอยช่วยกล่อมเฮคอยช่วยเลี้ยงดูยามที่ทรงอำนาจต้องไปทำธุรกิจของตัวเองแล้วไม่มีเวลามาเอาใจใส่บุตรชายสักเท่าไหร่ นั่นทำให้อาคมรักและเคารพคุณประภาศิริเสมือนแม่แท้แท้ของตนเองอีกคนหนึ่ง

ซ้ำไม่ค่อยลงรอยกับบิดาสักเท่าไหร่เนื่องจากเค้าจำฝังใจว่าทรงอำนาจเป็นสาเหตุที่ทำให้แคทธีรีนมารดาของตนผู้ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่มารับผลกรรมร่วมด้วย

“แล้วเมื่อกี้เธอทำอะไร สิ้นคิดจนกระทั่งต้องฆ่าตัวตายเลยเหรอ? ไม่คิดบ้างเหรอว่าคนที่เลี้ยงเธอมาเค้าจะเสียใจแค่ไหนที่เธอทำแบบนี้” อาคมเท้าสะเอวถามหญิงสาวร่างบอบบางด้วยความไม่เข้าใจ

“คุณลองมาเป็นฉันดูไหมล่ะคะ ต่อให้ฉันจะมีชีวิตอยู่หรือจะตายมันก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่เพราะตอนนี้ฉันก็เหมือนตกนรกทั้งเป็นอยู่แล้ว” ขึ้นฉ่ายแหงนหน้ามองเขาด้วยความใจกล้าบ้าบิ่น เช่นนี้ก็ดีเหมือนกันเผื่อเขาอยากจะฆ่าเธอเธอจะได้ตายตายให้มันสมใจไปเลย “ส่วนที่คุณบอกว่าไม่คิดบ้างเหรอว่าคนที่เลี้ยงฉันมาเค้าจะเสียใจแค่ไหนที่ฉันทำแบบนั้น เขาไม่เคยเห็นฉันเป็นลูกด้วยซ้ำ…อ้อ! ลืมไปก็ฉันเป็นเพียงแค่กาฝากไม่ใช่ลูกแท้แท้ของแม่นี่ไม่แปลกที่แม่จะไม่รักฉันแล้วส่งฉันมาเป็นเมียบำเรอให้กับคุณ”

“…” อาคมยืนฟังประโยคตัดพ้อของหญิงสาวตรงหน้าก็หวนระลึกถึงเรื่องราวชีวิตของตัวเองที่แทบไม่ได้แตกต่างจากเธอสักเท่าไหร่ เพียงแค่เขาโชคดีกว่าก็ตรงที่ว่าในบางอย่างเขามีสิทธิ์เลือกชีวิตเลือกทางเดินตัวเองได้ ไม่ต้องไปตกทุกข์ได้ยากหรือต้องระกำลำบากเช่นเธอ

“คุณไม่เข้าใจหรอกค่ะว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหนที่วันหนึ่งฉันก็ดันมารู้ความจริงว่าคนที่ฉันรัก คนที่ฉันยอมสละให้ได้แม้กระทั่งชีวิตไม่ใช่แม่แท้แท้ของฉัน… แต่มันก็ยังไม่หนักหนาเท่ากับที่ว่าตลอดระยะเวลา 20 ปีท่านไม่เคยรักไม่เคยเอ็นดูฉันเลยต่างหาก… ท่านเห็นฉันเป็นแค่ตัวอะไรก็ไม่รู้ เห็นฉันเป็นแค่เพียงหุ่นเชิดไว้คอยสั่งนุ่นสั่งนี่ไร้ชีวิตจิตใจ และในที่สุดก็เรียกร้องบุญคุณจากฉันด้วยการส่งฉันมาให้กับคุณ เอาสิคะ! จะทำอะไรกับร่างกายฉันก็เอาเลย เพราะยังไงฉันก็ต้องตกเป็นของคุณอยู่วันยังค่ำอยู่แล้ว…” ยิ่งพูดน้ำตาที่เคยคิดว่าเหือดแห้งเพราะความปลงกับชีวิตของขึ้นฉ่ายก็หลั่งไหลลงมาอีกคราว

มันเป็นแผลสดที่ค่อนข้างจะใหม่… มันจึงยากที่จะสามารถทำใจยอมรับได้ในตอนนี้ มันคงต้องใช้เวลาอีกสักระยะใหญ่ใหญ่เชียวล่ะ หรือต้องรอให้เธอตายจากโลกนี้ไปก่อนก็ไม่รู้…

“คุณรู้หรือเปล่าคะว่าชีวิตของฉันมันเฮงซวยแล้วก็บัดซบมากแค่ไหน คนที่เป็นเพียงความอบอุ่นเดียวในใจของฉันนั้นก็คือพ่อต้องจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา แต่ก่อนครอบครัวฉันอยู่ดีกินดีสุขสบายไม่ได้ขัดสนหรือยากไร้จนกระทั่งต้องไปกู้หนี้ยืมสินใครมา ทว่าจู่จู่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ฉันต้องออกจากโรงเรียนตั้งแต่มอหกเพราะต้องเสียสละให้น้องคนเล็กมีโอกาสก้าวหน้า และฉันก็ต้องออกมาทำงานงกงกงกตัวเป็นเกลียวแทบหาเวลาพักผ่อนไม่ได้! เหนื่อยกายไม่เท่าไหร่แต่เหนื่อยใจเนี่ยสิเหนื่อยใจจนฉันอยากจะหายไปจากโลกนี้อยากตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไป!” ใครไม่เคยเจออย่างเธอคงจะไม่เข้าใจว่ามันเป็นความรู้สึกที่ดิ่งจมลงเหวมากแค่ไหน

“การฆ่าตัวตายไม่ใช่หนทางออกเสมอไป นั่นมันเป็นวิธีการของคนสิ้นคิดต่างหาก! แล้วฉันจะบอกอะไรให้นะ ชีวิตของฉันก็ไม่ได้สวยหรูดูดีเหมือนโปรยด้วยกลีบกุหลาบหรอก! มันมีแต่ขวากหนามมีแต่ความเจ็บปวดเต็มไปหมดระหว่างทางเดิน แต่จำไว้เธอต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อทำให้คนพวกนั้นที่มันไม่เคยเห็นหัวเธอได้รู้ว่าเธอเองก็สามารถเข้มแข็งได้ และฉันก็คิดว่าพ่อของเธอก็คงไม่อยากให้ลูกสาวตายด้วยวิธีโง่โง่เอามีดแทงหัวใจตัวเองหรอกนะ”

อาคมเกลียดน้ำตาผู้หญิงที่สุด! เขาอยากจะเบือนหน้าหนีจากตรงนี้เป็น 10 รอบ 100 รอบแต่ก็ทำไม่ได้ราวกับต้องมนตร์สะกด

“มีชีวิตอยู่ด้วยการเป็นเมียขัดดอกของคุณเนี่ย?”

“ฉันก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำขนาดนั้น ต่อให้ฉันจะอยากได้เธอมากแค่ไหนแต่ฉันก็เป็นสุภาพบุรุษมากพอที่จะไม่ข่มขืนแล้วก็ข่มเหงรังแกผู้หญิงถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่สมยอม” แต่ส่วนมากเพียงแค่อาคมกระดิกนิ้วก็มีสาวน้อยสาวใหญ่กรูกันมาต่อแถวรอกดบัตรคิว

“แล้วฉันต้องชดใช้หนี้คุณด้วยอะไร”

“เซ็กซ์ มาเป็นเด็กของฉัน เป็นผู้หญิงของฉันแล้วฉันจะดูแลเธออย่างดี ไม่ว่าเธออยากได้อะไรฉันก็จะหามาให้ ขอแค่เธอเป็นเด็กดีแล้วก็เชื่อฟังฉันก็พอ” อาคมตอบไปตามตรง คนดีดีที่แม่งไม่หวังผลตอบแทนอะไรเลยมันก็เป็นแค่คำลวงโลกที่ถูกกู่ขึ้นมาเท่านั้นนั่นแหละ “ของฟรีไม่มีอยู่ในโลกหรอกนะขึ้นฉ่าย แต่นี่คือชีวิตจริง ชีวิตที่ไม่ได้วิ่งเล่นอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์แล้วก็ทำตัวสดใสร่าเริง ไร้เดียงสา ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อ่อนต่อโลกตลอดเวลา ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ทำอะไรเธอตอนนี้เพราะเธอไม่ยินดีแต่สักวันเธอก็ต้องเป็นเมียฉันอยู่ดี”

“…”

“เธอก็น่าจะทราบอยู่แก่ใจว่าเธอมาที่นี่เพราะเหตุผลอะไร” อาคมเว้นช่วงหายใจให้อีกฝ่ายได้ใช้กระบวนการคิดครู่หนึ่ง “หนี้สินที่แม่เธอสร้างเอาไว้ ฉันคิดว่าต่อให้เธอจะทำงานทั้งชีวิตก็ใช้ไม่หมดหรอก”

“ค่ะ” เธอก้มหน้าก้มตายอมรับชะตากรรม

“งั้นเรามาทำกฎข้อตกลงในการเป็นผู้หญิงของฉันกันเลย ข้อที่ 1 เราจะมีเซ็กซ์ทำกิจกรรมอย่างว่ากันเฉพาะครั้งที่เธอสมยอมแล้วก็ยินยอมเท่านั้น ฉันจะไม่บังคับคืนใจเธอเด็ดขาด ข้อที่ 2 เธอต้องเชื่อฟังคำสั่งฉันทุกเรื่อง ข้อที่ 3 เธอห้ามมีแฟน ห้ามมีใครหรือไปข้องแวะกับผู้ชายคนไหนที่นอกเหนือจากฉันเด็ดขาดเพราะฉันไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร ถ้าเกิดฉันจับได้ฉันเอาตายทั้งคู่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดูน่าเกรงขามและชวนขนหัวลุก แววตานั่นบ่งบอกถึงความเอาจริงเอาจังในทุกประโยคที่เปล่งออกมาไม่ใช่เพียงเล่นเล่นหรือขายขำทั่วไป “ข้อที่ 4 ห้ามยุ่งวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของฉัน เธอต้องอยู่ในที่ของเธออย่าทำตัวหึงหวงหรือแสดงว่าเป็นเจ้าของฉัน เพราะฉันไม่ชอบ ส่วนข้อสุดท้าย…”

“…” เธอเงียบแล้วตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

“ระวังตกหลุมรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้นก็แล้วกัน” อาคมพูดดักไว้ก่อนเพราะเขารู้ดีว่าไอ้ความหล่อเหลาของเขาที่มีใบหน้าลูกเสี้ยวอิตาลีมันดึงดูดใจทำให้ใครที่อยู่รอบกายต้องตกหลุมพรางกันถ้วนทั่ว