ตอนที่2/1 ผู้หญิงสารเลว (1)

ชายหนุ่มโครงหน้าสลักเสลาเข้ารูปฉีกยิ้มเยาะหยัน ดวงตาสีดำขลับคล้ายกับมีความมืดลึกล้ำแฝงซ่อนอยู่

ทั่วทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายเจ้าเล่ห์อันตราย หากจิตอ่อนหรือไม่ตั้งรับเอาไว้ให้ดี ก็อาจจะต้านทานเสน่ห์อันเหลือร้ายนี้ไม่ได้

“เดี๋ยวก่อนสิ จะรีบไปไหน”

น้ำเสียงอ้อยอิ่งดูไม่ยี่หระแต่ทุกการกระทำล้วนหวังผล นาวีก้าวประชิดคนตัวเล็กกว่า เขาต้อนเธอเข้ามุมพลางค้ำมือข้างหนึ่งยันผนัง

“จะทำอะไร อยากตายหรือไง”

“ตายคาอกเธอได้ไหม ฉันยอมนะ”

“หุบปาก ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับนาย”

แครอลผลักอกคนออกไป จัดผมจัดเสื้อผ้าเสร็จก็ไม่อยากรั้งอยู่ใกล้ผู้ชายตรงหน้านาน เดี๋ยวถ่านที่มอดไปแล้วมันจะมาคุ ยิ่งเสี้ยนๆ อยู่ หลับหูหลับตาเอากันอีกขึ้นมาประวัติของเธอได้เสียหมด

นาวีไม่ใช่แฟนเก่า แต่เขาก็ไม่ได้พิเศษ แค่อดีตคนที่เคยมีเซ็กซ์กันชั่วครั้งชั่วคราวตอนเธอพึ่งแตกเนื้อสาว หมดสนุกแล้วก็แยกย้าย

หากไม่ใช่เพราะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน ก็เตรียมเข้ากรุเหมือนกับคนอื่นได้เลย กวนบาทาอยู่เรื่อย อยากต่อยให้หายซ่าสักหมัด

“พึ่งเลิกกับไอ้ไก่อ่อนนั่นไม่ใช่หรือไง ให้ปลอบใจไหม”

นาวีกอดกระชับเอวบางเข้ามาใกล้ ริมฝีปากหยักประทับลงไปโดยไม่รั้งรอ เพียงวินาทีสั้นๆ ที่สัมผัสกันก็สามารถกระตุ้นความทรงจำให้หลั่งไหล

ภาพเริงรักของพวกเขา การทรมานที่หอมหวาน ประหนึ่งไม่เคยลบเลือน ตื้นเขินเสียจนสะกิดแค่เล็กน้อยก็ตื่นตัว

แครอลดิ้นอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่ง กลีบปากสีชมพูอิ่มถูกบดขยี้จนลิปสติกเลอะเปรอะเปื้อนไปหมด นาวีกัดเธอจนเลือดออก น้ำตาซึมแล้วแต่ก็ไม่ยอมผลักไสเขา ยังคงปล่อยให้คนทำอยู่อย่างนั้น กระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะคลุมเครือชอบใจ

“อารมณ์ดีขึ้นไหม”

คนอ่อนไหวผละออกราวกับพึ่งตื่นจากความฝัน แววตาเสมือนอยากฆ่าคนสาดไปยังนาวี

“อารมณ์ดีบ้าบออะไร อย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก ฉันมีแฟนแล้ว”

“แฟน?”

“ที่บอกเลิกวันนี้ไม่ใช่คนสุดท้าย ฉันยังมีอีกเยอะ ไม่จำเป็นต้องมายุ่ง”

หญิงสาวหน้ามุ่ยเปิดประตูหุนหันจากไป ไม่เหลียวหลังกลับมามอง ไม่สนด้วยว่าคนของพี่ชายยังรออยู่หรือไม่

ขอแค่หลบหลีกให้พ้นหน้าไอ้บ้ากวนประสาทก็พอ ผิดพลาด ความบัดซบเดียวในชีวิตคือการมีช่วงเวลาดุเดือดกับเจ้าหมอนั่น ถ้าย้อนเวลาไปแก้ไขทัน รับรองว่ามันจะไม่เกิดขึ้น

ที่คอนโดใหญ่ใจกลางเมือง หลังเจอกับเรื่องไม่คาดคิดมาก็หมดอารมณ์จนไม่อยากกระดิกตัว เข้าห้องอาบน้ำเสร็จแคลรอลก็ทิ้งตัวลงนอน อยากหลับเร็วๆ แต่บริเวณที่โดนกัดยังเจ็บจี้ดอยู่เลย

“ไอ้บ้านี่ กล้าดียังไงมากัดฉัน”

ให้นอนก็นอนไม่หลับแครอลจึงเปิดอ่านแชทสนทนาในกลุ่มเลิฟแฟม พี่ๆ แต่ละคนโดนบรรดาผัวขี้หึงเอ็ดกันมาแล้วทั้งนั้น

ขนมผิง : พี่ถึงบ้านแล้ว ไม่เป็นไรนะ พี่คุยกับเคย์เรียบร้อย เขาเข้าใจ

มิ่งขวัญ : ถึงห้องอย่างปลอดภัยค่ะ พี่คัลเลนไม่ว่าอะไร

ลอร่า : บ้านนี้ใครใหญ่ให้มันรู้ ผัวไม่กล้าหือ

มิ่งขวัญ : พี่มะโอเคไหมคะ คงไม่โดนดุใช่ไหม

มะเมี่ยว : นิดหน่อยจ๊ะ แต่ไม่เป็นไรแล้ว

แครอล : แคลกลับถึงห้องแล้วค่ะ ปลอดภัยทุกอย่าง

ส่งข้อความรายงานตัวเสร็จ ภายในห้องนอนกว้างพลันได้ยินเสียงถอนหายใจลากยาวพรืดหนึ่ง

อยากมีคนหวง อยากมีคนห่วงบ้างจัง หมายถึงแฟนจริงๆ ที่ไม่ใช่พวกคบเพียงผิวเผินแล้วเลิก

ผู้ชายน่ารักน่าหยิกสักคนที่มีความต้องการคล้ายกัน เอาใจเก่ง ลามก ทะลึ่ง เรื่องเงินไม่เป็นปัญหา แค่ไม่งี่เง่าก็พอ

วันต่อมาที่มหาวิทยาลัย หลังจากเลิกเรียนคลาสบ่ายแครอลส่งข้อความหาเพื่อนรักทั้งสอง เธอเหงาแต่เหมือนคนจะไม่ว่าง ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องฉายเดี่ยวอีกตามเคย

ตอนปีหนึ่งปีสองยังดีมีวิชาเรียนด้วยกัน แต่พอขึ้นปีสามแล้วไม่เป็นอย่างนั้น ต่างคนต่างต้องปรับเปลี่ยนไปตามเอกสาขาที่ตนเองเลือก

มิ่งขวัญทาง ธาวินทาง กว่าจะหาเวลาว่างไม่ใช่ง่ายๆ เพื่อนจะคิดถึงเธอเหมือนที่เธอคิดถึงพวกเขาหรือเปล่า

เอาแต่เพ้อเจ้ออะไรไม่ทราบ คนที่จับเพื่อนใส่พานให้พี่ชายเป็นตัวเองไม่ใช่หรือไง

แครอลสะบัดไล่ความคิดวุ่นวาย ร้านลูกชิ้นเจ้าประจำพร้อมขายแล้ว ทานสักหน่อยจะได้อารมณ์ดี เจ้านี้น้ำจิ้มเด็ด เหนื่อยแค่ไหนพอได้ทานก็เหมือนว่ามีพลังขึ้นมาทันที

“เจ๊อิสซี่ แคลเอาลูกชิ้นรวมหนึ่งร้อยบาทค่ะ แถมด้วยน้า”

“ได้จ๊ะลูกสาว เอ๊ะ!วันนี้คนสวยทำไมหน้ามุ่ย เพื่อนไม่มาด้วยเหรอ”

“ไม่ว่างกันเลยค่ะ ถ้าเย็นนี้เจ๊ไม่ได้ทำอะไรก็ไปเที่ยวกับแคลหน่อยสิคะ”

“เจ๊อยากไปนะจ๊ะลูกสาว แต่ผัวไม่ให้ออกบ้านเลย”