เปิ่นหวางเฟย

“ฉันกำลังจะถึงแล้ว”

“เหลืออีกห้านาทีหนังจะเข้าแล้วนะ”

“ฉันก็กำลังรีบอยู่นี่ไง”

ไป่มู่ชิงพูดใส่หูฟังในขณะที่กำลังปั่นจักรยานด้วยความรีบเร่ง วันนี้เธอมีนัดกับเพื่อนๆ ในห้องในวันหยุดสัปดาห์เพื่อเป็นการอำลาที่ทุกคนต่างกำลังจะแยกย้ายเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย

มองออกไปสุดสายตาพบว่าตึกสูงใหญ่ของห้างสรรพสินค้าอยู่อีกไม่ไกล เหลือเพียงแค่ปั่นจักรยานผ่านแม่น้ำสายนี้ไปเท่านั้น

หญิงสาวเหลือบมองน้ำลึกด้วยใจที่สั่นไหวเล็กน้อยอย่างไม่ทราบสาเหตุ ก่อนที่จะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วถอนหายใจเสียงดัง เมื่อวานดูซีรีส์ดึกไปหน่อยวันนี้เลยตื่นสายเอาเสียได้ จะให้รอรถประจำทางก็กลัวจะช้าเกินไปเลยตัดสินใจปั่นจักรยานมาท่ามกลางแดดร้อนๆ

หากแต่เมื่อละสายตาออกจากข้อมือ ทันใดนั้นจู่ๆ ก็มีรถยนต์คันใหญ่กำลังขับมาด้วยความโซซัดโซเซเหมือนคนเมา

ไป่มู่ชิงเบิกตากว้าง เบี่ยงจักรยานหักหลบไปอีกทางด้วยความตกใจ

“กรี๊ดดด”

ตู๊ม!!!

--------------------------------------------------------

ตู๊ม!!!

“องค์หญิง นางตกไปในน้ำแล้ว ทำอย่างไรกันดีเพคะ”

นางกำนัลผู้หนึ่งหันมาถามองค์หญิงห้าด้วยความกระสับกระส่าย ในขณะที่ไป่ลู่อิงมองดูร่างเล็กของน้องสาวที่ตกลงไปในสระบัว ถึงแม้ในใจจะไม่ชอบไป่มู่ชิงนัก หากแต่ภาพที่เด็กวัยเจ็ดขวบกำลังตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดก็ทำให้สีหน้าคนทำซีดเผือด

“รีบไปตามคนมาช่วยเร็วเข้า!”

รับสั่งด้วยความร้อนรน เมื่อครู่นางเพียงเข้ามาหาเรื่องแกล้งน้องสาวเพราะเบื่อหน่ายเท่านั้น คิดไม่ถึงว่านางจะหวงของที่เสด็จพ่อพระราชทานให้จนถึงกับทำตัวเองพลัดตกลงไปในน้ำทั้งที่ตัวเองว่ายน้ำไม่เป็น

เวลาเพียงเสี้ยววินาทีร่างของขันทีผู้หนึ่งก็กระโดดลงไปพร้อมๆ กับคว้าเอาร่างองค์หญิงเก้าที่หมดเรี่ยวแรงไปแล้ว

“ไปตามหมอหลวงมาเร็วเข้าสิ!”

ไป่ลู่อิงรีบหันไปสั่ง มองดูใบหน้าน้องสาวที่อายุห่างกันเพียงหนึ่งปีด้วยความกลัว ไป่มู่ชิงเนื้อตัวเปียกปอนไปหมด อีกทั้งริมฝีปากยังซีดไร้สีเลือด ปลายมือปลายเท้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง

หากนางเป็นอะไรไป เสด็จพ่อต้องลงโทษนางแน่

“องค์หญิงเก้า สิ้นชีพจรแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงของหมอหลวงทำให้ไป่ลู่อิงกลืนน้ำลายลงหนึ่งอึก ลำตัวสั่นไปหมดด้วยความหวั่นวิตก ก่อนที่ไม่กี่อึดใจถัดมาร่างของเจ้าแคว้นเหอเป่ยจะก้าวเข้ามาเร็วๆ พร้อมกับพระชายาเอก

“นี่มันเกิดอันใดขึ้น”

ไป่ซีลู่ ค่อยๆ โอบร่างบุตรสาวที่เกิดจากชายารองด้วยใบหน้าตื่นตระหนก หัวคิ้วทั้งสองขมวดติดกันขึ้งเครียดจนไป่ลู่อิงกลั้นลมหายใจ รีบสาวเท้าเข้าไปโอบกอดมารดา

“เสด็จแม่ ข้ามิได้ตั้งใจ”

“ชู่วว”

พระชายาเอกรีบเอามือแตะที่ปากเพื่อมิให้บุตรสาวกล่าววาจาอะไรออกมาอีก

“พ่อถามเจ้าว่าเกิดอันใดขึ้น”

ไป่ซีลู่เหลือบมองทางไป่ลู่อิงดวงตาแดงก่ำเล็กน้อยจนเด็กน้อยสะดุ้ง เอ่ยตอบเสียงตะกุกตะกักในขณะที่จับมือมารดาไว้แน่น

“หม่อมฉันเห็นน้องเก้าเล่นตุ๊กตาอยู่ผู้เดียว จึงคิดจะมาเล่นด้วย แต่ตุ๊กตาหล่นไปในสระบัว น้องเก้าจึงเอาไม้เขี่ยขึ้นมาจนตัวเองตกลงไปเพคะ”

ไป่ลู่อิงก้มหน้าลงเสียงสั่นเครือ อันที่จริงควรจะบอกว่าเธอเห็นไป่มู่ชิงกำลังเล่นอยู่เพียงผู้เดียวโดยไม่มีนางกำนัล จึงคิดเข้ามาแกล้งโดยการแย่งตุ๊กตาที่เสด็จพ่อพระราชทานให้ พอเบื่อแล้วก็จะคืนกลับไป

หากแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมส่งมาให้นางแต่โดยดี จึงเกิดการแย่งชิงขึ้นจนตุ๊กตากระเด็นตกลงไปในสระ ไป่มู่ชิงจึงพยายามเก็บทว่ากลับพลาดลื่นลงไปเสียก่อน

ภาพที่ตัวเองกำลังสัมผัสผิวน้ำอย่างรุนแรงจนบาดผิวไปหมดทำให้ร่างกายสะดุ้งเฮือกพร้อมกับความหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ เสียงผู้คนกำลังคุยกันอยู่เหนือศีรษะทำให้ต้องลืมตาขึ้นมอง

บางทีที่นี่อาจจะเป็นโรงพยาบาล...

หญิงสาวคิดปลอบใจตัวเองหากแต่ภาพที่เห็นทำเอาชะงัก ร่างกายของตนเองกำลังถูกประคองด้วยชายร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งที่กำลังแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งกับคนรอบข้างที่ต่างจับจ้องมองหล่อนเป็นตาเดียว

“มู่ชิง...”

เด็กหญิงคนหนึ่งเอ่ยเรียกด้วยความตระหนกตกใจ ในขณะเดียวกันเธอก็พยายามคิดทบทวนว่าที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดคนพวกนี้ถึงได้แต่งกายด้วยชุดโบราณแบบนี้กันเล่า

“ลูกแม่ เจ้ามิเป็นอันใดแล้ว”

จู่ๆ สตรีผู้งดงามผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาโอบกอดร่างหล่อนไว้แน่นจนรู้สึกอึดอัดไปหมดจนต้องใช้มือแตะที่แขนอีกฝ่ายเบาๆ เพื่อจะรั้งให้ปล่อยออก หากแต่เพียงสัมผัสเท่านั้นกลับมีเสียงหนึ่งดังแว่วขึ้นมาในหัว

‘นางจะฟื้นขึ้นมาทำไมอีก ทำไมไม่ตายๆ ไปเสียที!’