ตอนที่8.รุกฆาต(จบ)

หลังจากเสร็จธุระมณีรินทร์เดินกลับไปยังโต๊ะ ถึงแม้ห้องน้ำที่นี่จะแยกฝั่งชายหญิง แต่ก็มีทางเดินทางเดียวกัน ไม่ทันระวังร่างบอบบางก็ชนเข้าอย่างจังกับร่างสูงใหญ่ ที่โผล่พรวดพลาดออกมาจากมุมหนึ่งของทางเดิน แรงปะทะทำให้ร่างบางเสียหลักล้ม ดีที่ได้อ้อมแขนแข็งแกร่งมากอดรัดไว้เสียก่อน ไม่อย่างนั้นมีหวัง ได้เจ็บตัวกันบ้าง

"ขอบคุณค่ะ"มณีรินทร์เอ่ยขอบคุณ พร้อมกับถอยออกห่าง แต่อ้อมแขนที่กอดรัดนอกจากไม่ยอมปล่อยแล้ว หญิงสาวยังรู้สึกว่ามันกลับรัดแน่นมากกว่าเดิม

"ปล่อยค่ะ ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ขอโทษด้วยนะคะ ที่ฉันเดินไม่ระวัง"มณีรินทร์บอกอีกครั้ง หวังจะให้ชายหนุ่มคลายวงแขนออก ธรรศธรก้มมองใบหน้าสวยของคนที่เขาคิดว่าผ่านมีดหมอมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างใกล้ชิด เขาเดินตามหญิงสาวออกมาหลังจากเห็นเธอลุกมาจากโต๊ะ ยืนรอจนเธอเดินกลับมา และจังหวะที่เธอเดินไม่ทันระวัง เขาก็จงใจออกมาให้เธอชนอย่างจัง

"คุยกันก่อนสิคุณ"ธรรศธร เอ่ยบอกหญิงสาว พร้อมกับลากร่างบางให้เข้ามาหลบหลังพุ่มไม้ ที่หนาบังตา

"เอ๊ะ! คุณปล่อยฉันนะ"มณีรินทร์อุทานอย่างตกใจหลังจากถูกชายแปลกหน้าลากเข้ามาในจุดที่ลับตาคน กลิ่นลมหายใจของชายหนุ่มผสมปนเปไปด้วยกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ที่ให้ความรู้สึก น่ารังเกียจ อาการดิ้นรนขัดขืน เริ่มรุนแรงขึ้น

"สวยแบบนี้ค่าตัวเท่าไรล่ะ ผู้ชายโต๊ะนั้นให้คุณเท่าไร ผมจ่ายให้มากกว่าสองเท่า"ธรรศธรเริ่มเอ่ยระราน

"นี่คุณ ถ้าคุณเมาก็กลับไปซะ อย่ามายุ่งกับฉัน"มณีรินทร์ยังควบคุมอารมณ์ได้ดี

"ปล่อย! "หญิงสาวเริ่มดิ้นหนักขึ้น เมื่อฝ่ามือใหญ่เริ่มไม่อยู่นิ่ง ธรรศธรเริ่มลูบไล้สีข้าง และสะโพกแน่นกลมมนอย่างมันมือ อกอวบอิ่มของเธอเบียดเข้ากลับอกกว้างที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของเขา เอวเล็กเบียดอยู่กลับเอวสอบที่มีกล้ามเนื้อแน่นอย่างคนออกกำลังกายเป็นประจำ จากตอนแรกที่คิดจะแกล้งให้เธอกลัว กลับกลายเป็นความต้องการแบบที่ธรรศธรเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง ร้อนแรงอย่างนี้นี่เล่าพุฒิพัฒน์ถึงได้หลง

"ฉันบอกให้ปล่อยช่วย! ..."เสียงร้องตะโกนขาดหาย เมื่อริมฝีปากหนาฉกลงมาปิดปากบาง เมื่อเจ้าของเริ่มร้องโวยวาย มณีรินทร์เองก็นึกไม่ถึงว่าจะถูกคนแปลกหน้าคุกคามเธอแบบนี้ความกลัวเริ่มจับกุมหัวใจ ธรรศธรดื่มดำหาความหวานจากเรียวปากงาม หญิงสาวพยายามรวบรวมเเรงทั้งหมดที่มี ออกแรงดิ้นอีกครั้ง และได้ผล เมื่อธรรศธรจูบจนพอใจแล้วก็ปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ ทันทีที่หลุดจากการกอดรัด มณีรินทร์ฟาดฝ่ามือไปบนใบหน้าของชายหนุ่มทันที เธอไม่ทันได้มองหน้าเขาด้วยซ้ำ

"ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต! ไปลงนรกซะ"ด่าจบก็หมุนตัวออกวิ่งไปอย่างไม่คิดจะหันกลับมาดู ธรรศธรลูบซีกหน้าที่ถูกฝ่ามือเรียวฟาดลงมาอย่างเต็มแรงจนหน้าชา ชายหนุ่มมองตามร่างโปร่งที่วิ่งออกไปอย่างเร็ว

“เราได้เจอกันอีกแน่คนสวย ถ้าคุณเป็นคนรักของพุฒิพัฒน์จริงๆ ผมคงปล่อยคุณไว้ไม่ได้ ขอโทษนะคุณรนหาที่เอง ช่วยไม่ได้” ธรรศธรมองตามด้วยสายตาอาฆาต การกระทำที่อุกอาจของชายแปลกหน้าทำให้มณีรินทร์ฝันผวา หลังจากกลับมาที่โต๊ะ หญิงสาวชวนคนรักออกจากร้านทันที โดยให้เหตุผลว่าปวดศรีษะ พุฒิพัฒน์เองก็ดูไม่ติดใจอะไร เขามาส่งมณีรินทร์ที่บ้าน พร้อมกับรับปากกับเธอว่าจะรีบคุยกับครอบครัวให้เรียบร้อย