ตอนที่ 5 : เงื่อนไขของผู้ล่า

ซออึนฮาไม่เคยเชื่อว่าการล้างแค้นต้องเริ่มจากความโกรธ

สำหรับเธอ ความโกรธคือสัญญาณของการสูญเสียการควบคุม

และคนที่เสียการควบคุมก่อน มักเป็นฝ่ายพัง

เช้าวันนั้น เธอตื่นขึ้นก่อนนาฬิกาปลุก

ไม่ใช่เพราะนอนไม่หลับ

แต่เพราะสมองของเธอเริ่ม “จัดลำดับ”

เมื่อคืน ฮันซูยอนส่งข้อความมา

ประโยคสั้น ๆ ที่ดูเหมือนข้อเสนอ

แต่แท้จริงแล้วคือการวัดอำนาจ

เราควรคุยกันอีกครั้ง

ฉันคิดว่าเรามีผลประโยชน์ร่วมกันมากกว่าที่คิด

อึนฮาอ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้งในใจ

แล้วถามตัวเองอย่างเป็นระบบ

—ใครได้ประโยชน์จากการคุยครั้งนี้มากกว่า—

คำตอบชัดเจนจนเธอยิ้มออกมาเล็กน้อย

ไม่ใช่เธอ

นั่นหมายความว่า

เกมกำลังเริ่มในจุดที่เธอเป็นฝ่ายเหนือกว่าแล้ว

มินแจออกจากบ้านก่อนเธอ

ไม่ทิ้งคำพูด

ไม่ทิ้งสายตา

ไม่แม้แต่จะปิดประตูเสียงดัง

การหลีกเลี่ยงแบบนั้น

ไม่ใช่ความนิ่ง

แต่มันคือการถอยโดยไม่ยอมรับว่าตัวเองกำลังถอย

อึนฮามองประตูที่ปิดลง

แล้วจดบันทึกไว้ในใจ

เป้าหมายเริ่มใช้พฤติกรรมหลบหลีก

ระดับความกดดัน: เพิ่มขึ้น

เธอไม่ตาม

ไม่โทร

ไม่ส่งข้อความ

คนที่กำลังเสียสมดุล

ไม่ควรถูกดึงกลับเข้าจุดศูนย์กลางเร็วเกินไป

ที่บริษัท บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

คำว่า “ตรวจสอบ” เริ่มถูกใช้แทนคำว่า “พัฒนา”

คำว่า “ความเสี่ยง” เริ่มดังขึ้นในที่ประชุม

และชื่อของคังมินแจ…

เริ่มถูกพูดในรูปของคำถาม ไม่ใช่คำชม

อึนฮานั่งฟังทุกอย่าง

เหมือนคนที่ไม่ได้มีส่วนได้เสียโดยตรง

ทั้งที่ในความเป็นจริง

โครงสร้างหลายชั้นของบริษัทนี้

พิงอยู่กับการตัดสินใจของเธอมานานกว่าที่ใครจะยอมรับ

ช่วงพักเที่ยง พัคจินวูโทรมาอีกครั้ง

“ผมคิดว่าคุณควรรู้”

เขาพูด

“เมื่อคืนมีความพยายามขอข้อมูลจากฝ่ายกฎหมาย

เกี่ยวกับสัดส่วนหุ้นที่คุณถืออยู่”

อึนฮาไม่แปลกใจ

“ใคร”

“ชื่อบริษัทลูกของฮันซูยอน”

จินวูตอบ

“เธอเริ่มมองคุณในฐานะตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้”

อึนฮาหัวเราะเบา ๆ

“ช้าไปนิดนะคะ”

“คุณตั้งใจจะทำยังไงต่อ”

จินวูถาม

น้ำเสียงจริงจังขึ้น

อึนฮานิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะตอบ

“ฉันจะทำในสิ่งที่ผู้หญิงแบบเธอไม่ถนัด”

“อะไร”

“รอ”

บ่ายวันนั้น

อึนฮาตอบอีเมลของซูยอน

ฉันตกลงพบค่ะ

แต่ขอเป็นสถานที่ที่ฉันเลือก

คำตอบกลับมาเร็วผิดปกติ

ได้

ส่งโลเคชันมาได้เลย

เร็วเกินไป

กระตือรือร้นเกินไป

และพร้อมเกินไป

ผู้หญิงที่เคยเป็นฝ่ายเลือก

ตอนนี้กำลังรีบ

เพราะกลัวว่าจะถูกเลือกแทน

ร้านอาหารที่อึนฮาเลือก

ไม่หรู

ไม่เงียบ

และไม่เป็นส่วนตัว

โต๊ะติดกระจก

ผู้คนเดินผ่าน

พนักงานเข้าออกตลอดเวลา

สถานที่แบบนี้

ไม่เหมาะกับการเจรจาลับ

แต่เหมาะกับการ “ป้องกันการโกหก”

ซูยอนมาถึงก่อน

แต่งตัวเนี้ยบ

ท่าทางมั่นใจ

แต่สายตาไม่เหมือนครั้งก่อน

เธอไม่ได้นั่งเอนหลัง

เธอนั่งตัวตรง

เหมือนคนที่กำลังเตรียมรับมือ

“คุณดูสบายดี”

ซูยอนเริ่ม

“คุณดูไม่ค่อย”

อึนฮาตอบตรง ๆ

ซูยอนยิ้ม

แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา

“ฉันจะไม่อ้อมค้อม”

ซูยอนพูด

“คุณรู้เรื่องฉันกับมินแจแล้ว

แต่คุณก็รู้ดีว่าในโลกนี้

ความสัมพันธ์ไม่ได้สำคัญเท่าผลประโยชน์”

“จริงค่ะ”

อึนฮาพยักหน้า

“แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง”

“อะไร”

“ผลประโยชน์มีเจ้าของ”

อึนฮาพูดช้า ๆ

“และตอนนี้

คุณกำลังพยายามคุยกับคนที่ถือกุญแจอยู่”

ซูยอนชะงัก

เพียงเสี้ยววินาที

แต่พอให้เห็น

“คุณต้องการอะไร”

เธอถาม

อึนฮามองเธอ

นิ่ง

ประเมิน

ก่อนจะตอบ

“ฉันต้องการให้คุณหยุดคิดว่าฉันเป็นอุปสรรค”

“แล้วคุณจะเป็นอะไร”

“เป็นเงื่อนไข”

คำคำนั้น

ทำให้ซูยอนเงียบไปนานกว่าที่ตั้งใจ

“คุณไม่ใช่คนอารมณ์ร้าย”

ซูยอนพูดในที่สุด

“แต่คุณอันตราย”

อึนฮายิ้มบาง

“ขอบคุณค่ะ

ฉันตั้งใจแบบนั้น”

คืนนั้น

มินแจกลับบ้านดึก

และเมา

ไม่ถึงขั้นเมามาย

แต่พอให้การควบคุมลดลง

เขานั่งลงบนโซฟา

ถอนหายใจยาว

ก่อนจะพูดโดยไม่มองหน้าเธอ

“ซูยอนรู้แล้วใช่ไหม”

อึนฮาวางแก้วน้ำตรงหน้าเขา

ไม่ตอบทันที

“คุณคิดว่าใครเป็นคนบอกเธอ”

เธอถามกลับ

มินแจนิ่ง

มือกำแก้วแน่นขึ้น

“คุณกำลังทำให้ฉันไม่มีที่ยืน”

เขาพูดเสียงต่ำ

ไม่ใช่โกรธ

แต่สิ้นหวัง

อึนฮานั่งลงตรงข้าม

สายตานิ่ง

ไม่อ่อน

ไม่แข็ง

“ไม่ค่ะ”

เธอพูด

“คุณทำแบบนั้นกับตัวเอง

ตั้งแต่เลือกจะยืนสองที่”

คำพูดนั้น

ไม่ดัง

แต่หนัก

มินแจหลับตาลง

เหมือนคนที่รู้ว่าไม่มีประโยคไหนจะแก้ได้แล้ว

“ถ้าฉันพัง”

เขาพูดเบา ๆ

“คุณก็พังไปด้วย”

อึนฮาส่ายหน้า

ช้า ๆ

“ไม่ค่ะ”

“ฉันเตรียมทางออกไว้แล้ว”

มินแจลืมตา

มองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าใจว่า

ผู้หญิงตรงหน้า

ไม่ใช่คนที่รอให้ทุกอย่างจบ

แต่เป็นคนที่กำหนดว่า

ใครจะจบก่อน

คืนนั้น อึนฮากลับเข้าห้องทำงาน

เปิดไฟล์เดิม

เพิ่มบันทึกใหม่

สถานะเกม: เริ่มแยกฝ่าย

เป้าหมาย A: สูญเสียการควบคุม

เป้าหมาย B: เริ่มระแวง

ขั้นตอนถัดไป: เปิดข้อมูลบางส่วน

เพื่อบังคับให้ฝ่ายตรงข้าม “เลือกผิด”

เธอปิดโน้ตบุ๊ก

หลับตาลงชั่วครู่

เกมนี้

ไม่ใช่เรื่องของความรักที่พัง

แต่คือการพิสูจน์ว่า

ใครคิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่า

และใครคือคนที่เข้าใจเกมลึกพอจะเป็นฝ่ายกำหนดชะตา

และซออึนฮา

ไม่เคยลงสนาม

ถ้าไม่มั่นใจว่า

เธอรู้ทางออกทุกทาง

ก่อนเกมจะเริ่ม