บทที่31 ว่าที่ศรีสะใภ้

พีมตะวันมองผู้เป็นพ่อและแม่อย่างไม่เข้าใจและไม่พอใจ เมื่อคืนเขากลับมานอนบ้านช่วงวันหยุดแต่ถูกปลุกขึ้นมาแต่เช้ามืดก่อนที่จะสั่งให้ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วถูกยัดใส่รถ

“พลาย พ่อกับแม่จะพาเราไปไหนกันวะ” พีมตะวันถามน้องชายที่นั่งอ้าปากหาวอยู่ด้านขวา

“ผมก็กลับบ้านมาพร้อมพี่ ถ้าพี่ไม่รู้ผมคงไม่เสือกรู้” คนกวนประสาทเอ่ยบอกก่อนที่จะหาวอีกครั้ง พีมตะวันถอนหายใจก่อนที่จะหันมาทางน้องสาวอย่างพิมพ์ดาว

“แม่จะไปหาเพื่อนที่กรุงเทพค่ะ พ่อห่วงแม่กับน้องเลยไปด้วยแต่กลัวดูแลไม่ทั่วถึงเลยพาเรามาด้วย” เด็กสาววัย15ที่เป็นแฝดผู้พี่ของพายัพเมฆเอ่ยบอก

“น้อง” “น้อง” พีมตะวันและพายัพเมฆอุทานออกมาพร้อมกันจนนารารินหันกลับมามอง “ใช่แล้วลูก พีมกับพายกำลังจะมีน้องอีกคน นี่ตาพ่อเพลิงของเราจะไปจับคู่กับลูกของอาพีกับอาพลอยแล้วนะแต่แม่ห้ามไว้”

“555 น้อง พีมจะมีน้อง 555 ไอ้พลายพี่จะมีน้องที่อายุน้อยกว่า16-17ปีเลยนะเว้ย มาไงว่ะน้องหลงมาชัดๆ พีมนึกว่าตั้งแต่มีสองตัวนี้แล้วพ่อกับแม่จะปิดอู้เพราะไม่อยากได้แบบไอ้พลายอีก มาไงล่ะเนี้ย” พีมตะวันเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อและถามอย่างสงสัยในช่วงท้าย

“น้องมาถูกที่ถูกเวลาสิ ถ้าไม่มีน้องป่านนี้แม่พวกแกหอบกระเป๋ากลับใต้ไปแล้ว” เพลิงตะวันเอ่ยบอกพลางนึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้แล้วนึกขำกับบทลงโทษของแต่ล่ะคนที่ได้รับ เขาโดนเมียโกรธอยู่สามวันสามคืนจนพิมพ์ดาวหรือน้องแพรทนไม่ไหวทำหน้าจะร้องไห้นารารินถึงยอมยกโทษให้

เพื่อนแต่ล่ะคนก็เจอต่างกันไปพีรวัศถึงแม้ไม่ถูกโกรธถูกงอนแต่ก็ถูกใช้แรงงานปัดกวาดเช็ดถู หานั่นนี่มาเอาใจพรปวีร์กับลูกสาวสารพัด ส่วนธนกฤตรายนั้นมาบ่นอิจฉาแมวให้พวกเขาฟังจนขำกลิ้งเพราะพิมพ์ลภัสแกล้งงอนสนใจเจ้าเหมียวน้อยมังกรจนล่ะเลยเพื่อนเขาบ่อย ๆ ไอ้รุ่นน้องนรกสองคนนั้นกระเป๋าฉีกกันตั้งแต่วันแรกก็ว่าได้ยังมาขอโทษและขอร้องพรปวีร์ให้ยกเลิกอยู่บ่อย ๆแต่เหมือนครูสาวจะไม่ยอมง่ายๆเลยสั่งเพื่อนสาวจัดของรับขวัญตัวเล็กในท้องโดยให้สองหนุ่มเป็นคนจ่าย

“พ่อ เราจะไปไหนกันอ่ะพีมง่วง” พีมตะวันเอ่ยถามแต่เพลิงตะวันยังคงเงียบและยิ้มออกมา “ง่วงก็นอนถึงแล้วก็รู้เอง”

“มีความลับเยอะซะจริง งั้นพีมนอนนะ” พีมตะวันเอ่ยก่อนที่จะหลับตาลงทันที พีมตะวันผู้มีความสามารถในการนั่งหลับหลับไปอย่างรวดเร็วจนพายัพเมฆรู้สึกง่วงขึ้นมาเหมือนกันจึงหลับไปอีกคน

“พีมๆ พีม พลาย ตื่นได้แล้วถึงแล้วลูก” นารารินเอ่ยเรียกคนที่หลับไปตั้งแต่ยังอยู่ในเขตจังหวัดชลบุรี พีมตะวันที่รู้สึกตัวก่อนพายัพเมฆยกมือขึ้นขยี้ตาแล้วงัวเงียลงจากรถ จนคนที่ใช้ไหล่พี่ชายอทนหมอนหนุนร่างเซหัวทิ่มลงถูกเบาะจนรู้สึกตัว

“โอ๊ยยยย ไอ้พี่พีมลุกทำไมไม่บอกวะ” พายัพเมฆเอ่ยโวยหลังจากรู้สึกตื่นตัวจากความเจ็บที่หัว เด็กหนุ่มยกมือลูบบริเวรที่เจ็บเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดก่อนจะลงจากรถ

“ที่นี่ที่ไหนครับแม่ บ้านใครกัน ผมไม่เคยมาเลย” “พ่อเพลิงแม่นุชสวัสดีค่ะ ข้างฟ่างคิดถึ้งคิดถึง” พีมตะวันที่เอ่ยถามยังไม่ทันได้คำตอบเสียงใสช่างเจรจาแสนคุ้นหูก็ดังลั่นมาจากหน้าบ้านก่อนที่ร่างบางในชุดเสื้อยืดคอกลมกางเกงขาสั้นถึงต้นขาจะวิ่งมากอดพเพลิงตะวันและนาราริน

“ยัยขี้โวย” พีมตะวันชี้หน้าคนที่กำลังกอดแม่ของเขาอย่างนึกขึ้นได้ ‘นี่มันยัยขี้โวยวายเพื่อนพริกหวานนิ จริงสิพ่อบอกว่ายัยนี่เป็นลูกสาวเพื่อนแม่นิ บ้าจริงถ้ารู้ว่ามาบ้านยัยนี่เขาจะไม่ยอมมาด้วนเด็ดขาด’

“พีมทำไมมาเรียกลูกแม่แบบนั้น ขอโทษลูกสาวแม่เดี๋ยวนี้” นารารินเอ่ยเสียงเข้มจนคนเป็นลูกชายอึ้ง

“ลูกสาว นี่บอกว่าลูกสาวเหรอ บ้าไปแล้วพีมเนี่ยลูกแม่ ยัยขี้โวยนี่เป็นคนนอก” คนรู้สึกเหมือนนถูกขโมยแม่เอ่ยบอก

“ข้าวฟ่างลูกสาวแม่ เราก็ลูกชายแม่ อีกอย่างถ้ายังไม่รู้ก็รู้ซะ ต่อไปข้างฟ่างจะมาเป็นลูกของพ่อกับแม่ เป็นพี่น้องของเราและเจ้าพลายยัยแพร” นารารินเอ่ยบอกก่อนที่จะโอบเอวกรรณิการ์เข้าไปในบ้านอย่างสนิทสนม

“ไอ้พลาย แม่หมายความว่าไงวะ แพรทำไมแม่พูดแบบนั้น” พีมตะวันเอ่ยถามอย่างสงสัยและไม่เข้าใจ ‘เป็นลูกของพ่อกับแม่ เป็นพี่น้องของเขามันคืออะไร ชักจะงง’

“พ่อหนูข้าวฟ่างเป็นทูตกำลังถูกย้ายไปประจำที่ออสเตรเลีย แต่หนูข้าวฟ่างอยากจะอยู่ไทย แม่เราเลยเสนอขอดูแลหนูข้าวฟ่างในฐานะลูกอีกคนของพ่อกับแม่ วันนี้เราก็จะมาเซ็นรับหนูข้าวฟ่างเป็นลูกบุญธรรม” เพลิงตะวันเอ่ยบอกก่อนที่จะเดินเข้าไป

“พีมไม่ยอม จะรับเป็นลูกก็ได้แต่อย่าถึงกับรับเป็นลูกทางกฎหมายเลยนะ พ่อเพลิง” พีมตะวันเดินมาเอ่ยบอกก่อนที่จะลดเสียงลงเมื่อมองไปเห็นชายหญิงที่อายุน่าจะเท่ากับพ่อกับแม่ของตนหรืออาจจะมากกว่า

“จริง ๆ ข้าวก็เห็นด้วยนะคะ ข้าวอยากใช้นามสกุลของตัวเองมากกว่า” กรรณิการ์เอ่ยบอก พลางคิดในใจว่าพีมตะวันนี่ไร้น้ำใจคงเส้นคงวาจริง ๆ ขนาดพ่อกับแม่ยังหวงไว้รักคนเดียว

“อืม ถ้าข้าวฟ่างว่าอย่างนั้นก็ตามนั้นแล้วกัน นี่โรงเรียนหนูใกล้ปิดเทอมรึยังล่ะ” เพลิงตะวันเอ่ยถาม ตามที่ตกลงกันไว้คือกรรณิการ์จะไปอยู่กับพวกเขาหลังจากปิดเทอมแต่ยังไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่เด็กสาวจะปิดเทอม

“สอบเสร็จแล้วค่ะ แต่ยังมีกิจกรรมที่ต้องทำจนถึงสิ้นเดือนเลย” กรรณิการ์เอ่ยบอกก่อนที่จะหันมาหานาราริน “น้องได้กี่เดือนแล้วค่ะแม่นุช ข้าวตื่นเต้นอ่ะ จะมีน้องเพิ่มอีกคนแล้ว”

“นั่นน้องเค๊าต่างหาก” พีมตะวันเอ่ยแทรกขึ้นก่อนที่จะถูกกรรณิการ์แลบลิ้นใส่แล้วเอ่ยบอก “ตัวมันเด็กขึ้อิจฉา แล้งน้ำใจยังไม่พอขี้อิจฉาอีก”

“ยัยขี้โวย พูดงี้ได้ไง” คนขี้อิจฉาเอ่ยก่อนที่จะต้องถอนหายใจออกมาเมื่อคุณนายนารารินผู้มีอำนาจสูงสุดในครอบครัวแยกเขี้ยวใส่

“หนูข้าวพาเจ้าพีมกับเจ้าแฝดนี่ไปเล่นในสวนก่อนนะ พ่อเพลิงกับแม่นุชจะขอคุยกับพ่อแม่หนูหน่อย” เพลิงตะวันเอ่ยบอก กรรณิการ์พยักหน้าก่อนที่จะเดินนำไปโดยไม่ชวนอีกสามคนพายัพเมฆและพิมพ์ดาวเดินตามไปทันทีส่วนพ่อคนขี้อิจฉาถอนหายใจก่อนที่จะตามออกไป

“เข้าเรื่องเลยนะพี่วิน มุก ผมอยากจะสู่ขอหนูข้าวไว้ให้กับเจ้าพีม” เพลิงตะวันบอกทันทีที่เด็ก ๆออกไปลับตา

“จะดีเหรอผู้การ พี่ว่าให้เด็กมันรักกันเองดีกว่านะ” กวินทร์ผู้เป็นพ่อของกรรณิการ์เอ่ยบอกสามีของเพื่อนภรรยา

“ผมแค่จะขอหมั้นหนูข้าวไว้ก่อน ตอนนี้ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขาไป แล้วที่จะรับเป็นลูกนี่ก็แกล้งไอ้พีมมันเฉยๆ สักวันพอมันรักหนูข้าวแต่ติดที่เป็นพี่น้องมันก็จะทรมาน” เพลิงตะวันเอ่ยบอกก่อนที่จะเอ่ยต่อ“คราวก่อนมันอยากปฏิเสธน้องพั้นทำไม คราวนี้ผมจะทรมานมันนิดนึง”

“แน่ใจเหรอว่าจะรักกันได้ คนของพี่ดูไม่ชอบลูกผู้การเลย” กวินทร์ยังคงสงสัยและไม่มั่นใจ

“ก็ต้องรอดูกันไปถ้าที่สุดแล้วรักกันไม่ได้ก็แล้วแต่พวกเขา เรื่องหมั้นเป็นสัญญาลับแค่ของเรา” นารารินเป็นคนเอ่ยบอกเพราะถ้าขืนให้เพลิงตะวันพูดเธอกลัวจะถูกกวินทร์ปฏิเสธเอา ‘ก็สามีเธอเจ้าแผนการณ์จะเป็นกามเทพให้ลูกนะสิ นี่จองคนนั้นคนนี้ให้ลูกเรียบร้อยหมดพีมกับข้าวฟ่างเอย พลายกับลูกพี่ธามที่ยังไม่มีตัวตนเองเอย นี่ดีนะที่หวงลูกสาวไม่งั้นได้จับแพรไปหมั้นกับคนนั้นคนนี้’

“อืม ตกลงเลยนุช ฉันอยากมีลูกเขยเป็นทหารเรือ” ขนิษฐาเพื่อนรักของนารารินเอ่ยบอกโดยไม่ถามสามีกับลูกติดสามีที่นั่งอยู่ข้างๆ

“ปั้นเห็นด้วยกับน้าขวัญค่ะ ตอนที่ไปช่วยงานพริกหวานพีมตะวันเขาช่วยปั้นหลายอย่าง นิสัยดีมากเลย ยัยข้าวคงจะหลงรักได้ไม่ยาก” กรรณณาราหรือข้าวปั้นเอ่ยเสริมเธอเห็นด้วยกับแม่เลี้ยงที่เป็นน้าแท้ๆของเธอด้วย เมื่อครั้งที่เจอพีมตะวันเด็กหนุ่มแม้จะดูกวนประสาทและปากร้ายแต่ก็ชอบช่วยเหลือและทะเล้นขี้เล่นจนเธอเอ็นดู

“งั้นก็ตกลงตามนี้นะ”เพลิงตะวันเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อกวินทร์ ขนิษฐา และกรรณสิณาพยักหน้า

‘ เตรียมตัวให้ดีไอ้ลูกชาย ว่าที่ศรีสะใภ้พ่อจะป่วนใจแกแล้ว ไม่รอดหรอกยังไงสะใภ้ใหญ่พ่อก็ต้องหนูข้าวฟ่าง ส่วนสะใภ้รองถึงจะนานสักหน่อยแต่ยังไงก็ลูกไอ้ธาม555 เจ้าตัวเล็กในท้องเอาไว้พูดกับไอ้พีดู555 ส่วนยัยแพรเก็บไว้แหละดีไม่มีใครดูแลได้ดีกว่าพ่อหรอก’ เพลิงตะวันเอ่ยในใจอย่างหมายมาดก่อนที่จะหัวเราะในใจอย่างชอบอกชอบใจ

ด้านคนถูกจับหมั้นยืนมองหน้ากันอย่างเอาเรื่องกรรณิการ์เท้าสะเอวมองหน้าเอาเรื่อง ส่วนพีมตะวันยกมือกอดอกแต่ใบหน้าพร้อมมีเรื่องตลอดเวลา พายัพเมฆและพิมพ์ดาวพากันเดินหนีไปดูต้นไม้ตั้งแต่พีมตะวันหาเรื่องเจ้าถิ่นแล้ว

“ไอ้คนขี้อิจฉา เค๊าบอกแล้วไงว่าไม่เรียกตัวว่าพี่” คนที่ถูกเพลิงตะวันมอบตำแหน่งว่าที่ศรีสะใภ้ใหญ่อย่างไม่รู้ตัวเอ่ยใส่หน้าคนที่เมื่อสามนาทีก่อนบอกให้เธอเรียกเขาว่าพี่

“อ้าวก็จะมาเป็นน้องเค๊าไม่ใช่เหรอ ถ้าจะเรียกพ่อแม่เค๊าว่าพ่อเพลิงแม่นุชก็ต้องเรียกเค๊าว่าพี่” พีมตะวันเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไหนเรียกพี่พีมสิ น้องข้าว”

“นายพีมคนขี้อิจฉา” กรรณิการ์เอ่ยอย่างลอยหน้าลอยตา “อ้อ…คือเราไม่ได้สนิทกันอ่ะนะนายพีม อย่ามาเรียกน้องข้าว”

“จะเรียกจะทำไม น้องข้าวบูด” พีมตะวันเอ่ยและปรับอารมณ์ให้ยียวนกวนประสาทจนกรรณิการ์กำมือแน่น

“นายเรียกฉันว่าไงนะ ไอ้คนแล้งน้ำใจ” กรรณิการ์เอ่ยพร้อมทั้งกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ

“ก็น้องข้าวบูดไงจ๊ะ น้องข้าวบูดขี้โวยวาย” พีมตะวันพูดพร้อมกับหน้าตาที่แสนยียวน ‘จะมาเป็นน้องเขามันไม่ง่ายหรอก มันต้องอดทนกับความกวนประสาทของเขาได้’

“ไอ้บ้าพีม ไอ้คนนิสัยไม่ดี ไอ้ขี้อิจฉา” กรรณิการ์เอ่ยด่าอย่างโมโห ‘พ่อแม่ตั้งให้ดี ๆว่าข้าวฟ่าง นายนี่กล้าดียังไงมาเรียกว่าข้าวบูด ไม่ยอมๆ ๆ ฉันจะ..จะ จะฟ้องพริกหวานฮึย’

“ว่าไงนะยัยข้าวบูด น้องข้าวบูดของพี่พีมกลัวหนอนมั้ย” พีมตะวันที่ทีแรกไม่พอใจเอ่ยถามยิ้มๆเมื่อมองไปเห็นบางอย่างตกลงมาจากต้นไม้มาบนหัวของกรรณิการ์

“หนอน หนอนอยู่ไหน ตัวเห็นมันใช่มั้ย เอามันออกไปที” คนที่แค่ได้ยินว่าหนอนก็กลัวจนเผยจุดอ่อนให้พีมตะวันเห็นเข้าให้แล้ว

“อยู่บนหัวตัวอ่ะ” พีมตะวันเอ่ยบอกก่อนจะกลั้นขำกับท่าทีกลัวหนอนของเธอ “จะเอาออกให้แต่เรียกพี่พีมก่อน ต้องเรียกพี่พีมตลอดไปถ้าเอาออกให้แล้วทีหลังไม่เรียกจะหามาฝากสักห้าหกตัว”

“ก็ได้ๆ เอามันออกไปนะ พี่พีมเอาหนอนออกไปนะ นะพี่พีม” คนกลัวหนอนเอ่ยอย่างยอมแพ้วินาทีนี้เอาหนอนออกไปคือเรื่องสำคัญที่สุด

“โอเค อยู่เฉยๆเดี๋ยวเอาออกให้” พีมตะวันเอ่ยก่อนที่จะขยับไปใกล้ๆแล้วใช้นิ้วดีดเจ้าหนอนใบไม้จนกระเด็นออกจากผมของเด็กสาว แต่เจ้าหนอนใบไม้กลับไปตกลงบนไหล่จนเด็กสาวสะบัดอย่างหวาดกลัวจนเซเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของพีมตะวัน

“กรี๊ดดดด เอามันออกไป ฮือ ๆ” คนกลัวหนอนเอ่ยทำให้คนที่อยู่ ๆเด็กสาวเซลงมาอยู่ในอ้อมแขนถึงกับนิ่งชะงักไปต้องรีบดีดหนอนดั่งกล่าวออก

“เอาออกแล้วไม่ร้อง ไม่ร้อง ขี้แยจังเลย” พีมตะวันเอ่ยบอกก่อนที่จะลูบปอยผมเพื่อปลอบใจ

“ฮือ ออกไปแล้วจริง ๆนะ” กรรณิการ์ถามเพื่อความมั่นใจ พีมตะวันพยักหน้าก่อนที่จะตอบ “ไปแล้วๆ ดีดีตกพื้นไปแล้ว” กรรณิการ์หันมองที่ไหล่ก่อนจะหันมามองหน้าพีมตะวัน

“พี่พีมจะกอดพี่ข้าวอีกนานมั้ย พลายหิวข้าววววว” ตัวกวนประจำครอบครัวเอ่ยแทรกขึ้นทำให้ทั้งสองผละจากกันทันที

“หิวเหรอ เดี๋ยวพี่ไปเอาขนมจีบมาให้กิน” กรรณิการ์เอ่ยก่อนที่จะเดินหนีออกไป

“พี่ข้าวฟ่างก็น่ารักดีนะพี่พีม เห็นแล้วอยากได้พี่สะใภ้มากกว่าพี่สาว โอ๊ยยยย” พายัพเมฆที่เดินมาใกล้พี่ชายแล้วเอ่ยบอกร้องโอดโอยทันทีเพราะพี่ชายคนโตเอามะเหงกเคาะหน้าผาก

“ปากเสียไอ้พลาย ขืนแกได้ยัยขี้โวยนั้นเป็นพี่สะใภ้ พี่ชายแกเป็นโรงประสาทตาย” พีมตะวันพูดก่อนที่จะไปนั่งม้านั่ง

“ก็ไม่แน่นะพี่ บางที่พี่ชายพลายอาจจะรักจะหลงจนยอมทุกอย่างก็ได้ โอ๊ย พี่” ทันทีที่พายัพเมฆพูดจบก้อนหินเม็ดเล็กก็ถูกโยนไปใส่ทันที

“แค่นี้ต้องโกรธไม่แน่พี่อาจจะถึงขั้นคุกเข่าอ้อนวอนพี่ข้าวเลย เห้ยพี่ไม่เอา” พายัพเมฆเอ่ยก่อนที่จะต้องวิ่งหนีพีมตะวันที่ไล่เตะ

“ถ้างั้นเจอกันตอนปิดเทอมนะหนูข้าว พ่อกับแม่กลับก่อน” เพลิงตะวันเอ่ยบอกลาลูกสาวคนใหม่จนพีมตะวันอดที่หมั่นไส้ไม่ได้ ‘ทำไมใคร ๆก็สนใจยัยนั้นเนี้ย หมั่นไส้เว้ย’

“ค่ะพ่อเพลิงแล้วเจอกัน อย่าเพิ่งบอกพริกหวานนะคะ ข้าวจะเซอร์ไพรส์ยัยนั้น” กรรณิการ์เอ่ยบอกก่อนที่จะกอดเพลิงตะวันและกันไปกอดนาราริน

“แล้วเจอกันนะน้องแพร พลาย” กรรณิการ์เอ่ยบอกน้องคนใหม่ทั้งสองคนก่อนที่จะเข้าไปกอด

“กอดน้องชายน้องสาวแล้วไปกอดพี่ชายด้วยดิพี่ข้าว” พายัพเมฆเอ่ยก่อนที่จะถูกพี่ชายลากขึ้นรถไปทันที

‘ดูมันไอ้พลาย กวนได้ตลอด ปากนี่ดีโคตรๆ สาธุขอให้พ่อตาในอนาคตเอาปืนไล่ยิงไม่ให้เข้าใกล้ลูกสาวเขาเลย ตาหวงแม่ขนาดไหนให้ว่าที่พ่อตามันหวงกว่าร้อยเท่า’ พีมตะวันได้แต่แช่งชักน้องชายที่มาทำตัวเป็นกามเทพในใจโดนที่ไม่รู้เลยว่าที่แช่งๆไปอาจจะเป็นจริงยิ่งกว่าจริง