บทนำ

บทนำ

สวัสดี ฉันชื่อโลมา (^‿^❀) ชื่อจริงคือนางสาว อโนมา อายุ 20  ปีไปหมาด ๆ เมื่อไม่นานมานี้ ฉันเป็นคนสดใส และ ร่าเริง ซึ่งใคร ๆ ต่างก็บอกแบบนั้น ถึงแม้จะมีโรคหัวใจติดตัวมาแต่กำเนิดก็ตาม โรคหัวใจของฉันมีอาการทรง ๆ ทรุด ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น มีแต่จะแย่ลงเรื่อย ๆ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็อยากจะใช้ชีวิตให้มีความสุขที่สุดโดยคิดถึงแค่ตัวเองในเวลาปัจจุบันมากกว่า โชคดีในโชคร้ายถึงแม้หัวใจจะไม่แข็งแรง แต่ทว่าฉันกลับได้ความรักความอบอุ่นจากครอบครัวเป็นอย่างดี มีคุณพ่อที่ชอบตามใจ คุณแม่ที่แสนอบอุ่น และ พี่สาวฝาแฝดที่ถึงแม้จะไม่ลงรอยกันในบางเรื่อง แต่ทว่าฉันก็รู้ว่าเธอรักฉัน ครอบครัวดูแลเอาใจใส่ประคบประหงมฉันอย่างดีราวกับไข่ในหิน ถึงแม้จะได้รับความรักจากครอบครัวอย่างเต็มเปี่ยม แต่ทว่าฉันก็ยังคงตามไขว่คว้าความรักจากใครบางคน

ใครคนนั้นก็คือพี่ชายข้างบ้าน ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่หัวใจที่ไม่แข็งแรงของฉันเอาแต่พร่ำเพ้อหาเขาอยู่ร่ำไป ตลอดเวลาสิบกว่าปีฉันทุ่มเทให้กับการไล่ตามเขาอย่างไม่หยุดหย่อน ถึงแม้จะรู้ว่าเขาไม่มีใจให้ฉันเลยก็ตาม ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่าขอเพียงมอบความรักที่จริงใจให้อย่างไม่ลดละ สักวันเขาคนนั้นจะต้องหันมองมาแน่ ๆ ฉันตามติดเขา ทั้งวอแว และรุกเข้าใส่ราวกับผู้หญิงที่ไม่มียางอาย อาจเหมือนเอาโรคหัวใจมาอ้างก็จริง แต่ถ้ามีใครลองเหลือเวลาในชีวิตที่ไม่แน่นอนแบบฉันก็คงจะทำแบบนี้กันทั้งนั้น ฉันไม่อาจปล่อยเวลาทิ้งให้เสียเปล่าได้เลยแม้แต่น้อย เพราะไม่รู้ว่ามันจะมีพรุ่งนี้สำหรับฉันจริง ๆ หรือเปล่า

"พี่ไม่ได้รักเธอ แต่พี่รักพี่สาวเธอ"

นั่นคือคำพูดของพี่ศิราผู้ชายคนที่ฉันหลงรักมานานหลายปีในวันหมั้นของเรา ซึ่งถึงเขาจะไม่บอก ฉันเองก็พอจะรู้อยู่แล้วว่าคนที่เขารักก็คือพี่ดาว พี่สาวฝาแฝดของฉัน มันไม่ได้ผิดคาด หรือ เหนือความคาดหมาย เลยสักนิด เพราะฉันเองรู้อยู่แก่ใจดีอยู่แล้วว่าเขารักใคร ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงในเมื่อเขาแสดงออกอย่างชัดเจน ทั้งแววตา ทั้งการกระทำขนาดนั้น พี่ดาวมักจะได้รับการเอาใจใส่ และ สายตาอ่อนโยนจากพี่ศิราอยู่เสมอ ต่างจากฉันที่ได้รับเพียงสายตาเย็นชา และ ท่าทางรำคาญจากเขา ฉันรู้ดีว่าเขารักพี่ดาว เขาไม่ได้รักฉัน ที่เขายอมหมั้นด้วยก็เพราะถูกบีบบังคับจากพ่อของเขาที่เป็นเพื่อนกับพ่อของฉัน แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังไม่ยอมแพ้ ถึงเขาจะเย็นชาใส่ ฉันก็ทนได้ ถึงเขาจะไม่เคยเห็นฉันเป็นที่หนึ่งสำหรับเขาเลยฉันก็ทนได้ ถึงเขาจะเห็นฉันเป็นแค่คนน่ารำคาญที่เก่งแต่เอาโรคหัวใจมาอ้าง และ บีบบังคับเขาฉันก็ทนได้ แต่ที่ฉันทนไม่ได้คือ สายตาที่มองมาที่ฉันด้วยความสงสาร ฉันยอมให้เขามองว่าฉันเป็นคนน่ารำคาญซะยังดีกว่า เพราะอย่างน้อยฉันก็ยังพอหลอกตัวเองได้ว่าสักวันเขาจะแพ้ใจให้กับความช่างตื๊อของฉัน แต่ถ้าเขายอมอยู่ด้วยกันเพราะความสงสารละก็ ฉันยอมที่จะปล่อยเขาไปซะดีกว่า