ตอนที่4

Jupjaeng talk.

"รบกวนขยับรถให้หน่อยค่ะ"ฉันนั่งรออยู่ในรถเกือบสิบนาที แต่ก็ยังไม่มีวี่แววที่รถคันข้างหน้า จะขยับหรือหลบทางให้ แล้วทางไปคอนโดฉันมันไปได้ทางเดียวไง จะเลี้ยวไปทางอื่นก็ไม่ได้ด้วย สักพักก็มีผู้ชายสองคนเดินมาทางรถที่ฉันนั่งอยู่ ฉันเลยเลื่อนกระจกลงแล้วบอกให้เขาช่วยขยับรถให้ฉันหน่อย ฉันจะได้กลับคอนโดสักที

"รถคันนี้ของคุณมะปรางค์รึป่าวครับ"ผู้ชายคนนึงถามฉันอย่างสุภาพ

"ใช่ค่ะ"ฉันเลยตอบเขาตามจริง ก็มันรถของยัยปรางค์จริงๆ ส่วนฉันไม่มีรถหรอก อาศัยเขาตลอด ก็ถ้าจะให้ฉันซื้อ ฉันว่าฉันซื้อเครื่องบินน่าจะเข้าท่ากว่าเยอะ เพราะฉันนั่งเครื่องบ่อยกว่าขับรถซะอีก อีกอย่างฉันมีพี่ชายที่แสนดีอย่างพี่อาร์มถึงจะแค่ลูกพี่ลูกน้อง แต่ฉันก็รักเขาเหมือนพี่ชายแท้ๆ แค่ฉันโทรกริ๊กเดียว พี่อาร์มก็ขับแลมโบมารับล่ะ

"รบกวนลงมากับพวกเราหน่อยครับ" พอผู้ชายคนนั่นพูดจบเขาก็เปิดประตูรถที่ฉันนั่งอยู่ทันที

"นี่นายจะทำอะไรเนี่ย ว้ายยย!!!"ฉันยังไม่ทันได้คำตอบเขาก็อุ้มฉันพาดบ่าซะแล้ว

"..."

"จะพาฉันไปไหนเนี่ย ฉันไม่ใช่ยัยปรางค์นะเข้าใจไรผิดรึป่าว ช่วยด้วยๆๆ"ฉันทั้งดิ้นทั้งทุบเขา แหกปากร้องให้คนช่วย แต่มันคงไม่มีประโยชน์หรอกเพราะนี่มันกลางถนนข้างทางก็มีแต่ต้นไม้ พอมองไปรอบๆก็เห็นผู้ชายเกือบสิบคนล้อมหน้าล้อมหลังฉันอยู่ แล้วฉันที่ใส่กระโปร่งโคตรสั้น กับเสื้อเกาะอกที่ใกล้จะหลุดเต็มที ไม่รู้ผู้ชายพวกนี้เห็นอะไรบ้าง ส่วนคนที่อุ้มฉันอยู่ก็ไม่มีทีท่าจะปล่อยฉันลง จนเขาเดินมาถึงรถที่จอดขวางทางอยู่ข้างหน้า

"อย่าแม้แต่จะคิดไอ้สัส ของลูกพี่"เขาเปิดประตูรถก่อนจะปล่อยฉันลงในนั้น แล้วหันไปพูดกับเพื่อนของเขาที่มองฉันด้วยสายตาหื่นๆบ้างคนถึงกับเลียริมฝีปาก บางคนมองฉันอย่างกับจะกลืนฉันทั้งตัว

"นายจับผิดคนแล้วนะฉันไม่ใช่มะปรางค์"

"ไม่ใช่ได้ไงครับ นั่นรถคุณมะปรางค์ อีกอย่าง ถ้าคุณยังไม่อยากโดนไอ้พวกนี่มันรุมโทรม อย่าลงจากรถเด็ดขาด ผมไม่รับประกันความปลอดภัย"พอฉันได้ยินที่เขาพูด ฉันเลยหันไปมองรอบๆก็เห็นผู้ชายพวกนั่นยังมองฉันไม่เลิก ฉันเลยยอมนั่งนิ่งๆอยู่ในรถอย่างน้อยในนี้ก็ปลอดภัยกว่าข้างนอก แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันทำไมเขาต้องมาจับตัวยัยปรางค์ด้วยล่ะ แล้วทำไมฉันถึงต้องมาซวยอะไรแบบนี้ด้วย แล้วเขาจะพาฉันไปที่ไหนอ่ะ

"เรียบร้อยแล้วครับลูกพี่ ผมกำลังพาเธอไป"ผู้ชายที่อุ้มฉันมาเขารับโทรศัทพ์ก่อนจะปิดประตูรถฝั่งที่ฉันนั่ง แล้วเดินไปขึ้นประจำตำแหน่งคนขับ

"จะพาฉันไปไหน"

"..."

"ฉันถามว่านายจะพาฉันไปไหน"พอเขาไม่ตอบฉันเลยเอื้อมมือไปเขย่าแขนเขา เลยทำให้รถที่กำลังแล่นอยู่บนท้องถนนส่ายไปมาไม่หยุด

"ถ้าคุณไม่หยุดเขย่าแขนผม ผมคงได้พาคุณไปสวรรค์จริงๆแล้วล่ะครับคราวนี้"

"ฉันถาม..."

"ไปถึงคุณก็รู้เองแหละครับ"ฉันเลยได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งเอาหลังพิงเบาะอย่างเซ็งๆ เขาไม่คิดจะบอกอะไรฉันเลยรึไง มือถือก็อยู่ในรถจะโทรหาใครก็ไม่ได้อีก ในนี้ก็เปิดแอร์ซะเย็น จนฉันเริ่มจะหนาวขึ้นมา ฉันเลยนั่งกอดตัวเองเพื่อคลายความหนาว เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันหนาว เขาเลยหยิบเสื้อสูทที่อยู่เบาะข้างๆคนขับยื่นมาให้

"ผมซักแล้ว"เขาพูดเสียงเรียบๆ มองหน้าฉันผ่านกระจกมองหลัง ฉันเลยยื่นมือไปรับมาใส่ ก่อนจะนั่งตะแคงเอาหัวพิงเบาะ

"ถึงแล้วครับ"เขาสะกิดเรียกฉันที่นั่งหลับไม่รู้เรื่องอยู่เบาะหลัง นี่ฉันเผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย พอฉันลืมตาก็พบว่ารถคันนี้จอดอยู่ใต้คอนโดที่ฉันอยู่เรียบร้อย เขารู้ได้ไงว่าฉันพักอยู่ที่นี่ ถึงจะสงสัยอยู่บ้างแต่ถ้าถามไปคงไม่ได้คำตอบอยู่ดี ฉันเลยขยับตัวออกจากรถ แล้วเดินเข้าไปด้านใน โดนที่ไม่ลืมถอดสูทส่งคืนให้เขา พอฉันเดินเข้าไปในลิฟท์ เขาก็เดินตามฉันเข้ามา พอถึงชั้นที่ฉันพัก ประตูลิฟท์กำลังจะเปิดออกฉันเลยหันไปบอกเขา

"ขอบใจนะที่มาส่ง"

"เข้าใจผิดรึป่าวครับ ผมไม่ได้มาส่งคุณ อีกอย่างเราไม่ได้จะออกไปชั้นนี้"เขาพูดก่อนจะจับแขนฉันไว้แล้วเลื่อนมือไปกดปิดประตูลิฟท์เฉยเลย

"แต่ฉันพักชั้นนี้นะ"

"..."ฉันหันไปมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง แต่สิ่งที่ได้คือเขาเงียบใส่ฉันเหมือนเดิม ไม่ตอบโต้อะไรสักอย่าง ฉันได้แต่ถอนหายใจเพราะทำอะไรไม่ได้ จนลิฟท์เลื่อนขึ้นมาอีกสิบกว่าฉัน เขาถึงพาฉันออกมาจากลิฟท์ พอออกมาก็มีผู้ชายอีกคนเดินเข้ามาคุยกับเขา แต่สายตามองมาที่ฉัน

"มึงพาใครมาวะ"คนที่เดินเข้ามาใหม่ถามผู้ชายที่จับแขนฉันอยู่

"ก็คนที่ลูกพี่ให้ไปพามาไง"

"ใช่ที่ไหนล่ะไอ้เหี้ย ผิดคนแล้ว"

"..."คนที่จับแขนฉันอยู่หันมามองหน้าฉันนิดหน่อยก่อนจะขมวดคิ้ว

"ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ใช่ยัยมะปรางค์"

"..."

"ถ้าเข้าใจแล้วก็ปล่อยแขนฉันสักที ฉันง่วงจะลงไปนอนแล้ว"ฉันพูดก่อนจะพยายามแกะมือเขาออกจากแขนฉัน

"คงไม่ได้หรอกครับ ถ้ายังไงคุณก็ช่วยพวกผมหน่อยแล้วกัน"

"จะพาฉันไปไหนเนี่ย"ผู้ชายสองนี้ลากฉันไปที่ประตูห้องก่อนจะเปิดออก แล้วยัดฉันเข้าไปข้างใน ฟังไม่ผิดหรอกพวกเขาสองคนผลักฉันเข้าไปข้างในห้อง ก่อนจะรีบปิดประตูทันที

"เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี่นะไอ้พวกบ้า"ฉันพยายามเอามือทุบประตูห้องจนมือแดงไปหมดแล้วพวกนั่นก็ไม่ยอมเปิดประตูสักที

"หนวกหูน่า"เสียงดังมาจากด้านหลังทำให้ฉันรีบหันไปมองก็เห็นผู้ชายคนนึงกำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่ที่โซฟา เขาเป็นคนเดียวกับที่ช่วยฉันในผับ แถมตอนนี้เขานุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวอีกต่างหาก

"นี่นาย..."

"ไม่ใช่น้องมะปรางค์นิ ไหนมันบอกได้ตัวแล้วไงวะ"เขาพึมพำเหมือนกำลังพูดคนเดียว

"ในเมื่อรู้แล้วว่าฉันไม่ใช่ยัยปรางค์ก็ปล่อยฉันกลับไปสักทีสิ"ฉันพูดด้วยความหงุดหงิด วันนี้มันวันอะไรของฉันเนี่ยทำไมมันถึงวุ่นวายแบบนี้

"หึ!!!"เขาไม่ตอบก่อนจะลุกเดินเขามาหาจนฉันต้องถอยหลัง แต่ด้านหลังฉันมันเป็นประตูห้องไง พอฉันจะหนีไปอีกทางเขาก็เอามือมาคร่อมตัวฉันไว้ซะก่อน

"อย่านะ"ฉันยกมือดันหน้าอกเขาไว้สุดแรงตอนที่เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ

"หึ!!!กลัวรึไง แมวน้อย"