บทนำ

"ตีมันให้ตาย! ตีมันให้ตาย! ไอ้ผีพนันจางเสี่ยวหนิง บังอาจติดเงินเถ้าแก่หวังของข้า ในเมื่อเจ้าไม่มีเงินยี่สิบชั่งมาคืนเถ้าแก่หวัง ก็เอาชีวิตเจ้ามาแลก!"

หัวหน้าอันธพาลสั่งให้ลูกน้องสามสี่คนรุมทำร้ายจางเสี่ยวหมิงบุตรชายที่ไม่ได้เรื่องและยากจน เป็นคนติดการพนัน,ดื่มสุรา,ตบตีลูกเมีย เป็นคนน่ารังเกียจ

"อย่า! อย่าตีข้า! เดี๋ยวข้าจะเอาเงินมาคืนพวกเจ้า อย่า..อย่าตีข้า..! อ๊าค..!" เสียงร้องขอชีวิตของจางเสี่ยวหนิงพยายามดิ้นรนให้พ้นจากการถูกทุบตี

"ไอ้คนไร้ค่าเช่นเจ้า! ตายไปแผ่นดินจะได้สูงขึ้น พวกเจ้าหยุดตีทำไม ตีมันต่อไป!" หัวหน้าอันธพาลหันมาสั่งลูกน้อง

"รับนายท่าน อ้าวเฮ้ยพวกเราผู้จัดการ!"

"อ๊าค!!! ..ข้ากลัวแล้ว ข้าเจ็บ ....ชะ ช่วย..ข้า...ด้วย....อุ๊ค..!"

จางเสี่ยวหนิงร้องขอชีวิตจากหัวหน้าอันธพาลพลันสายตา หันไปเห็นสองแม่ลูกนั่งซุ่มดูอยู่ไม่ไกลผู้เป็นแม่เอามืออุดปากลูกชายเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียง จางเสี่ยวหนิงมองไปร้องขอให้สองแม่ลูกให้ความช่วยเหลือ

แต่นางไม่อาจทำอะไรได้ได้แต่นั่งดูและน้ำตาไหลเหมือนสวรรค์จะลงโทษจางเสี่ยวหนิงคนชั่วให้ได้รับกรรมที่กระทำเอาไว้ฟ้าฝนโปรยปรายลงมาราวกับหาฝน

ลูกสมุนอันธพาล "นายท่านไอ้คนไร้ค่ามันสลบไปแล้วแต่หายใจโรยรินจะให้พวกข้าทำเช่นไรกับมันดี" ลูกน้องคนหนึ่งกล่าว

หัวหน้าอันธพาล "เอามันไปโยนทิ้งที่หน้าผาหลังหมู่บ้านให้หมาป่ากิน!"

ลูกน้องอันธพาล "แต่นายท่านเถ้าแก่หวังให้เราแค่มาสั่งสอนไม่ได้สั่งให้ฆ่ามันสักหน่อย"

โอ๊ย! ลูกน้องอันธพาลโดนฝาเท้าของลูกพี่ตัวเองกระเด็นหงายหลัง

หัวหน้าอันธพาล "เจ้าเป็นใคร! ถึงกล้ามาขัดคำสั่งข้า ข้าเป็นหัวหน้าหรือเจ้าเป็นหัวหน้า หรือเจ้าจะให้ฆ่าโยนเจ้าลงหน้าผาแทนมัน!

ลูกน้องอันธพาล "ไม่ขอรับ! ข้าไม่กล้า ถ้าผิดไปแล้วได้โปรดในท่านให้อภัยด้วย"

หัวหน้าอันธพาล "งั้นก็ทำตามคำสั่งข้ารีบไปเถอะฝนตกลมแรงเช่นนี้ไม่มีผู้ใดเห็นหรอก"

"ขอรับนายท่าน" ร่างของจางเสี่ยวหนิงโดนโยนลงไปที่หน้าผาหลังหมู่บ้านอย่างไม่ใยดี สวรรค์มีตา

จางเสี่ยวหนิงนอนตากฝนร่างกายท่วมไปด้วยเลือดเขาค่อย ๆ สิ้นลมหายใจแต่ก่อนที่เขาจะสิ้นลมหายใจ ภาพในหัวการกระทำชั่วต่างๆของเขาหลั่งไหลเข้ามา

ทำให้เขาหวนนึกถึงภรรยาและลูกที่เขาทั้งตบตีและไม่เคยดูแลผู้เป็นบิดาเลยแม้แต่น้อยเขาจึงอธิษฐานว่าอยากจะกลับมาแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นตัวเขาเองหรือใครก็ตามขอให้สวรรค์เมตตาครอบครัวของเขา

โลกปัจจุบันปี 2025 เสี่ยวอ้าว พ่อค้าก๋วยเตี๋ยวที่เปิดร้านก๋วยเตี๋ยว จนขายดิบขายดี มีชื่อเสียงในตัวเมืองหางโจ เขาถือว่าเป็นเศรษฐีในเมืองหางโจวเลยก็ว่าได้

เขาไม่มีลูกมีเมีย ขณะที่เขากำลังเดินทางกลับบ้านกลับถูกรถชน ในคืนวันฝนตกหนัก และภาพก็ตัดไป เหลือเพียงแสงสีขาววูบ เข้ามาในความคิดของเขา.....

"ที่นี่มันที่ไหน! แล้วทำไมฉันถึงปวดเมื่อยไปทั้งตัวขนาดนี้"

ขณะที่เสี่ยวอ้าว ลุกขึ้นยืนสภาพหลายอย่างที่เปลี่ยนไป ต้นไม้ ใบหญ้าเขียวขจี สภาพการแต่งกายที่สวมใส่ เสื้อสีขาวเหมือนในยุคจีนโบราณเขาที่เขาเห็นในหนัง รู้สึกสับสนและพยายามนึกคิดก่อนที่เขาจะมาอยู่ที่นี่เกิดอะไรขึ้น

แต่ไวเท่าความคิด เมื่อภาพในหัวของเจ้าของร่างไหลเข้ามาในความคิดของเขา เจ้าของร่าง : (ชื่อจางเสี่ยวหนิง อายุ 30 ปี เป็นคนสำมะเลเทเมาไม่เอาถ่าน ตบตีทั้งภรรยาและลูกชายกับสาว เป็นคนเห็นแก่ตัว ขี้ขโมย แม้แต่พ่อของตัวเองที่นอนป่วยอยู่ก็ไม่เคยแยแส)

"นี่เจ้าของร่างเดิม มันชั่วช้าขนาดนี้เลยหรือไง" เสี่ยวอ้าว ที่เห็นทุกอย่างในความคิดของเจ้าของร่างเดิม เขาจึงต้องจัดการหลายอย่างให้เข้าที่ แม้ว่ายังมึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า แต่เขาก็เลือกที่จะเดินกลับไปที่บ้านซอมซ่อที่ผ่านเข้ามาในความทรงจำของเขา

ระหว่างที่เดินทางกลับมาบ้าน ด้วยสภาพของเขาเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงตามตัว เนื้อตัวมอมแมม รอยผมช้ำเต็มตัวไปหมด

ทุกคนในหมู่บ้านต่างพากันมุงดูและมองเขาอย่างตัวประหลาด เจ้าของร่างเดิมที่ถูกโยนลงจากหน้าผาสูงโดยกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ในภาพความทรงจำ

ขณะที่เขาเดินผ่านตลาดและได้พบกับคนในภาพความทรงจำที่โยนเขาลงจากหน้าผาสูงทำให้กลุ่มคนเหล่านั้นตกใจ

ทางด้านอันธพาล ที่เคยดักฆ่าเจ้าของร่างเดิม ที่เห็นเขาก็ตกใจเซถาล้มไปกับพื้น

"นี่! นี่! เจ้า เจ้าทำไมยังไม่ตาย!"

อันธพาลลูกน้องของเถ้าแก่หวัง เจ้าของบ่อนพนันที่เลื่องชื่อในเมืองนี้ ตกใจที่เห็น จางเสี่ยวหนิง คนที่เขาเพิ่งสั่งให้ลูกสมุน โยนลงไปในหน้าผาลึกหลังหมู่บ้าน กลับมาเดินในตลาดหมู่บ้าน ราวกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสี่ยวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงเมื่อเห็นใบหน้าของโจรกระจอก ก็นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ขึ้นมาในหัวได้ทันที