ตอนที่1

งานเทศกาลลอยโคมของต้าโจวทุกปีล้วนจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ความครื้นเครงของผู้คนทำให้ร้านค้าพลอยคึกคักไปด้วย บรรดาหนุ่มสาวชาวบ้าน ผู้เฒ่าผู้แก่ตลอดจนถึงเด็กเล็กล้วนจับจูงกันมาร่วมงานด้วยใบหน้าชื่นมื่น แน่นอนว่าอี้อินเองก็เช่นกัน

ปีนี้อี้อินอายุเต็มสิบหก ผ่านพ้นพิธีปักปิ่นมาเป็นที่เรียบร้อย หญิงสาวกวาดตามองรอบด้านพลางทอดถอนใจ วันเวลาช่างผ่านไปไวดุจติดปีก

เมื่อปีก่อนนางกับพี่สาวยังคล้องแขนเดินเคียงคู่เที่ยวดูโคมด้วยกันอยู่เลย ทว่ายามนี้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง อะไรๆ ก็ไม่เหมือนดั่งเดิมเสียแล้ว

อี้ซิ่นผู้พี่แต่งเข้าสกุลฉิง กลายเป็นฮูหยินผู้ดูแลเรือนหลัง ส่วนนางจากเด็กสาวไม่ประสีประสาก็กลายมาเป็นคนปกครองดูแลจวนแทนพี่สาวที่แต่งออกไป

อี้หานชิง ท่านพ่อของอี้อินถือเป็นสามีที่ดี อีกทั้งยังเป็นบิดาผู้แสนประเสริฐ ในยามภรรยาที่รักมั่นมีชีวิตอยู่ เขาไม่เคยรับอนุเข้าเรือน เมื่อนางจากไปเขายิ่งไม่คิดแต่งงานใหม่

สามพ่อลูกดูแลประคับประคองกันจนผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความสูญเสีย กระทั่งยามนี้บุตรสาวคนหนึ่งแต่งออกไปมีชีวิตที่ดี ส่วนอีกคนก็อายุถึงวัยสมควรออกเรือน นับได้ว่าชีวิตพวกเขานั้นมั่นคงแล้ว

“คุณหนู ท่านลองดูโคมร้านนั้นสิเจ้าคะ งามเหลือเกิน” ปี้หยวนกล่าววาจาเจื้อยแจ้ว พลางชี้นำให้เจ้านายกับเพื่อนสาวใช้ดูอย่างตื่นเต้น

“อืม งามจริงด้วย”

โคมรูปกระต่ายหยกวาดได้งดงามราวมีชีวิต โดยเฉพาะกับสตรีส่วนใหญ่ที่มักชื่นชอบสัตว์เล็ก ย่อมมิมีผู้ใดไม่นึกชื่นชม

“คุณหนูท่านนี้ สนใจต่อบทกลอนรับโคมหรือไม่ขอรับ เพียงแค่วางเงินหนึ่งตำลึงเท่านั้น ถ้าท่านต่อได้ก็สามารถรับเอาไปได้เลย”

พ่อค้าร่างท้วมเห็นพวกนางแสดงความสนใจก็รีบปรี่เข้ามาชักชวนกลุ่มของอี้อินทันที เขากวาดสายตามองบรรดาคนติดตามของสตรีตรงหน้า แล้วยิ่งแสดงกิริยานอบน้อมไม่กล้าล่วงเกิน

ปี้หยวนดวงตาเป็นประกายวาววับ หนึ่งตำลึงไม่ถือว่าเป็นเงินมากมายจนเกินไป ที่สำคัญนางค่อนข้างมั่นใจว่าคุณหนูของตนเชี่ยวชาญด้านบทกลอนบทกวีไม่แพ้ผู้ใดแน่นอน

อี้อินก้าวตามแรงกระตุ้นของสาวใช้ ใบหน้างดงามเผยรอยยิ้มบางเบาระคนจนใจ เพราะเทศกาลที่นานทีปีหนจะมีนี่กระมัง ทำให้สาวใช้ของนางยิ่งคล้ายเด็กน้อยเข้าไปทุกที

คนติดตามที่เป็นบุรุษพากันรั้งรออยู่ด้านนอกแผง ขณะที่พวกปี้หยวนก้าวเดินตามอี้อินมาติดๆ นายบ่าวมาหยุดตรงหน้าโคมกระต่ายหยกอย่างมีเป้าหมาย

“คุณหนูสนใจโคมนี้ใช่หรือไม่ขอรับ” พ่อค้าที่ได้รับเงินแล้วรีบกุลีกุจอส่งแผ่นกลอนให้

“คุณหนูรีบลองสิเจ้าคะ”

ปี้หยวนรับแผ่นกลอนมาได้ก็ส่งมอบให้กับเจ้านายทันที ใบหน้าเล็กฉาบไปด้วยความคาดหวังล้นปรี่

ดวงตาหงส์ตวัดมองบทกลอนที่ยังไม่สมบูรณ์ในมือพร้อมคลี่รอยยิ้มบางเบา

“เหนือกำแพงมีกิ่งเหมยเบ่งบานสะพรั่ง...”

นางขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตวัดอักษรต่อประโยคลงไป

“งดงามองอาจผงาดยิ่งยังผลิดอกแม้กลางลมหนาว ค่ำคืนเหมันต์พราวพร่างน้ำค้างขาว ท้าลมชนหนาวยลเหมยงามกลางหิมะ”

“กลอนดี ต่อได้ดี”

เสียงปรบมือพลันดังจากเหล่าคนมุง หกส่วนนั้นจากบทกลอน ส่วนอีกสี่มาจากตัวอักษรที่งดงามอ่อนช้อยที่เห็น

อี้อินเผยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม โคมไฟเหล่านี้ราคาอยู่ที่ไม่เกินกว่าหนึ่งตำลึงมากนัก เดิมการต่อกลอนเหล่านี้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อส่งเสริมการค้าให้บรรดาคุณชายคุณหนูได้เล่นสนุกเท่านั้น พ่อค้าจึงมิได้ตั้งโจทย์บทกลอนให้ยากเย็นจนเกินไป

“คุณหนู นี่เป็นโคมของท่านขอรับ”

พ่อค้าปลดโคมลงมายื่นส่งให้อี้อิน หญิงสาวเหลือบมองกระต่ายหยกตาแป๋วพลางนึกชมชอบใจเป็นอย่างมาก ทว่าก่อนมือขาวเนียนจะคว้าถึง โคมก็ถูกกระชากไปจากมือพ่อค้าโดยบุคคลที่สามเสียก่อน

“โคมนี้สวยงามนัก ข้าต้องการซื้อ!”

ท่ามกลางสายตาผู้คน ดรุณีอาภรณ์แดงนางหนึ่งก็ก้าวมาแย่งโคมจากมือพ่อค้าไปครอง พร้อมเอ่ยความประสงค์ด้วยน้ำเสียงแหลมใส การกระทำอุกอาจอันไร้ซึ่งมารยาทนี้ อย่าว่าแต่อี้อินจะขมวดคิ้วไม่ชอบใจเลย ขนาดพ่อค้าที่มีใบหน้ายิ้มแย้มก็ยังอดไม่พอใจมิได้

“คุณหนูท่านนี้โปรดอภัย โคมกระต่ายหยกเป็นคุณหนูท่านนั้นต่อกลอนได้ไป ข้าจึงมิอาจขายให้ท่านได้ขอรับ”

ต่อให้ไม่ชื่นชอบการกระทำของหญิงสาวตรงหน้ามากเพียงใด พ่อค้าก็รู้ดีว่าที่นี่คือเมืองหลวงอันเป็นแหล่งที่อยู่ของผู้มีอำนาจ เจ้าตัวจึงได้แต่กล่าวคำปฏิเสธอย่างนอบน้อม

“สามหาว! ของที่ท่านหญิงต้องการ เจ้ากล้าบอกปฏิเสธไม่ให้หรือ!”

สาวใช้ด้านหลังสตรีชุดแดงตวาดแหว ถลึงตาใส่พ่อค้าด้วยท่าทางคุกคามเป็นอย่างยิ่ง