ตอนที่ 5

ท้องนภายามรุ่งสางยังคงมืดมิด มีเพียงแสงดาวระยิบระยับที่เริ่มจางหายไป สายลมยามเช้าตรู่ของต้นฤดูร้อนพัดโชยมาปะทะผิวหน้า หอบเอาความเย็นที่ชวนให้รู้สึกสดชื่นสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ แต่กลับหนาวเหน็บจนเข้ากระดูกดำสำหรับสตรีผู้รักการนอนเป็นชีวิตจิตใจ

เสียงระฆังบอกเวลาว่าถึงยามเหม่าแล้วดังขึ้นเพียงหนึ่งครั้ง ทันใดนั้นประตูห้องนอนของเรือนหลักก็ถูกเปิดออกอย่างแรง

"ตื่นได้แล้ว!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องกังวานไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงบ เว่ยฉือเซียวอยู่ในชุดรัดกุมสีดำสนิทสำหรับฝึกซ้อมวรยุทธ์ แขนเสื้อถูกพันเก็บอย่างทะมัดทะแมงเผยให้เห็นท่อนแขนกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ผมยาวถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าสูงดูองอาจผ่าเผย ใบหน้าหล่อเหลาแต่เรียบตึงไร้อารมณ์ยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียงนอนดุจยมทูตที่มารอรับวิญญาณ

บนเตียงกว้างหลังใหญ่ ร่างของซางเหมียนยังคงขดตัวเป็นก้อนกลมอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา นางได้ยินเสียงเรียกนั้นชัดเจน แต่เลือกที่จะตอบสนองด้วยการดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงหนีความจริง

"ซางเหมียน ข้ารู้นะว่าเจ้าตื่นแล้ว" เว่ยฉือเซียวกล่าวเสียงเรียบ พลางเอื้อมมือไปกระชากผ้าห่ม "ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ วันนี้เจ้ามีนัดวิ่งรอบจวนกับข้า"

ทันทีที่ผ้าห่มถูกดึงออก ความเย็นก็เข้ามาแทนที่ ซางเหมียนนอนขดตัวงอเข่าเข้าหาอก นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรันทดท้อแท้ ราวกับนักโทษประหารที่กำลังมองเพชฌฆาต

"ท่านพี่..." นางเอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อยอย่างน่าสงสาร "ฆ่าข้าเถอะเจ้าค่ะ ท่านเอาดาบมาแทงข้าให้ตายเสียตรงนี้เลย ชีวิตที่ต้องตื่นยามเหม่ามาวิ่ง ข้าขอตายเสียยังดีกว่า"

เว่ยฉือเซียวมุมปากกระตุก เขาเกือบจะหลุดขำกับถ้อยคำตัดพ้อเกินเหตุของภรรยา แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม "อย่ามาเล่นงิ้วแต่เช้า ลุกขึ้นมาเปลี่ยนชุด ข้าให้เสี่ยวซวงเตรียมชุดที่ทะมัดทะแมงไว้ให้เจ้าแล้ว หากช้าไปหนึ่งเค่อ ข้าจะเพิ่มรอบวิ่งอีกหนึ่งรอบ"

คำว่า เพิ่มรอบวิ่ง เปรียบเสมือนแส้ที่ฟาดลงกลางหลัง ซางเหมียนดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยความรวดเร็ว

"ข้าลุกแล้วเจ้าค่ะ! ลุกเดี๋ยวนี้แหละเจ้าค่ะ! ท่านพี่ใจร้ายยิ่งนัก ไม่มีความเมตตาต่อสตรีบอบบางเลย" นางบ่นพึมพำขณะก้าวลงจากเตียง แข้งขาอ่อนแรงจนแทบทรุด

เสี่ยวซวงรีบเข้ามาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดที่เว่ยฉือเซียวเตรียมไว้เป็นชุดกางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้ม เสื้อตัวบนรัดรูปเล็กน้อยเพื่อให้เคลื่อนไหวสะดวก ซางเหมียนมองตัวเองในกระจกทองเหลืองแล้วถอนหายใจยาวเหยียด

"ดูสิเสี่ยวซวง สภาพข้าเหมือนทหารเลวที่กำลังจะถูกส่งไปตายในสนามรบไม่มีผิด"

"ฮูหยินอดทนหน่อยนะเจ้าคะ" เสี่ยวซวงกระซิบปลอบ "วิ่งสักรอบสองรอบ พอท่านโหวเผลอ ท่านก็แกล้งเป็นลมไปเลยเจ้าค่ะ"

ซางเหมียนตาเป็นประกาย "เจ้าช่างรู้ใจข้านัก!"

ลานฝึกยุทธ์ประจำจวนอู่อันโหว

ลานกว้างขนาดใหญ่ปูด้วยหินเรียบกินพื้นที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ด้านข้างมีราวสำหรับอาวุธนานาชนิด ทั้งดาบ ทวน ง้าว และธนู ปักเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศดูน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก

เว่ยฉือเซียวเดินนำหน้าภรรยามาหยุดอยู่ที่จุดเริ่มต้น เขายืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ท่าทางสง่างามเปี่ยมด้วยพลัง ในขณะที่ซางเหมียนเดินลากเท้าตามหลังต้อย ๆ มา ใบหน้าขาวซีดเหมือนกระดาษ นางยืนโอนเอนไปมาราวกับต้นหลิวลู่ลม

"เอาล่ะ" เว่ยฉือเซียวหันมาสั่ง "เริ่มจากเบา ๆ ก่อน วิ่งรอบลานฝึกยุทธ์นี้สิบรอบ"

"สิบ... สิบรอบ!" ซางเหมียนร้องเสียงหลง ดวงตาเบิกโพลง "ท่านพี่ ลานนี้กว้างยิ่งกว่าตลาดสดท้ายเมือง วิ่งรอบเดียวข้าก็วิญญาณออกจากร่างแล้วเจ้าค่ะ สิบรอบนี่ท่านกะจะให้ข้าขาขาดเลยหรือเจ้าคะ!"

"เจ้ากล่าวเกินจริงไปแล้ว ซางเหมียน" เว่ยฉือเซียวกล่าวเสียงเข้ม "ข้าวิ่งทุกเช้าวันละห้าสิบรอบ ยังไม่เห็นตาย แค่สิบรอบสำหรับเจ้าถือว่าปรานีมากแล้ว เริ่มวิ่งได้แล้ว" เขาออกตัววิ่งนำไปก่อน ฝีเท้าของเขาสม่ำเสมอและรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็ทิ้งห่างนางไปไกล

ซางเหมียนมองแผ่นหลังของสามีแล้วกัดริมฝีปาก นางค่อย ๆ ออกตัวก้าวเดิน ใช่แล้ว นางเดิน ไม่ได้วิ่ง นางเดินทอดน่องคล้ายกำลังชมดอกไม้ในสวน

เว่ยฉือเซียวที่วิ่งไปได้ครึ่งรอบ หันกลับมามองแล้วต้องหยุดชะงัก เขาตะโกนเสียงดังลั่นลานฝึก "ซางเหมียน! ข้าสั่งให้วิ่ง ไม่ใช่ให้เจ้าเดินจงกรม!"

ซางเหมียนสะดุ้งโหยง นางรีบซอยเท้าถี่ขึ้น ทำท่าเหมือนวิ่งเหยาะ ๆ แต่ความเร็วแทบไม่ต่างจากการเดิน "ข้าวิ่งอยู่เจ้าค่ะ ข้าวิ่งสุดชีวิตแล้วเจ้าค่ะ!"

เว่ยฉือเซียวส่ายหน้าด้วยความระอาเขาวิ่งย้อนกลับมาหานาง แล้วเริ่มวิ่งเหยาะ ๆ เคียงคู่ไปกับนางเพื่อกดดัน "ยกเข่าสูง ๆ แกว่งแขนให้สัมพันธ์กับขา หายใจเข้าลึก ๆ ! " เขาตะโกนสั่งสอนข้างหูนางเหมือนครูฝึกทหาร

"แฮ่ก แฮ่ก..." ซางเหมียนหอบหายใจเสียงดัง ทั้งที่เพิ่งวิ่งไปได้ไม่ถึงร้อยก้าว "ท่านพี่ ข้า ข้าหายใจไม่ทันเจ้าค่ะ"

"เจ้าเพิ่งวิ่งไปได้แค่อึดใจเดียว" เว่ยฉือเซียวดุ "ร่างกายเจ้าอ่อนแอเกินไปแล้ว เพราะวัน ๆ เอาแต่นอนกินบ้านกินเมือง ต่อไปนี้เจ้าต้องมาวิ่งกับข้าทุกเช้า จนกว่าจะวิ่งได้ครบสิบรอบโดยที่ไม่เหนื่อยหอบเช่นนี้"

ซางเหมียนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมจริง ๆ ไม่ได้การ ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ข้าต้องตายแน่ ๆ ต้องใช้งัดมารยาข้อที่หนึ่งออกมาใช้ นางคิดในใจ

ทันใดนั้น นางก็แสร้งทำเป็นสะดุดขาตัวเอง ร่างบางเซถลาไปด้านข้าง

"ว้าย!"

เว่ยฉือเซียวเคลื่อนกายรวดเร็ว เขารีบยื่นมือแข็งแกร่งไปคว้าเอวบางของนางไว้ได้ทันก่อนที่หน้าสวย ๆ จะกระแทกพื้นหิน

ร่างนุ่มนิ่มของซางเหมียนตกอยู่ในอ้อมกอดของสามีอีกครั้ง นางรีบฉวยโอกาสซุกหน้าเข้ากับอกกว้างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขา แม้จะมีกลิ่นเหงื่อแต่กลับเป็นกลิ่นบุรุษเพศที่สะอาดและให้ความรู้สึกปลอดภัย

"ท่านพี่ ข้าเจ็บข้อเท้าเจ้าค่ะ" นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ ขนตายาวงอนกะพริบถี่ ๆ "สงสัยข้อเท้าจะแพลง วิ่งต่อไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ"

เว่ยฉือเซียวมองหญิงสาวในอ้อมแขน คิ้วเข้มขมวดมุ่น "แค่วิ่งเหยาะ ๆ ก็ข้อเท้าแพลงได้รึ?"

"กระดูกข้าเปราะบางดั่งแก้วเจียระไนเจ้าค่ะ" นางตอบหน้าตาย "ท่านพี่ต้องทะนุถนอมข้าให้มาก โอ๊ย... เจ็บจังเลยเจ้าค่ะ ยืนไม่ไหวแล้ว"

นางทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงที่แขนของเขา แสร้งทำเป็นแข้งขาอ่อนแรง

เว่ยฉือเซียวถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้ทันมารยาของนาง แต่ครั้นจะปล่อยให้นางลงไปกองกับพื้นก็ดูใจดำเกินไป อีกอย่าง... ผิวสัมผัสนุ่มนิ่มที่แนบชิดอยู่กับกายเขานั้นก็ทำให้จิตใจของเขาไขว้เขวไม่น้อย

"มารยาเยอะนักนะ" เขาบ่นพึมพำ แต่ก็ยอมช้อนร่างของนางขึ้นมาอุ้ม "กลับเรือน วันนี้พอแค่นี้ แต่พรุ่งนี้เจ้าต้องมาชดเชย"

ซางเหมียนลอบยิ้มกริ่มในใจขณะที่ซุกหน้าอยู่กับอกเขา รอดแล้ว!

"ท่านพี่ใจดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ" นางหยอดคำหวานเสียงใส "ท่านพี่แข็งแรงยิ่งนัก อุ้มข้าตัวปลิวเลย กล้ามแขนท่านช่างแน่นตึงดีเหลือเกิน" มือน้อย ๆ ของนางถือวิสาสะลูบไล้ไปตามท่อนแขนและแผงอกของเขาอย่างซุกซน อ้างว่าเพื่อหาที่ยึดเกาะ

เว่ยฉือเซียวตัวเกร็ง ใบหูแดงระเรื่อขึ้นมาทันที เขากัดฟันพูดเสียงต่ำ "อยู่นิ่ง ๆ อย่าลูบคลำสะเปะสะปะ เดี๋ยวข้าโยนเจ้าลงบ่อบัวเสียหรอก!"

"ไม่กลัวหรอกเจ้าค่ะ เพราะข้ารู้ว่าท่านพี่ไม่ทำหรอก ท่านพี่ออกจะรักภรรยาปานนี้" นางตอบอย่างมั่นใจพลางหัวเราะคิกคัก

เว่ยฉือเซียวได้แต่กัดฟันเดินดุ่ม ๆ กลับเรือน โดยมีตัวภาระที่นุ่มนิ่มและเจ้าเล่ห์อยู่ในอ้อมแขน