ไหนๆก็ตายแล้วช่วยให้เมียอิ่มท้องสักมื้อ

หวงจื่อหานกำมือแน่นนางพูดกับไก่ตัวนั้นเรียกเสียงอ่อนหวานว่าสามีแต่กลับไม่สนใจเขาหมายความว่าอย่างไร

"หลี่เสี่ยวหรู เจ้ากล้านักนะ ถึงกับเรียกมันว่าสามี เจ้าอยากตายมากหรือ?"

"อั๊ยยะ!! ใต้เท้าหวงจะขึ้นเสียงไปไย มิเห็นหรือว่าคนมากนักสามีข้าตกใจหมดแล้วหากพรุ่งนี้แพ้พนันจะให้ข้าทำเช่นไรท่านพี่อย่าตกใจนะเจ้าคะเสี่ยวหงกรงเรียบร้อยหรือยังสามีข้าง่วงแล้ว"

หลี่เสี่ยวหรูปลอบเจ้าไก่โต้งในอ้อมกอด หวงจื่อหานโมโหจะตายแล้วเขากำลังหึงเจ้าสัตว์เดรัจฉานตัวนั้น เพียงแต่เขาไม่รู้ตัว ที่นางต้องกอดประโลมต้องเป็นเขาแต่นางกลับไปโอ้โลมมัน

"เอ่อ ฮูหยินน้อยเจ้าคะปูผ้าในกรงเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะจะเอ่อจะให้บ่าวทำยังไงต่อเจ้าค่ะ"

หวงจื่อหานเดินมาหานางก่อนกระชากเอาไก่ตัวนั้นฟาดใส่กำแพงจนมันตายสนิททันที หลี่เสี่ยวหรูมองหน้าเขา ไอ้บ้าโรคจิตนี่ใจดำอำมหิตนักวะ ก่อนจะคุกเข่าค่อยๆคลานเข่าไปหาซากไก่ที่ตายอยู่ข้างกำแพงร้องห่มร้องไห้เอ่ยรำพึงรำพัน

"ฮือๆๆท่านพี่เจ้าขาเหตุใดท่านทิ้งเมียไปแล้วเจ้าคะใต้เท้าหวงเหตุใดท่านต้องพรากผัวพรากเมียผู้อื่นด้วยจิตใจท่านทำด้วยอะไรเหตุใดท่านใจร้ายเยี่ยงนี้ฮือๆๆๆ"

"พรากผัวพรากเมียหรือก็กล้าพูดอีกทีไหมข้าเป็นสามีเจ้าแต่กลับคร่ำครวญถึงเจ้าไก่ตัวนั้นหลี่เสี่ยวหรูเจ้าคิดจะทำอะไร"

อ้ายเซียงเซียงเห็นว่าหวงจื่อหานกำลังโมโหคนตรงหน้าจึงยุยงต่อ

"ท่านพี่จือหานดูแล้วแม่นางหลี่ไม่ไว้หน้าท่านสักนิดต่อหน้าคนมากมายกับเอาท่านไปเปรียบกับไก่ตัวผู้ แม่นางหลี่เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ"

หือแม่นางหลี่หรือ แหม่ผู้หญิงคนนี้อยากได้ผัวชาวบ้านจนตัวสั่นอยากได้ก็เอาไปสิข้าหวงหรือไง หวงจื่อหานปากร้ายอย่างนี้ต่อให้หน้าตาดีก็ไม่เอาไปทำพันธุ์หรอกหนวกหู จากนั้นนางก็ร้องห่มร้องไห้หันไปทางอ้ายเซียงเซียง

"ฮือๆๆเหตุใดท่านหญิงกล่าวเยี่ยงนั้นเจ้าคะ ใต้เท้าหวงจะเป็นสามีข้าได้เยี่ยงไรท่านหญิงจะสวมหมวกเขียวให้ข้าหรือเจ้าคะ สามีข้าก็คือไก่ตัวนี้วันแต่งงานทุกคนก็รู้ว่าพวกเราเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินด้วยกัน ใต้เท้าหวงจะเป็นสามีข้าได้เยี่ยงไรท่านหญิง ข้าไม่รู้ว่าท่านประพฤติตัวเยี่ยงไรที่จวนอ๋องสอนบุตรสาวมาอย่างไร จะมาพูดจาใส่ร้ายว่าข้าสวมหมวกเขียวให้ท่านพี่นั้นคงไม่ได้"

หวงจื่อหานหน้าแดงจนคล้ำนางกล้าดีอย่างไรเอาเขาไปเปรียบกับไก่บอกว่าไก่ตัวนั้นเป็นสามีของนาง ถ้าเช่นนั้นเขาเป็นชู้กับนางหรือ หลี่เสี่ยวหรูสตรีอัปลักษณ์น่ารังเกียจ

ส่วนอ้ายเซียงเซียงหน้าชา จวนอ๋องสั่งสอนบุตรสาวเช่นไรที่นางกล่าวมานี่เท่ากับว่าจวนอ๋องไม่อบรมบุตรสาวหรือ

หยางหมิงเช่อมองสตรีตรงหน้าก็แปลกใจ ปกตินางไม่กล้ามองหน้าพวกเขาแต่วันนี้สายตานางดูรังเกียจพวกเขาจนรู้สึกได้

หลี่เสี่ยวหรูประคองซากไก่ขึ้นมาก่อนจะเอ่ย

"ฮือๆๆทั้งพี่เจ้าขาข้าเสี่ยวหรูผู้นี้แต่งให้ท่านมาปีหนึ่งไม่เคยได้กินอิ่มสักมื้อนอกจากผักดองกับข้าวบูดๆ ท่านพี่ท่านถูกคนจิตใจอำมหิตฆ่าตายข้ารู้สึกผิดที่ไม่สามารถช่วยท่านได้ แต่ว่าไหนๆวันนี้ท่านพี่ก็จากไปแล้วช่วยสละร่างกายของท่านให้ภรรยาได้กินเนื้อสักมื้อเถอะนะเจ้าคะ เสี่ยวหงไปต้มน้ำวันนี้พวกเราจะมีเนื้อกินแล้ว เอ่อใต้เท้าและก็ทุกท่านกลับดีๆนะเจ้าคะไม่ส่งนะ"

หลี่เสี่ยวหรูถือไก่ก็เข้าไปในบ้าน ก่อนจะเอ่ยกับเสี่ยวหง

"เสี่ยวหงทำป้ายวิญญาณแพงมากหรือไม่ข้าอยากทำให้ท่านพี่สักหน่อยไหนๆก็สละร่างกายให้พวกเราได้อิ่มแล้ววันพรุ่งเจ้าลองไปถามดูเถอะข้ายังคงมีสินเดิมติดตัวมาบ้างจะลองไปขายดูเผื่อจะพอทำป้ายวิญญาณให้สามีข้าสักอัน"

หวงจื่อหานทนไม่ไหวเดินเข้ามากระชากร่างบางเข้าหาก่อนจะตะคอก

"เจ้าช่างเป็นสตรีน่ารังเกียจยิ่งนักคิดเอาข้าไปเปรียบเทียบกับไก่ตัวหนึ่งมิหนำซ้ำยังจะทำป้ายวิญญาณให้สามีอีกหรือกล่าวเช่นนี้คิดแช่งข้าหรือไร"

"ใต้เท้าหวงท่านกล่าวอันใดกัน ท่านมิได้เข้าพิธีกับข้านะเจ้าคะอยู่ๆมาบอกเป็นสามีข้ารู้ถึงไหนอายถึงนั่นหวงจื่อหานราชครูแห่งแคว้นต้าเย่วแย่งภรรยาชาวบ้านไม่อายหรือเจ้าคะ"

หลี่จื่อหรูไม่สนใจสะบัดมือให้หลุดออกจากการบีบของเขา ไอ้บ้านี่จะแรงเยอะไปไหนวะสะบัดไม่หลุดจึงยกมือเขาขึ้นมาแล้วกัดลงไปทันที จนหวงจึงหานจับร่างบางออกสะบัดมือข้างที่โดนนางกัดเป็นรอยเขี้ยวแถมยังเลือดออกอีก