อิ่มท้องครองใต้หล้า

บทที่ 1 วิญญาณข้ามภพและระบบไม่สมบูรณ์!!

ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง มู่หลันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาล ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือแสงไฟจากรถบรรทุกที่พุ่งเข้าชนรถหรูของเธอในฐานะผู้จัดการห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ แรงปะทะนั้นควรจะพรากชีวิตเธอไปในทันที แต่ทำไม! เธอยังรู้สึกถึงตัวตนของตัวเองอยู่?

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าที!อย่าปล่อยให้มันเอาข้าไป!”

เสียงแหบพร่าสั่นระริกดังแว่วมาจากความมืดเบื้องหน้า มู่หลันพยายามลืมตาที่หนักอึ้ง ภาพที่เห็นไม่ใช่ยมโลกอย่างที่คิด แต่เป็นพื้นที่ว่างเปล่าสีเทาหม่นที่ดูไร้ขอบเขต ที่นั่นมีชายชราผมขาวโพลนในชุดผ้าป่านโบราณกำลังดิ้นรนสุดชีวิต ร่างของเขาถูกเงาดำทะมึนรูปร่างคล้ายกรงเล็บปีศาจนับสิบสายรัดพันไว้ เงานั้นพยายามกระชากดวงวิญญาณที่เริ่มจางแสงของเขาให้จมลงสู่หลุมดำสนิทที่ขยายตัวรออยู่เบื้องล่าง

“คุณตา! นั่นมันอะไรกันน่ะ!” มู่หลันตะโกนถามด้วยความตกใจ ลืมความเจ็บปวดของตัวเองไปชั่วขณะ

“ตัวตายตัวแทน! พวกวิญญาณบาปจากขุมนรกมันหาตัวตายตัวแทน!” ชายชราร้องไห้โฮพลางมองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน “แม่หนู! เจ้ายังมีความเป็นมนุษย์อยู่มาก แสงวิญญาณของเจ้ายังแข็งแกร่ง! ช่วยข้าที หากข้าถูกลากลงไป ข้าต้องรับกรรมแทนพวกมันไปชั่วนิรันดร์!”

มู่หลันขมวดคิ้ว สมองของนักบริหารประมวลผลอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่เข้าใจเรื่องไสยศาสตร์นัก แต่เธอก็รู้ว่านี่คือความอยุติธรรมอย่างที่สุด เธอรวบรวมกำลังใจที่เด็ดเดี่ยวพุ่งเข้าไปหาชายชรา มือของเธอคว้ากรงเล็บเงาดำเหล่านั้นไว้ ทันทีที่สัมผัส ความเย็นเยียบปานน้ำแข็งขั้วโลกแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ แต่มู่หลันกัดฟันสู้ เธอเป็นทายาทตระกูลเชฟหลวง หัวใจของเธอแข็งแกร่งและร้อนแรงเหมือนเปลวไฟในเตาเหล็ก

“ไอ้พวกสารเลว! จะหาใครไปรับกรรมแทนคนอื่น มันไม่มักง่ายไปหน่อยเหรอ!” เธอกรีดร้องพร้อมกับใช้แรงทั้งหมดที่มีกระชากเงาปีศาจเหล่านั้นออก

เปรี้ยง!

แสงสีขาวระเบิดออกมา เงาดำสลายไปเป็นผุยผง ชายชราหลุดพ้นจากพันธนาการและมองมู่หลันด้วยความซาบซึ้งใจยิ่งนัก

“บุญคุณครั้งนี้ยิ่งใหญ่นักแม่หนู ข้ามิอาจปล่อยให้เจ้าจากไปโดยมิได้ตอบแทน...”

ชายชรากล่าวเสียงนุ่มนวล “บอกข้ามาเถิด เจ้าต้องการสิ่งใดเป็นการตอบแทนคุณไถ่ชีวิตในครั้งนี้?”

มู่หลันหอบหายใจอย่างหนัก เธอมองไปรอบๆ ความมืดที่ว่างเปล่าก่อนจะเอ่ยถาม

“ก่อนจะขอ! ช่วยบอกฉันที สถานที่ที่ฉันต้องไป! มันเป็นยังไงเหรอคะ?”

ชายชราทอดถอนใจ “แผ่นดินที่นั่นแล้งแค้นจนเหลือคณา! ไร้หยาดฝนมาเนิ่นนาน ผู้คนต้องกล้ำกลืนฝุ่นดินกินไม้ผุเพื่อประทังความหิวโหย เป็นโลกที่ความอิ่มท้องคือปาฏิหาริย์ที่ไม่มีใครเคยพบเจอ”

มู่หลันขมวดคิ้วทันที ในฐานะผู้จัดการห้างที่อยู่กับความมั่งคั่งมาตลอด สถานที่แบบนั้นฟังดูเหมือนนรกชัดๆ

“ฟังนะคุณตา! ฉันขอเปลี่ยนแพ็กเกจใหม่ได้ไหม ในเมื่อจะส่งฉันไปเกิดใหม่ทั้งที เปลี่ยนเป็นที่ที่ร่ำรวยกว่านี้ไม่ได้เหรอ? เมืองหลวงที่มีข้าวกินอิ่มหนำ หรือบ้านเศรษฐีที่นอนบนกองเงินกองทองก็ได้?”

ชายชราส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แววตาเต็มไปด้วยความลำบากใจ

“เฮ้อ!! ข้าก็อยากจะให้เจ้าได้ดั่งที่หวัง! เพียงแต่ว่า พลังที่ข้าเหลืออยู่ทำได้เพียงเชื่อมต่อดวงจิตที่มีสายสัมพันธ์กับเจ้า และร่างเดียวที่มีชะตาผูกพันกับเจ้าคือสตรีในหมู่บ้านนั้น ข้าทำได้เพียงส่งเจ้าไปที่นั่น! พลังของข้ามีจำกัดเพียงเท่านี้จริงๆ”

มู่หลันนิ่งเงียบไป สมองนักธุรกิจเริ่มทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อหาข้อตกลงที่ดีที่สุด

“ตกลง! ในเมื่อเลือกสถานที่ไม่ได้ งั้นฉันขอเครื่องมือติดตัวไปแทนได้ไหม ในที่ที่หิวโหยแบบนั้น ฉันต้องการความอุดมสมบูรณ์!”

เธอกระตุกรอยยิ้มแบบนักบริหารที่กำลังถือไพ่เหนือกว่า

“ฉันต้องการห้างสรรพสินค้าที่ฉันเคยดูแล! ยกมันไปไว้ในหัวหรือในมิติอะไรก็ได้ ที่นั่นต้องมีปัจจัยสี่ครบถ้วน ทั้งอาหารที่สดใหม่ ยารักษาโรค เสื้อผ้า และเครื่องมือสร้างบ้านเรือน ถ้าฉันต้องไปอยู่ในที่ที่อดอยาก ฉันต้องมีทรัพยากรที่จัดการได้เอง!”

ชายชรายิ้มกว้างออกมาอย่างประทับใจ “จิตแห่งความมั่งคั่งของเจ้านี้ยอดเยี่ยมนัก! ในเมื่อเจ้าปรารถนาเช่นนั้น ข้าจะมอบโลกทั้งใบที่เจ้าคุ้นเคยให้ติดตามเจ้าไป พร้อมกับลมหายใจแห่งพฤกษาเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตใหม่... แต่จงฟังให้ดีแม่หนู ของทุกอย่างล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย”

มู่หลันชะงัก

“หมายความว่ายังไงคะ?”

“การดึงสิ่งของข้ามภพต้องใช้ แต้มบุญหรือแต้มแห่งความสุข ซึ่งเกิดจากความอิ่มท้องและรอยยิ้มของผู้คนที่เจ้ารักและช่วยเหลือ ยิ่งของล้ำค่าเท่าไหร่ แต้มบุญที่ต้องใช้ก็ยิ่งมหาศาล และที่สำคัญที่สุด หากเจ้าฝืนใช้พลังเรียกของออกมาเกินขีดจำกัดที่ร่างกายและจิตวิญญาณจะรับไหว ไม่เพียงแต่ร่างกายเจ้าจะพังทลาย สินค้าในห้างของเจ้าจะค่อยๆ อันตรธานหายไปจากชั้นวางจนห้างร้าง! และหากต้องการให้สินค้าเหล่านั้นกลับคืนมา เจ้าต้องใช้แต้มบุญมหาศาลแลกคืนมาทีละอย่าง เจ้ายังยินดีจะรับมันไปหรือไม่?”

มู่หลันเหยียดยิ้ม นี่มันยิ่งกว่าการบริหารสต็อกสินค้าเสียอีก ถ้าดูแลไม่ดี ของก็หาย ถ้าทำกำไร (แต้มบุญ) ไม่ได้ ธุรกิจก็เจ๊ง!

“ยินดีค่ะ! ในเมื่อเป็นผู้จัดการมือหนึ่ง ฉันก็จะบริหารมันให้ดู!”

มู่หลันประกาศกร้าวด้วยความมั่นใจ ทันใดนั้นชายชราเริ่มร่ายรำวาดมือกลางอากาศ แสงสีทองสว่างจ้าเริ่มห่อหุ้มร่างกายของเธอเอาไว้ กลิ่นหอมของพรรณไม้โบราณพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับเสียงสังเคราะห์ที่ดังกระหึ่มขึ้นในโสตประสาท

ระบบห้างสรรพสินค้ามหาพฤกษา เริ่มต้นการซิงโครไนซ์... 10%... 40%... 70%...

ในขณะที่ตัวเลขพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของชายชรากลับเริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ ร่างวิญญาณของเขาที่เคยส่องสว่างเริ่มโปร่งแสงจนมองเห็นทะลุไปเบื้องหลัง เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นบนหน้าผากที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น มือที่ร่ายรำเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

…90%... 95%…….97%…… 98%.………………..…….. 99%……………………………

“อึก!”

ชายชรากระอักออกมาเป็นไอวิญญาณสีขาว แสงสีทองที่ล้อมรอบตัวมู่หลันเริ่มกะพริบถี่เหมือนหลอดไฟที่กำลังจะขาด

“คุณตา! เป็นอะไรไปคะ!”

มู่หลันร้องตะโกนด้วยความตกใจ

“เพราะว่าข้าถูกทำร้ายทำให้พลังของข้าไม่สมบูรณ์ตอนนี้พลังของข้า! หมดสิ้นแล้ว...”

เสียงของชายชราเบาหวิวเหมือนลมพัดผ่าน ร่างกายของเขากลายเป็นละอองแสงที่เริ่มปลิวหายไปตามแรงลมมิติวญญาณ

“แม่หนู!ข้าพยายามที่สุดแล้ว! ระบบห้างของเจ้า!ขาดไปอีกเพียงหนึ่งส่วน...”

คำเตือน! การซิงโครไนซ์หยุดชะงัก สถานะปัจจุบัน 99%... ระบบไม่สมบูรณ์...

มู่หลันมองหน้าจอโปร่งแสงที่กะพริบเป็นสีแดงสลับเหลืองด้วยความตื่นตระหนก

“หมายความว่ายังไงที่ว่าไม่สมบูรณ์! แล้วของที่ฉันขอล่ะ!”

ชายชราส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและรู้สึกผิดมาให้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ดวงตาจะปิดลง

“อีก 1% ที่เหลือ!ซึ่งเป็น แก่นแท้ของห้างเจ้า! ของเหล่านั้นไม่ใช่สินค้าทั่วไปในตลาด แต่มันคืออาวุธร้ายแรง ยารักษาโรคร้ายที่ไม่มีในภพนี้ เครื่องมือผ่าตัดที่ดึงวิญญาณกลับจากยมโลก! หรือแม้แต่คลังปัญญาสรรพวิชาความรู้ในแขนงต่างๆ ที่เจ้าไม่เคยเรียนรู้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็นศาสตร์การปกครอง พิชัยสงคราม หรือวิชาป้องกันตัวระดับตำนาน!หากเจ้าต้องการมัน เจ้าจงใช้แต้มบุญและแต้มความสุขแลกเอาเองในภายหลังเถิด!ข้าต้องไปแล้ว ขอให้เจ้าอิ่มท้อง!และโชค... ดี...”

ร่างของชายชราสลายกลายเป็นละอองดาวนับล้านพุ่งเข้าสู่หน้าผากของมู่หลัน แสงสว่างจ้าบาดตาทำให้นางต้องหลับตาลงพร้อมกับความรู้สึกใจหายวาบ

ได้รับพลังเต๋าพฤกษาวิญญาณเจริญรุ่งเรืองขั้นต้น

(คำเตือน: ระบบอยู่ในสถานะไม่สมบูรณ์ 99% สินค้าบางประเภทอาจถูกล็อคถาวรจนกว่าจะบรรลุเงื่อนไข)

เฮือก!

มู่หลันสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจเข้าปอดครั้งแรกนั้นช่างแสบร้อนและแห้งผาก กลิ่นดินโคลนและกลิ่นของความตายลอยมาแตะจมูก เธอไม่ได้อยู่ในความมืดอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังนอนอยู่บนพื้นดินแข็งๆ ในบ้านที่พังยับเยิน!

****ไรท์เปิดเรื่องใหม่เจ้าค่ะ พอดีมีคุณรีดที่รักขอมาอยากจะอ่านแนวเด็กน้อยพูดไม่ชัด ไรท์จัดให้เจ้าค่ะ ****

**** กดเพิ่มเข้าชั้น กดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังให้ไรท์ด้วยนะเจ้าคะ ขอบคุณมากค่ะ ****