ตอนที่6

เช้านี้ฉันมาเรียนตามปกติ โดยอาจารย์ไปส่งฉันที่หน้าปากซอยตอนเช้ามืดและฉันก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านแล้วออกมาเรีย ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเพลียขนาดนี้

อาจารย์ราเชนคึกมากทั้งคืนฉันแทบไม่ได้นอนแล้วปวดตัวไปหมด แถมช่องทางรักก็เจ็บๆ อยู่นิดหน่อยด้วยสิ งื้ออ

“มึง เมื่อคืนแอบไปไหนมา ดีนะที่กูไหวตัวทันตอนรับสายแม่มึงแกโทรหากู กูบอกว่ามึงหลับไปแล้ว”

พระเจ้าลืมตัวเลย ว่าจะโทรบอกยัยนี่ว่าให้อ้างแม่ให้หน่อย ดีนะที่เพื่อนฉันมันฉลาด มันรับมุกทันอย่างน่าใจหาย ไอ้เราก็วางสายจากแม่ก็นัวกับอาจารย์ไม่ได้หยุดเลยบ้าชิบ คิดถึงเขาแล้วหน้าร้อนผ่าว

“เออ ขอบใจมึง พอดีเมื่อคืนมีเรื่องนิดหน่อย” ฉันพยายามกลบเกลื่อนเพื่อนไปแบบนั้น

“หึ คุณจะตอแหลกับใครก็ได้ แต่คุณจะมาตอแหลกับคนที่รู้เรื่องของคุณทั้งหมดไม่ได้ มันไม่สำเร็จหรอกค่ะ อีก้าว”

พระเจ้าอีนี่ทำเสียงเล็กเสียงน้อยตอแหลประชดได้น่าถีบมาก

“มึงคิดว่ากูคบกับมึงตั้งแต่ประถมมากูไม่รู้เวลามึงโกหกหรือไงอีห่า” ใช่เพื่อนที่รู้จักฉันดีที่สุดคือยัยนี่

“เออ รู้แล้วน่า” ฉันพยายามบ่ายเบี่ยงไม่พูด

“เออ ไม่พูดก็ไม่พูดดิวะ กูก็ไม่ใช่คนเซ้าซี้มั้ย” ใช่ไอ้เจนเป็นแบบนี้เสมอ อยากเล่าก็เล่า ไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร

“สาวๆ คุยอะไรกันอยู่”

เสียงรุ่นพี่ โชค แฟนไอ้เจนสินะ เดินมากับเพื่อนแกอีกคน ชื่ออะไรสักอย่างช่างหัวพวกเขาเถอะ กันก็ไม่ใช่ประเภทชอบอยากรู้จักใคร พี่โชคนั่งลงข้างไอ้เจนที่มันนั่งตรงข้ามฉัน และรุ่นพี่เพื่อนเขาก็มานั่งข้างฉัน

ฉันหันไปมองเขานิดหน่อย เสียมารยาทมั้ยว่ะถ้าไม่ทัก แต่ทักยังไงก่อนฉันจำชื่อเขาไม่ด้ายย

“น้องก้าวครับ” นั่นไงเสือกจำชื่อกูได้อีก

“เอ่อ…ค๊ะ พี่…” ฉันเอียงคอมองหน้าเขา

“อุ๊บ ฮ่าๆๆ นี่จำชื่อพี่ไม่ได้ใช่มั้ยหน้าตาแบบนั้น” เขาพ่นขำออกมา ใช่เขาเคยบอกชื่อฉัน น่าจะสัก 2 หนด้วยซ้ำ

“เสียมารยาทอีก้าว มึงจำชื่อเดือนคณะเก่าไม่ได้หรอ เขาชื่อพี่ แฟรงค์ อีห่า”

แล้วมันจะมาโมโหฉันทำไมก่อน ก็ฉันจำไม่ได้ยัยนี่ก็เกินไปมั้ย เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อน

“ฮ่าๆๆ พี่แฟรงค์ไง หนูกำลังจะพูดขึ้นมาพอดี” ฉันเนียนกลบเกลื่อนไปก่อน

“คิกๆ น่ารักจังครับ น้องก้าว”

หมอนี่ยื่นหน้าหล่อๆ เข้ามาใกล้ๆ แล้วยื่นมือเขามาที่ผมฉันเขาจะทำอะไรวะ แอบใจเต้นนะเนี่ย

“ใบไม้ติดผมครับ”

เขาหยิบออกแล้วยิ้มอ่อนโยน นี่หลุดออกมาจากนิยายเรื่องไหนวะ ฉันคิดในใจสักแป๊บก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง

“กรกนก”

เสียงเรียกที่คุ้นเคยเรียกฉันด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก มือรุ่นพี่ยังค้างอยู่ที่หัวฉันแล้วพวกเราสี่คนก็หันไปพร้อมกัน

“อ. ราเชน มีอะไรหรือเปล่าคะ” หมอนี่มาตั้งแต่ตอนไหนวะ

“ไปพบผมที่ห้องภาค ผมมีงานจะให้คุณทำ”

ทำไมต้องทำเสียงแข็งขนาดนั้นด้วยว่ะ ก็เข้าใจนะว่าอยู่ต่อหน้าคนอื่นต้องแสดง แต่มันมากเกินไปมั้ย เขาต้องทำน้ำเสียงไม่พอใจและห่างเหินกันขนาดนั้นเลยหรอ ฉันได้ยินแล้วรู้สึกจุกในหัวใจมากๆ

เมื่อเช้ายังนอนกอดกันอยู่เลย

“ค่ะอาจารย์” ฉันรับปากเขาเสียงราบเรียบ

เมื่อฉันเดินไปถึง มันไม่ใช่คาบเรียน มันก็ไม่มีใครอยู่ ฉันเอ่ยราบเรียบให้สมกับที่เขาทำตัวห่างเหินกับฉัน

“อาจารย์มีอะไรหรอคะ”

เขาเดินไปล็อกประตูแล้วเดินเข้ามาใกล้ฉัน เขาไม่พูดแต่กลับช้อนคอฉันขึ้นไปจูบร้อนแรง เขาร้อนแรงมาก เรียวลิ้นเขากวาดต้อนในโพรงปากฉันอย่างบ้าคลั่งและดูดปากฉันรุนแรงอย่างเอาแต่ใจ

มือเขาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกแล้วปลิ้นนมสองข้างออกมา เขาขมเม้มอย่างรุนแรงในระดับที่เรียกว่ากัด จนฉันสะดุ้งโหยงแล้วร้องโอ๊ยออกมาแรงๆ

“เจ็บบบ นี่กัดทำไม” ฉันทำสีหน้าไม่พอใจแล้วผลักเขาออก นี่เขาจะไม่พูดอะไรสักคำเลยใช่มั้ย เขาเป็นอะไรของเขา

“หมอนั่นเป็นใคร ไอ้คนที่มานั่งใกล้หนู” เขาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“รุ่นพี่ค่ะ” ฉันก็ตอบเขาไปแบบไม่พอใจเหมือนกัน

“แล้วทำไมถึงนั่งใกล้นักละ มันลูบหัวหนูด้วยนะก้าว”

เขาทำน้ำเสียงและสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แล้วลูบหัวอะไรก่อน เขาแค่หยิบใบไม้ออกให้มั้ย หรือว่ามองไกลๆ มันเหมือนลูบหัวว่ะ หมอนี่สายตาสั้นงั้นหรอ

“แล้วไงคะก็แค่ลูบหัว” ฉันรับมุกเขาซะดื้อๆ อยากรู้ว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร

“หนูเป็นของอาจารย์นะคะ อย่าไปให้ใครโดนตัวง่ายๆ สิ”

วูบบบ เชี่ยเอ๊ย พูดจาแบบนี้ฉันจะวูบ หัวใจของฉันพองโตแม้จะรู้ดีว่าเขาอาจแค่โกหก แต่มันทำให้หัวใจฉันหวั่นไหวได้ขนาดนี้เลยหรือไงกันนะ ไม่ได้ดิเจ้าหมอนี่มันมีคู่หมั้นแล้ว จะมาหวั่นไหวกับเขาไม่ได้นะไอ้ก้าว

“หนูไม่ได้เป็นของอาจารย์ค่ะ เราก็แค่เอากันเพราะเงี่ยน อาจารย์มีคู่หมั้นแล้ว”

ฉันตอกย้ำความจริงใส่หน้าเขาแรงๆ เขาหน้าเสียนิดหน่อยแล้วหลบตาลง ใช่เขาคงรู้สึกผิด

“เรื่องคู่หมั้นมันไม่ได้เป็นแบบที่หนูคิดนะคะ อาจารย์กำลัง…”

“ชั่งเถอะค่ะ หนูไม่ถือสาหนูเป็นคนเลือกตามอาจารย์ไปเอง”

ฉันไม่รอให้เขาพูดต่อ เพราะยังไงมันก็ไม่ต่าง ความจริงก็คือความจริง ฉันเอากับคนที่มีแฟนแล้วนั่นคือความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

“หนูขอตัวก่อนนะคะ” ฉันกำลังจะเดินหนีแต่ร่างใหญ่คว้าข้อมือฉันแล้วดันหัวฉันลงที่โต๊ะทำงานทันที

“จะไปไหน ยังคุยไม่จบ อยากออกไปหาไอ้นั่นมากรึไง”

น้ำเสียงเย็นเฉียบและเกรี้ยวกราด การกระทำรุนแรงไม่มีความทะนุถนอม หมอนี่เป็นอะไรวะ

“อาจารย์หนูเจ็บ”

ฉันร้องบอกเขาเพราะเขากำลังกดคอฉันลงกับโต๊ะแรง แต่เขาไม่ปล่อยแถมดันฉันจนท้องฉันเข้าไปชนกับโต๊ะทำงานของเขา  เขาถลกกระโปรงฉันขึ้นแล้วดึงกางเกงในลงอย่างรวดเร็ว

เขาโน้มตัวลงมาทาบทับที่หลังฉันแล้วเลียมาที่ใบหูจากด้านหลัง เล่นเอาฉันต้องเอียงคอหนี เสียวชะมัดหมอนี่จับจุดอ่อนไหวฉันได้

“ไอ้บ้าอาจารย์ จะทำอะไรวะ อื้ออ อ๊าา∼” เขาสอดนิ้วเขามาที่รูอย่างรวดเร็วแล้วไอ้ร่างกายบ้านี่มันก็รู้งานชะมัด

“แฉะแล้วนี่ อยากโดนคว*ผัวใช่มั้ย”

เขาถามขึ้นมาอย่างจงใจและน้ำเสียงไม่หวานสักนิด ไม่มีคำว่าคะขาหลุดออกมาจากปาก

“ไม่อยากโดนโว้ย” ฉันเริ่มโมโหกับการกระทำของเขาแล้วนะ

ไม่มีอาจารย์ราเชนขา ของฉัน ตอนนี้มีแต่ไอ้บ้าที่มันใช้กำลังกดหัวฉันอยู่

“จะเย็*ให้จำให้ได้เลยว่าใครเป็นผัวเธอ กรกนก”

น้ำเสียงเรียบเฉยฟังแล้วใจหายวูบ น่ากลัวมาก

.

.

พี่เชนเบาๆ กับน้องนะคะ อย่ารุนแรงกับก้าวเลย แม๊ขอร้อง

ไม่ต้องหรอกแม๊ ไอ้เด็กนี่มันอยากทำให้ผมหึงเอง

จะลงวันนี้ให้จบ ถ้าไม่ปวดหลังไปก่อนนะคะ 55