chapter 7 แล้วมึงจะเป็นอะไรได้อีกนอกจากภาระกู

Chapter 7

แล้วมึงจะเป็นอะไรได้อีก นอกจากภาระกู

ราวกระดุมสีเงินถูกมืออวบกระชากหลุดรุ่ยทั้งแผงในคราวเดียว

ร่างเล็กสั่นสะท้าน สองมือน้อยรวบกระดุมเสื้อที่ปริแตกเข้าที่ ปกปิดผิวเนื้อที่แดงเถือกจากการกระทำเเสนป่าเถื่อนของชายตรงหน้า นัยน์ตาสีอ่อน ส่ายมองหาสิ่งที่พาจะช่วยเหลือตัวเองได้ในตอนนี้ พรางหลบเลี่ยงร่างอวบอ้วนที่ผลีผลามเข้าประชิดกายเธอไม่หยุด

"อย่าเข้ามานะเฮีย!"

"ถ้าเฮียยังกล้าเข้ามาอีกก้าว อย่าหาว่าพลอยไม่เกรงใจ!"

พลอยนิราเอ่ยตวาดอย่างอดกลั้น ท้องนิ้วทั้งห้าพยายามง้างเปิด หวังจะปลดสลักล็อคประตูให้เป็นอิสระ สองเนื้อตาแดงฉานสั่นไหวไปด้วยความตื่นกลัวจนถึงขีดสุด นาทีแล้วนาทีเล่าที่คนตัวเล็กเฝ้าภาวนาผ่านล่วงเลยไปช้าๆ หากแต่ไม่มีสักคนที่ผ่านเข้ามาช่วยเธอ

"ฮึ! หวังอะไรอยู่หนูพลอย อย่าเสียเวลาเลย มาสนุกกับเฮียดีกว่า มาเร็ว!"

หมับ!

"ว้าย!"

มืออวบรั้งข้อมือบางเข้าหาตัว ก่อนจะกอดรัดไว้แน่น ร่างอ้วนท้วม กดร่างเล็กชิดแผ่นผนังก่อนจะดึงรั้งชายกระโปรงตัวเล็กให้ร่นลง พลอยนิราขนลุกเกรียวไปทั่วทั้งร่าง มือเรียวบางปัดป่ายจิกข่วนไปทั่ว และเหมือนโชคจะยังเข้าข้างคนตัวเล็กอยู่บ้าง ในช่วงเวลาคับขันท้องนิ้วทั้งห้าดึงรั้งเเจกันเซลามิคใบย่อมเหนือหัว ฟาดลงกลางหน้าผากชายตรงหน้าเต็มแรง

เพล้ง!

อ้าค!

เสียงเซลามิคแตกเป็นเสี่ยงดังก้องแก้วหู ตามมาด้วยเลือดสีสดที่สาดกระเซ็นเปลอะย้อมไปทั้งชุดยูนิฟอร์มสีเข้ม กลิ่นคาวเลือดลอยครุ้งกระตุ้นเส้นกราฟหัวใจคนขี้กลัวให้สั่นกระตุก ความประหม่าปนวิตกพลักดันร่างบอบบางให้ถอยล่นไปชิดหน้าต่างกระจกสีทึม ดวงตากลมส่ายล่อกแล่ก สองใต้ตาร้อนรุ่มจนเจ้าของมันต้องกระพริบถี่ๆ ขับไล่ไอร้อนที่กำลังจะเปลี่ยนไปเป็นหยดน้ำตาในไม่ช้านี้

'ไม่ได้...อยู่เเบบนี้ไม่ได้'

'สติพลอย..ต้องตั้งสติ!'

จิตใต้สำนึก คิดแทนส่วนมองที่ดับไปชั่วขณะอย่างร้อนรน มือเรียวบางรีบตะกายปลดสลักล็อคประตูอีกครั้งแม้จะเป็นเพียงความหวังอันน้อยนิดก็ตาม

"มึงจะไปไหนอีตัวดี!"

เสียงผรุสวาทของมัจจุราชน่ารังเกียจดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง เลือดสีสดที่ยังคงอาบไปทั้งใบหน้าอวบ ทำให้คนที่กำลังจะกลายเป็นอดีตนายจ้างดูน่ารังเกียจกว่าเดิมหลายเท่าตัว

"อึก!"

พลอยนิรากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากจนแทบจะเป็นผุยผงอึกใหญ่ มือขาวบางออกแรงง้างแงะ บานกระจกมากขึ้นจนเล็บสีสะอาดฉีกขาดไปหลายนิ้ว เพียงแต่ความเจ็บปวดที่ได้รับ ไม่อาจสู้ความกลัวต่อมัจจุราชที่กำลังเหยียบย่างไกล้เข้ามาเรื่อยๆ เลยสักนิด

"มึงทำกูเจ็บ อีตัวดี!"

เสียงแหบแห้งหยาบกระด้างเอ่ยตะคอกในระยะประชิด ก่อนที่ฝ่ามืออวบอูมจะตวัดฟาดลงสองแก้มกลมเต็มเเรงโทสะ

"เพี๊ยะ!"

เสียงก้านนิ้วปะทะผิวเนื้อ ดังสะท้อน แหวกอากาศไปพร้อมกลับใบหน้าสวยที่สบัดไปตามแรงตบ ร่างเล็กเซถลาเขาปะทะพื้นเย็นเยียบอีกครั้ง ความหวาดกลัวกัดใจคนตัวเล็กจนยากจะกู่เรียกสติที่มีกลับคืนมาได้อีก

"ยะ..อย่าเข้ามานะเฮีย"

ร่างบอบบางตะเกียกตะกายถอยร่น ไปด้านหลังจนชุดยูนิฟอร์มที่สวมอยู่ยับย่นไปด้วยสีฝุ่น เสี่ยอำพลแสยะยิ้มเท้าอวบอูมยังคงก้าวเข้าไปไกล้ร่างสั่นเทาเรื่อยๆ ด้วยใบหน้าแห่งผู้มีชัยเหนือเธอ

"อย่าเข้ามานะ!"

"พลอยเเทงจริงๆ นะเฮีย!"

เศษเจกันเซลามิคถูกมือขาวนุ่มคว้ามากำแน่น เมื่อเข้าตาจน เศษปลายแหลมถูกยกชี้ไปที่ชายคราว สองท่อนแขนสั่นสะท้าน แววตาที่เคยสุกใสไร้ความมั่นคงทางอารมณ์จนถึงที่สุด และมีหรือ ที่เสี่ยอำพลจะดูไม่ออก ใบหน้า กักขละแสยะยิ้ม ก่อนที่ร่างอวบอ้วนจะสาวฝีเท้าคืบคลานเข้ามาด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม

ปึก!

แผ่นหลังบาง ปะทะสุดมุมประตูบานใหญ่อีกครั้ง และครั้งนี้พลอยนิรา ใช้แรงทั้งหมดผลักมันออกเต็มแรง

พรึ่บ!

ลมอุ่นร้อนของบรรยากาศภายนอกตีกระทบกรอบหน้าที่ฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ร่างบอบบางดีดผึ่งออกมาด้านนอกด้วยแรงที่ยังพอหลงเหลืออยู่ ร่างเล็กหอบสะท้านท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จับจ้อง เสียงซุบซิบนินทาเริ่มอื้ออึงไปทั้งสองใบหู สองมือเล็กกระชับกอดตัวเองไว้แน่น ก่อนที่ฝ่าเท้าเรียวจะออกวิ่งผ่านฝูงชนไปเรื่อยๆ ไม่แม้แต่จะก้มมองสารรูปตัวเองในตอนนี้เลยสักนิด รู้ตัวอีกที เสียงอึกทึกที่ดังอยู่ด้านหลังก็พลันเงียบลง คงเหลือแค่ความเจ็บปวดทางร่างกาย ที่เริ่มผุดพรายขึ้นมาเเทนที่

"เจ็บ....เจ็บจัง...ฮึก...ฮือ"

เสียงสะอื้นผะแผ่วดังออกมาจากริมฝีปากที่ซีดขาวแทบไร้เลือด ร่างเล็กทรุดลงนั่งขอบฟุตบาทหน้าป้ายรถเมล์ขนาดเล็ก ผมที่เคยนุ่มพริ้ว บัดนี้ ยุ่งเหยิง พันกันเป็นปมอยู่หลายส่วน ดวงหน้าที่เคยหวานซึ้ง เต็มไปด้วยรอยช้ำสีแดงอมม่วงที่เริ่มบวมขึ้นเล็กน้อย ฝ่าเท้าเนียนเต็มไปด้วยบาดแผลแตกจากการวิ่งเท้าป่าวเเสบร้อนจนไม่อาจลงน้ำหนักออกเดินพาเธอไปไหนได้อีก ร่างเล็กฟุบใบหน้าลงมองพื้นปล่อยโฮโดยไม่สนสายตาคนที่มองอยู่เลยสักนิด

จนกระทั่ง...

"มานั่งทำห่าอะไรตรงนี้?"

เสียงทุ้มต่ำปนหอบที่คุ้นเลยดังแว่วมากระทบใบหูขาว ปลุกสติคนที่ใจกระเจิงขึ้นมาอีกครั้ง ร่างบอบบางเซถลาเข้ากอดที่เอวสอบ ก่อนจะซุกใบหน้าฝังลงแถวหน้าท้องแกร่งแน่น

"......"

"ทำอะไรของมึง?"

หัวคิ้วหนาพลันขดรัด กลับปฏิกิริยาที่แปลกไปของเธอ ดวงตาสีอำพันมองไล่ตั้งแต่กลุ่มผมนุ่ม จรดปลายเท้า ก่อนที่เสียงเข้มขรึมจะไตร่ระดับความรุนแรงขึ้น

"พลอย....กูถาม"

"........."

ไร้เสียงตอบรับ มีเพียงความเปียกชื้นที่สาบเสื้อเท่านั้น ที่ยืนยันว่าร่างเล็กที่หายใจรวยรินอยู่ใต้ร่างเขายังคงมีสติสัมปชัญญะหลงเหลืออยู่

"พลอย!" เสียงทุ้มกดต่ำลงสุด เท่าที่ความอดทนของเขาจะมี นัยน์ตาสีอำพันฉาบเคลือบไปด้วยไอหมอกสีทมิฬหลุบลงมองคนตัวเล็กด้วยสายตาอ่านยากขึ้นเรื่อยๆ

"ขอกอดหน่อย....นะ"

"แค่แปปเดียว..."

สุรเสียงแหบแห้งแทบไร้สัญญาณชีพเอ่ยออกมาแผ่วเบา เมฆินทร์ชะงักไปเล็กน้อยนัยน์ตาสีอำพันกวาดมองทั่วอาณาบริเวณเพื่อหาสาเหตุนั้น ก่อนจะก้มลงช้อนร่างคนตัวเล็กขึ้นมาอุ้มไว้แนบอกด้วยแววตาเดือดดาล

"ไปที่อื่น...เดี๋ยวกูพาไป"

"อืม....พาเราไปที"

คนตัวเล็กรับคำอย่างว่าง่าย ใบหน้าที่เคยสดใสซุกลงแผงอกอุ่น ปล่อยใจปล่อยกายให้เขา นำพาเธอไปยังสถานที่ของเขาอย่างไร้ข้อโต้แย้ง

DkS รีสอร์ท

"ไปหาเสื้อผ้าผู้หญิงขนาดประมาณนี้มาสามสี่ชุด "

"แล้วก็ห้ามใครเข้ามารบกวนกู"

เสียงทรงพลังเอ่ยคล้ายคำรามตามออกคำสั่งตามฉบับนิสัยที่เคยเป็น

นัยเนตรสีอำพันคมกริบกดต่ำ ก่อนที่ลำแขนแกร่งจะกอดกระชับคนในอ้อมแขนแน่นขึ้น เมื่อเห็นสายตาหลายคู่เหลือบมองดูเธออยู่ตลอดทั้งแนวที่เดินผ่าน

' ทำเหมือนว่าเขาไปฉุดคร่าใครมาก็ไม่ปาน'

"ให้เราเดินเองก็ได้"

พลอยนิราเอ่ยเสียงอู้อี้ พร้อมกลับปลายเท้าเรียวที่ดีดผึ่งคล้ายจะหนีลงจากพันธนาการของเขา

"อยู่นิ่งๆ"

"อย่ากระตุกเส้นประสาทกูพลอย"

"อย่าทำเป็นเหมือนมึงไม่รู้สันดานกู!"

"เราแค่ไม่อยากรบกวนหมอก"

"รบกวนฮึ!... แล้วมึงจะเป็นอะไรได้อีกนอกจากภาระกูพลอย"