อารัมภบท

“เนออน”

หญิงสาวทำสีหน้าบึ้งตึงฟึดฟัดหลังจากได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย พร้อมกระทืบเท้าเดินตรงมาทางเพื่อนชายตัวโตที่ยืนดักรออยู่หน้าตึกคณะ

“ไอ้อ้วน!” เป็นเพราะเขามารับช้าจึงทำให้รู้สึกหงุดหงิด

‘เฉินเฉิน’ ชายหนุ่มตัวอ้วนที่ยืนรออยู่ก่อนหน้ารีบหยิบร่มกันแดดออกมากางให้คนตัวเล็กด้วยท่าทางเงอะงะลนลาน

เขาและเนออนเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเด็กยังจำความไม่ได้ มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง จนทำให้สองครอบครัวกลายเป็นสนิทกันไปโดยปริยาย

“เค้ารอตั้งนานแล้วนะ มัวทำอะไรอยู่”

“เราต้องอยู่แก้งานกับอาจารย์เลยมาช้า”

“แบบนี้ไม่ได้เรื่องเลย”

“อย่าเพิ่งหงุดหงิด เราซื้อน้ำปั่นเย็นๆ มาให้เธอด้วยนะ”

พอคนตัวเล็กได้เห็นของโปรดถึงกับยิ้มกว้างลืมความโกรธไปก่อนหน้านั้น เฉินเฉินมักจะคอยตามใจเธออยู่เสมอ

“วันนี้เค้าแต่งหน้าเองด้วยนะ เป็นยังไงสวยม่ะ”

ใบหน้าอ้วนกลมสบตาเพื่อนสาวคนสนิทด้วยความเขินอาย ‘เนออน นินทร์วรา’ เป็นถึงดาวคณะมีหน้าตาสะสวย แถมยังมีหนุ่มหล่อในมหาลัยตามจีบไม่เว้นแต่ละวัน “อืม”

“ถามว่าสวยหรือไม่สวย”

“ก็สวยดี”

“ถือกระเป๋าให้ด้วยสิ ลืมหน้าที่ตัวเองหรือไง” คนตัวเล็กแผดเสียงเล็กแหลมอย่างเอาแต่ใจ แต่เพื่อนชายกลับไม่คิดถือสายอมทำตามแต่โดยดี

“เอามาสิ เดี๋ยวถือให้”

“วันนี้ไปปั่นจักรยานเล่นที่สวนสาธารณะกัน โอเคมั้ย”

“ก็ได้ เราตามใจเธออยู่แล้ว”

“แบบนี้รักอ้วนตายเลย” เนออนตรงเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงพุงอ้วนๆ ของเพื่อนสนิทอย่างหยอกล้อ

ครอบครัวของเฉินเฉินเป็นคนจีนที่อพยพเข้ามาตั้งรกรากในประเทศไทย มีพ่อเป็นเจ้าของเว็บกาสิโนและธุรกิจอื่นๆ อีกมากมาย ฐานะทางบ้านเรียกได้ว่ามั่งคั่งร่ำรวย

“…..”

สวนสาธารณะ

“กอดแน่นๆ เดี๋ยวตก” ชายหนุ่มบอกเพื่อนสาวที่นั่งซ้อนท้ายจักรยานอยู่ทางด้านหลัง เขาและเธอมักจะใช้เวลาอยู่ที่นี่ด้วยกันหลังเลิกเรียน

“โอ๊ะโอ เฉินเฉินมีแต่พุง ไม่เห็นจะมีซิกซ์แพ็กบ้างเลย” จับตรงไหนก็ล้นไม้ล้นมือ ผิวขาวซีดตาตี๋ขีดเดียวดูน่าแกล้งจะตายไป

“เดี๋ยวมันก็มีเองนั่นแหละ”

“ขี้โม้อีกแล้ว เห็นพูดแบบนี้ตั้งแต่เรียนมัธยม” ไอ้หมูตอนบอกจะลดหุ่นมาหลายปีแต่ก็ยังเห็นเพื่อนชายกินหมูปิ้งติดมันวันละยี่สิบไม้ทุกวัน

“อยากไปนั่งเล่นตรงโน้นกันมั้ย เดี๋ยวเราพาไป” ตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ริมสระบัวทั้งร่มรื่นและเป็นส่วนตัวไม่มีคนพลุกพล่าน

“แต่มันไกลมากนะ อ้วนคงปั่นจักรยานเหนื่อยแน่เลย”

“ไม่เหนื่อยหรอก”

“งั้นก็ไปสิ พาเค้าไปเลย”

“…..”

เวลาต่อมา

ดวงตาเฉี่ยวก้มลงมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนหนุนตักกดโทรศัพท์เล่นโซเชียลเหมือนที่ชอบทำอยู่บ่อยๆ

เนออนส่งเสียงหัวเราะคิกคักก่อนจะสังเกตได้ถึงเพื่อนชายที่กำลังมองมา “มองไรอ้วน”

“เมื่อกี้ไปกดติดตามใคร”

“ยุ่งน่า!”

“…..”

จุ๊บ~ คนตัวอ้วนสะดุ้งตื่นจากภวังค์หลังจากถูกคนตัวเล็กขโมยหอมแก้มฟอดใหญ่

“ทำอะไร”

“จุ๊บไง กลิ่นของอ้วนมันชื่นใจจริงๆ” เฉินเฉินตัวขาวผิวเนียนสะอาดแถมยังตัวหอมสดชื่นเหมือนคนอาบน้ำตลอดเวลา

“…..” เพราะโดนเธอหอมอยู่เกือบทุกวันจึงไม่คิดถือสา ไม่ว่าเนออนอยากทำอะไรเขาได้แต่นั่งนิ่งยอมให้ทุกอย่าง

“เค้าไม่อยากแค่หอมแก้มแล้ว ขอลองจูบอ้วนหน่อยได้มั้ย” เมื่อกี้เห็นพระเอกกับนางเอกในซีรี่ส์จูบกัน น้องออนเลยอยากลองทำดูบ้าง

“…..” เฉินเฉินจ้องมองแววตาแสนซนคู่นั้นแทนคำตอบ

“อ้วนเขินเหรอ ทำไมหูแดง” เพราะเฉินเฉินตัวขาวพอเกิดอาการเขินหรือผิดปกติกับร่างกายจะทำให้ตัวอมชมพูเหมือนหมูไม่มีขน

“เปล่า”

“งั้นขอลองจูบอ้วนหน่อยได้มั้ย นะๆ ขอจูบหน่อย” กะพริบตาปริบๆ วางใบหน้าซบลงบนอกอย่างออดอ้อน

มีเหรอที่เพื่อนชายคนนี้จะกล้าขัดใจ

“ไม่ได้”

“จูบนิดเดียวเอง เค้าไม่อยากทำกับคนอื่น อยากลองกับอ้วนก่อน”

“ไม่ได้…”

“ถ้าเฉินขัดใจเค้า งั้นไม่ต้องมาเป็นเพื่อนกันอีกนะ” เมื่อได้ยินน้ำเสียงหนักแน่นจึงขู่ออกไปแบบนั้น แน่นอนว่าทำให้คนที่ได้ยินถึงกับหน้าซีดในทันที

“…..” เฉินเฉินถอนหายใจลากยาวมองท่าทางเง้างอนของเพื่อนสาวตัวเล็ก ไม่เคยมีสักครั้งที่จะขัดใจเธอได้ “อืม…ยอมให้ก็ได้”

ใบหน้าแสนสวยเผยรอยยิ้มหวานกริ่มหลังถูกตามใจ ขยับตัวเข้าใกล้เงยหน้าประกบจูบริมฝีปากเพื่อนชายคนสนิท

เพราะยังไม่เคยทั้งคู่ ต่างคนต่างทำตัวแข็งทื่อไปต่อไม่เป็น

“จูบเค้าตอบด้วยสิ แบบแลกลิ้นทำเป็นมั้ย” เฉินเฉินเอาแต่จ้องหน้าเธอนิ่งไม่ยอมจูบตอบเหมือนที่คิดไว้

“ไม่เป็นหรอก เราไม่เคยทำ”

“เอาลิ้นอ้วนใส่เข้ามาที่ปากเขา แล้วเค้าก็จะเอาลิ้นใส่ปากอ้วน แบบนี้ทำเป็นมั้ย”

“อืม ลองดู”

เนออนหลับตาพริ้มกำชายเสื้อนักศึกษาของเพื่อนชายไว้แน่น ค่อยๆ เผยอริมฝีปากออกจากกันเล็กน้อย ก่อนจะสัมผัสได้ถึงเรียวลิ้นอุ่นของเฉินที่กำลังสอดแทรกเข้ามา

เฉินเฉินไม่สูบบุหรี่ แถมยังชอบกินลูกอมรสวนิลา ความหอมหวานจึงติดอยู่ที่ปลายลิ้นและลมหายใจ ทำให้เคลิบเคลิ้มตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ “ปากอ้วนหวานมากได้กลิ่นวนิลา เค้าอยากจูบอีก”

เป็นเพราะมันดีกว่าที่คิดไว้ เฉินเฉินคือเพื่อนที่รักและไว้ใจไม่ใช่คนแปลกหน้า

“พอแล้วออน”

“เฉินเฉิน ผูกเชือกรองเท้าให้หน่อย”

เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนที่คนตัวเล็กจะยื่นขาเรียวสองข้างวางลงบนตักให้เขาช่วยผูกเชือกรองเท้าเหมือนที่ชอบทำอยู่บ่อยครั้ง

“เดี๋ยวทำให้” เขาจับเท้าเล็กอย่างเบามือค่อยๆ ก้มหน้าก้มตาผูกเชือกรองเท้าให้เธออย่างตั้งใจ

“ผูกแน่นๆ เลยนะ”

“อืม”

“ถ้าเฉินหนีไปมีแฟน ออนคงเหงาแย่เลย” เพียงแค่คิดก็รู้สึกใจหาย เพราะตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา เธอและเขามักจะทำตัวติดกัน เลยอดที่จะคิดมากไม่ได้

“ไม่มีใครหรอก”

“เราสองคนก็อยู่เป็นโสดกันมาตั้งนานแล้วนะ ทำไมถึงไม่มีคนมาจีบบ้างเลย” เนออนทั้งสวยและฐานะดี แต่ช่างน่าแปลกที่ยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน ทุกคนที่เข้ามาจีบต่างคุยทำความรู้จักแล้วก็หายสาบสูญไม่ได้ข่าวคราว “หรือเป็นเพราะเรายังสวยไม่พอ”

“ออนสวยที่สุดเลย”

“เฮ้อ~สวยแล้วทำไมถึงไม่มีแฟน” ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า เป็นเพราะเหงามากถึงได้อยู่กับเพื่อนชายสองคนแบบนี้

“เป็นเพราะเราไม่ให้มี”

“ห๊ะ?” ดวงตากลมโตหยุดนิ่งราวกับใช้ความคิดหลังจากได้ยินประโยคแผ่วเบา “เมื่อกี้ตัวพูดว่าอะไร”

“บอกว่าไม่มีก็ดีแล้ว”

“ไม่ดีหรอก มันเหงาน่ะสิ”

“เราทำให้เธอได้ทุกอย่าง ไม่ต้องมีแฟนก็ได้”

“มันคนละเรื่องกันนะ เพื่อนก็เพื่อนสิ”

“แค่เพื่อน?” คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากันราวกับใช้ความคิดพิจารณา หัวใจแกร่งรู้สึกเจ็บแปลบทุกครั้งที่เธอพูดคำนั้น

“ใช่! เฉินคือเพื่อนเรา”

“…..”