ตอนที่2 ภาพตัดบนเตียง

"ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ" เธอตอบ แล้วเดินเข้าห้องน้ำ

ปั้ง!

ประตูปิดลง หลังบางพิงกับบานประตู หัวใจเต้นแรง มือเย็น แต่ร่างกายกลับร้อนวูบวาบ สายตาของเขาที่มองเธอยังติดอยู่ในหัว

"สายตาโคตรอันตราย" พิพิมพ์พึมพำกับเงาของตัวเองในกระจก ถึงตอนนี้หัวใจเธอยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ดื่มและพูดคุยกับเขาเยอะพอสมควร

"แค่สนุกเท่านั้นยัยพิมพ์ แกห้ามหลงเสน่ห์เขาเด็ดขาด" เธอเอ่ยเตือนตัวเองในกระจก ก่อนจะรีบอาบน้ำเพราะหายเข้ามานานหลายนาทีแล้ว จนแล้วเสร็จและเดินกลับออกไป

พรึบ!

ใบหน้าคมเข้มหันขวับมองเธอ จ้องอยู่อย่างนั้นนานนับนาที จนเธอรู้สึกประหม่าดึงชายผ้าขนหนูที่พันรอบกาย โชว์เรียวขาสวย

"ดื่มไวน์รอไปก่อน ผมไปอาบน้ำแป๊บหนึ่ง" แก้วไวน์ถูกยื่นมาให้ มือเล็กรับมันไว้ ก่อนจะยกขึ้นจิบ รสสัมผัสนุ่มลึกไหลผ่านลำคอ อุ่นและค่อย ๆ แผ่กระจายไปทั่วร่างกาย

แก้วแรกหมด เป็นแก้วที่สอง แล้วก็แก้วที่สาม เธอนั่งจิบไวน์แก้วแล้วแก้วเล่าชมวิวเมืองยามค่ำคืนไปด้วยจนเพลิน

“คุณดื่มเก่งเหมือนกันนะ” ชายหนุ่มเดินมาโดยมีผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอว ด้านบนเปลือยเปล่าโชว์ซิกแพก เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

“นิดหน่อยค่ะ” เสียงเธอเริ่มเบาและจังหวะช้าลง

พิพิมพ์วางแก้วลง หันมาทางชายหนุ่ม จังหวะลุกขึ้นจากเก้าอี้ออกอาการเซเล็กน้อย ฝ่ามือหนาเอื้อมมือมาจับข้อมือเธอไว้

“ไหวไหม”

“ไหวค่ะ” แต่เสียงนั้นบ่งบอกว่าเธอไม่เหมือนเดิม ปริมาณไวน์ในขวดที่พร่องลงไปกว่าครึ่งขวดเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอเมาแล้ว

ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือเธอเป็นคนขยับเข้าไปเอง ระยะห่างระหว่างกันเหลือไม่ถึงคืบ มีเพียงอากาศเท่านั้นที่สามารถผ่านได้

“พิพิมพ์" เสียงเรียบต่ำ กระซิบข้างใบหู ลมหายใจร้อนกระทบผิวจนขนลุกซู่ หัวใจเต้นแรง เร็ว จนเธอเริ่มปั่นป่วนไปหมด ยากจะควบคุมตัวเองได้

ริมฝีปากหยักแตะลงเบา ๆ บนริมฝีปากบาง ลิ้นร้อนค่อย ๆ ช่วงชิมความหวานจากโพรงปาก ฝ่ามือสองข้างเลื่อนมาประคองเอวคอดไว้ แล้วเลื่อนต่ำไปบีบเคล้นก้นนุ่มเด้ง

"อื้อ…" พิพิมพ์เริ่มปล่อยอารมณ์คล้อยตามชายหนุ่ม จูบตอบจนเกิดเสียงดังคละเคล้าน้ำลาย

โลกเริ่มพร่า ภาพตรงหน้าซ้อนกันเล็กน้อย ความเย็นวาบกระทบผิวกายเมื่อผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ถูกดึงลงไปกองอยู่ที่พื้น โดยมีความอุ่นจากผิวกายเข้ามาแทนเมื่อฝ่ามือหนารั้งเธอเข้าไปแนบชิด

"อื้อ…" เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังอุ้มเธอลอยขึ้น แผ่นหลังเย็นวาบเมื่อสัมผัสกับเตียงนุ่ม เขาพรมจูบเธอไปทั่วหัวไหล่ ซอกคอ สลับกับจูบดูดดื่ม

"อืม…พิมพ์" เสียงลมหายใจหนักขึ้น ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปทั่วต้นขา หน้าท้องแบนราบ และมาหยุดที่เต้าอวบสองข้าง

"อื้อ…เบา ๆ หน่อย" เสียงร้องห้ามในลำคอปนเสียงคราง เมื่อโดนฝ่ามือหนาบีบเคล้นสลับกับดูดดุนเต้าอวบ

"สวย…" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น ขณะที่ใบหน้าคมเลื่อนต่ำลงไปที่หน้าท้องแบนราบ ใช้ลิ้นร้อนปาดเลียไปทุกตารางนิ้ว ก่อนไปหยุดตรงต้นขาเนียนขาว

"อื้อ…" เสียงร้องครางดังขึ้นยามนิ้วเรียวลากผ่านใจกลางกลีบอวบนูนไปสะกิดติ่งเสียว ร่างบางบิดเร้าเหมือนมีกระแสไฟแล่นพร่านไปทั่วร่างกาย

"อ้า…" เสียงร้องครางสุดท้าย ก่อนเปลือกตาสองข้างปิด ทุกอย่างค่อย ๆ เลือน เหลือแค่ความเสียวซ่านที่เธอรับรู้ได้ว่ามีบางอย่างสอดแทรกเข้าไปรูคับแคบก่อนที่ทุกอย่างจะดับลง

กริ๊ง!!

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ใบหน้าเรียวสวยขมวดคิ้วเล็กน้อย เปลือกตาหนักอึ้ง รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย ฟุบหน้ากับหมอนนุ่มไม่ยอมลุก จนเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอีกครั้ง

"จะตื่นหรือจะนอนต่อ" เสียงทุ้มทำให้เธอเบิกตาโพรง ใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างจากใบหน้าเธอแค่คืบ อกแกร่งเปลือยเปล่า กล้ามแน่นเป็นมัด ๆ ภาพเมื่อคืนฉายวนซ้ำขึ้นมาในหัว

“ยัยพิมพ์…” เธอได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจ มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่นจนยับยู่ยี่

"จะนอนต่ออีกหน่อยก็ได้นะ พึ่งจะเจ็ดโมง"

พรึบ!

เมื่อสติกลับคืนมาบางส่วน ร่างบางดีดตัวขึ้นจากเตียงนุ่มอัตโนมัติ

"วันนี้ฉันมีเรียนสิบโมงค่ะ ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ"

"อ้ะ!" เธอรีบลุก แต่ขาแทบไม่มีแรง เกือบล้มลงไปกองกับพื้น ดีที่เธอจับขอบเตียงไว้ทัน ร่างกำยำนอนมองทุกอย่าง แล้วยกยิ้มมุมปากขึ้นนิดเดียว

“เดินไหวหรือเปล่า ให้ผมช่วยอุ้มไปส่งไหม” คำถามเรียบ ๆ แต่ทำให้ใบหน้าเรียวสวยแดงขึ้นทันที เห่อร้อนไปถึงใบหู

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินเองได้"

"อายทำไม เมื่อคืนไม่เห็นอาย” เขาพูดต่อ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ

“นี่คุณ!” เธอหันขวับ

เขาไม่สะทกสะท้าน นั่งเอนตัวพิงหัวเตียงสบาย ๆ สายตาจ้องมองเธอไม่วางตา

“อะไรครับ” ถามกลับเสียงนิ่ง

พิพิมพ์เม้มปาก ภาพบนเตียงเมื่อคืนฉายชัด แต่มันเหมือนฝันครึ่งหนึ่ง…จริงครึ่งหนึ่ง แต่ร่างกายเธอตรงนั้นรู้สึกเจ็บ ๆ แสบ ๆ เป็นเครื่องยืนยัน “ย้ำ” ว่ามันเกิดขึ้นจริง

“แล้ว…เมื่อคืน คุณได้ป้องกันหรือเปล่า” เสียงเธอเบามาก แทบไม่ได้ยินภาคภูมิมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบช้า ๆ

“เปล่า” หัวใจเธอกระตุก