บทที่ 7 เรือนลับบนเขา

คำพูดของบุรุษแปลกหน้าที่นั่งอยู่ตรงหน้าทำให้ฮวาจื่อเฉิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อคิดได้ว่าหลังจากนี้เขาคงจะต้องไหว้วานบุรุษผู้นี้ให้ไปจากที่นี่พร้อมกับฮวาจื่อชิง เขาจึงได้ยินยอมเอ่ยออกมาด้วยความจริงแค่เพียงบางส่วน

“อ่อ! ใช่แล้วนางตั้งใจจะหนีการแต่งงาน นางถูกครอบครัวบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ชอบนาง บุรุษผู้นั้นมีนางในดวงใจแล้ว นางก็เลยคิดจะหนีจากไปเพื่อเปิดทางให้เขาได้สมหวังกับคนในใจของเขา” คำพูดของฮวาจื่อเฉิงทำให้ชายหนุ่มผู้นั้นขมวดคิ้วในทันที

“นางบอกกับเจ้าเช่นนั้นหรือ” คำถามของบุรุษผู้นั้นทำให้ฮวาจื่อเฉิงพยักหน้า เขาไม่อยากจะเอ่ยถึงเรื่องที่ว่าที่เจ้าบ่าวของฮวาจื่อชิงคือคนที่มีจิตใจเหี้ยมโหด ชอบฆ่าคนเป็นผักปลา ประเดี๋ยวบุรุษตรงหน้าจะตื่นตระหนกแล้วพลันถอดใจไปเสียก่อน ยามนี้เขาไม่อยากจะออกไปหาบุรุษอื่นมาให้ฮวาจื่อชิงอีกแล้ว

“ว่าแต่เจ้าเป็นคนสกุลใด ดูจากเสื้อผ้าและฝีมือการต่อสู้ขององครักษ์ของเจ้าแล้วเจ้าไม่น่าจะเป็นคนธรรมดาทั่วไปแน่” เมื่อฮวาจื่อเฉิงเอ่ยถามเช่นนี้บุรุษผู้นั้นก็อ้าปากทำท่าว่าจะตอบแต่ฮวาจื่อชิงกลับวิ่งเข้ามาในห้องเสียก่อน

“ทำแผลเสร็จหรือยัง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยามนี้เซี่ยโหวนำทหารของสกุลเซี่ยมาโอบล้อมพื้นที่บริเวณนี้เอาไว้หมดแล้ว” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อเฉิงก็พลันสบถออกมาในทันที

“เช่นนั้นจะทำเช่นไรดี แล้วเหตุใดสกุลเซี่ยจึงได้รู้ข่าวเร็วถึงเพียงนี้” คำถามของฮวาจื่อเฉิงทำให้ฮวาจื่อชิงเม้มปากแน่น นางหันไปจ้องมองบุรุษที่ยังสวมใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อยแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

“ข้าต้องขออภัยท่านด้วย” เมื่อเอ่ยจบนางก็ใช้สันมือสับลงไปที่ต้นคอของเขาทำให้เขาหมดสติในทันที

“เจ้าได้ออมแรงบ้างหรือเปล่า หากเขาคอหักตายขึ้นมา ข้าคงจะหาบุรุษอีกคนให้เจ้าไม่ทันแล้วนะ” คำถามของฮวาจื่อเฉิงทำให้ฮวาจื่อชิงทอดถอนใจออกมาในทันที

“ข้าย่อมจะควบคุมพลังฝ่ามือของตนเองได้น่า ท่านรีบตามข้ามาเถิด หากปล่อยให้เซี่ยโหวจับตัวท่านได้เขาจะต้องสอบปากคำท่านจนท่านยอมบอกเบาะแสของข้าให้เขารู้เป็นแน่” คำพูดของน้องสาวทำให้ฮวาจื่อเฉิงเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจในทันที

“นี่เจ้ายังเห็นข้าเป็นพี่ชายของเจ้าอยู่ไหม” ฮวาจื่อเฉิงเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงกังขาแต่ฮวาจื่อชิงไม่คิดจะสนใจเขา นางแบกชายหนุ่มที่หมดสติตรงหน้าขึ้นมาพาดไหล่ของตนเองเรียบร้อยแล้ว

“ทำไมถึงได้ตัวสูงมากเช่นนี้ แถมยังหนักมากอีกด้วย พี่รองที่แท้ท่านก็หาใช่บุรุษอ่อนแออย่างที่ข้าเคยเข้าใจ ท่านสามารถแบกคนผู้นี้ขึ้นหลังมาหาข้าได้ถือว่าท่านเองก็ไม่ธรรมดา” แม้ปากจะพร่ำบ่นว่าบุรุษผู้นี้มีน้ำหนักตัวมากแต่นางก็แบกทั้งเขาและถุงผ้าของตนเองวิ่งฉิวออกจากบ้านหลังเล็กของตนเองแล้ว ทำให้ฮวาจื่อเฉิงรีบก้มลงเก็บข้าวของของตนเองแล้วรีบวิ่งตามฮวาจื่อชิงไปในทันที

แม้ว่าบุรุษร่างกายสูงใหญ่จะเป็นอุปสรรคต่อการเคลื่อนไหวของนางอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้ทำให้ฮวาจื่อชิงเคลื่อนไหวได้ช้าลง นางมีร่างกายที่แข็งแรงและมีพละกำลังมากกว่าคนทั่วไปมาตั้งแต่เด็กแล้ว ความสามารถเฉพาะตัวเช่นนี้ของนางทำให้มารดาของนางกังวลว่านางจะถูกผู้อื่นรังเกียจโดยเฉพาะบิดาของนางที่มักจะยึดติดว่าสตรีที่ดีต้องยึดถือหลักสามเชื่อฟังสี่จรรยา ยิ่งเป็นสตรีของสกุลฮวาด้วยแล้วยิ่งต้องวางตัวให้สูงส่งเหนือผู้อื่น จะกินจุและกินเร็วดุจพายุเช่นนางไม่ได้อีกทั้งจะมีพลังดุจช้างสารไม่ได้เช่นกัน มารดาของนางจึงได้สั่งให้นางเก็บงำเรื่องพละกำลังอันล้นเหลือของตนเป็นความลับ ห้ามไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้อย่างเด็ดขาดแม้กระทั่งสาวใช้ในเรือนของนางก็ยังไม่รู้ มีแค่เพียงมารดาและซูหมัวมัวเพียงเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

ช่วงหลายปีที่ผ่านมานางสนิทสนมกับญาติผู้พี่จากเรือนอู่ถงทั้งสามคนเป็นอย่างมากจึงยากที่จะเก็บงำพละกำลังอันล้นเหลือของตนเองให้รอดพ้นไปจากสายตาของพวกเขาได้ แต่ญาติผู้พี่ทั้งสามล้วนรักใคร่เอ็นดูญาติผู้น้องเช่นนางเป็นอย่างมาก จึงไม่มีผู้ใดกล้าปริปากเอ่ยถึงเรื่องนี้ อีกทั้งยังออกหน้าช่วยนางปกปิดความลับนี้ให้นางอีกด้วย

“ชิงชิง เจ้าวิ่งช้าลงอีกหน่อยเถิด” เสียงของฮวาจื่อเฉิงที่วิ่งตามมาทางด้านหลังทำให้ฮวาจื่อชิงทอดถอนใจออกมา

“พี่รอง หากท่านยังมัวชักช้าก็จะไม่ทันกาลแล้วนะ ถ้าเซี่ยโหวค้นพบช่องทางนี้เข้าพวกเราไม่มีทางหนีรอดแน่” คำพูดของฮวาจื่อชิงทำให้ฮวาจื่อเฉิงรีบวิ่งติดตามมา

“เจ้าจับเขาพาดบ่าเช่นนั้น บาดแผลของเขาที่ข้าใช้ยาผงช่วยสมานเอาไว้คงจะปริแตกแล้วเป็นแน่” คำพูดของฮวาจื่อเฉิงทำให้ฮวาชิงชิงผ่อนฝีเท้าลงแล้วหันไปมองเขา

“เขามีขนาดตัวสูงใหญ่ถึงเพียงนี้ จะให้ข้าแบกเขาขึ้นหลังเช่นท่านได้อย่างไร หากข้าใช้แผ่นหลังของข้าแบกเขาขึ้นมาเท้าของเขาก็คงจะลากพื้นไปตลอดทางเป็นแน่” แม้จะเอ่ยเช่นนั้นแต่ฮวาจื่อชิงก็วางร่างของบุรุษหนุ่มผู้นั้นลงบนพื้น เปิดสาบเสื้อเพื่อตรวจดูบาดแผลของเขา ฮวาจื่อเฉิงจึงรีบโรยยาสมานแผลลงไปอีกครั้งแล้วใช้ผ้าสะอาดพันรอบบาดแผลของบุรุษผู้นั้นอีกที

“พวกเรารีบไปต่อเถิด ด้านบนภูเขามีเรือนพักของพี่สาม พวกเราพาเขาไปหลบที่นั่นก่อนก็แล้วกัน” ฮวาจื่อชิงเอ่ยพลางอุ้มบุรุษตรงหน้าด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความทุลักทุเล แขนข้างซ้ายช้อนบริเวณข้อพับของหัวเข่า แขนข้างขวาช้อนหัวไหล่ยามที่อุ้มเขาขึ้นมานางต้องกางแขนให้กว้างเข้าไว้จึงจะสามารถอุ้มเขาได้พอดี ศีรษะที่แหงนหงายของเขาก็ถูกฮวาจื่อเฉิงเดินเข้ามาจัดวางให้เอนซบลงมาที่ซอกคอของนาง ส่วนแขนที่ห้อยอยู่ก็ถูกนำมาจัดวางบนหน้าท้องของเขาเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ

“หากไม่ใช่เพราะข้ารู้สึกเป็นกังวลว่าตนเองจะอุ้มเขาวิ่งไปไม่ไหว ข้าไม่มีทางยอมให้เจ้าต้องลำบากเช่นนี้แน่” แม้ว่าจะเอ่ยเช่นนั้นแต่ฮวาจื่อเฉิงที่รู้ดีว่าเรือนพักบนเขาของฮวาจื่อมู่อยู่ที่ใดก็รีบเร่งฝีเท้าของตนเองวิ่งนำหน้าไปโดยไม่ทิ้งฝุ่น ปล่อยให้ฮวาจื่อชิงจ้องมองแผ่นหลังที่หายลับไปอย่างรวดเร็วของเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความท้อใจ

“ข้าผู้นี้ช่างโง่เขลาเสียจริง แทนที่จะปรึกษาเรื่องนี้กับพี่ใหญ่หรือไม่ก็พี่สามแต่กลับเลือกมาปรึกษาพี่รอง แม้ว่าจะถูกพี่ใหญ่กับพี่สามตำหนิและห้ามปราม แต่สภาพของข้าก็คงจะไม่ทุลักทุเลเช่นนี้” ฮวาจื่อชิงเอ่ยพึมพำออกมาแล้วอุ้มบุรุษที่หมดสติไปแล้วผู้นั้นเดินตามฮวาจื่อเฉิงไป

เรือนพักบนเขาของฮวาจื่อมู่ได้รับการตกแต่งเอาไว้อย่างดี ข้าวของภายในเรือนพักถูกจัดวางเอาไว้ตามรสนิยมของฮวาจื่อมู่ ยามที่ผู้ดูแลเรือนเห็นฮวาจื่อเฉิงและฮวาจื่อชิงก็รีบออกมาต้อนรับในทันที แม้ว่าจะแปลกใจที่ฮวาจื่อชิงอุ้มบุรุษผู้หนึ่งมาด้วย แต่พวกเขาก็ไม่กล้าเอ่ยทักเรื่องนั้น ด้วยรู้ดีว่าคุณหนูสกุลฮวาผู้นี้มักจะใช้จ่ายเงินอย่างมือเติบถ้าหากพวกเขาทำให้นางถูกใจ อีกทั้งนางยังไม่เหมือนสตรีอื่นที่พวกเขาเคยเห็นพวกเขาจึงไม่กล้าทำให้นางขัดเคืองใจอย่างเด็ดขาด

ฮวาจื่อเฉิงมอบเงินก้อนโตให้พวกเขาแล้วกำชับพวกเขาว่าอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกผู้ใดแม้แต่ฮวาจื่อมู่ก็ห้ามบอก บรรดาผู้ดูแลเรือนก็รีบขานรับแล้วล่าถอยออกไปให้ห่างจากเรือนในทันที การที่คุณหนูอุ้มบุรุษผู้หนึ่งมาเรือนพักบนเขาที่ลับสายตาของผู้คน คนรักตัวกลัวตายเฉกเช่นพวกเขาย่อมจะต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้นจึงจะแคล้วคลาดปลอดภัย พวกเขายังจำได้ดีว่าคุณหนูผู้นี้สามารถฆ่าเสือด้วยมือเปล่า พวกเขาล้วนยังไม่อยากจะตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับเสือตัวนั้นจึงทำได้แค่เพียงปิดหู ปิดตาและปิดปากให้สนิท การรู้จักเอาตัวรอดเช่นนี้ของพวกเขาทำให้พวกเขาสามารถมีชีวิตรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้