บทที่ 2 คาบแรก

เสียงรองเท้าหนังราคาแพงส้นหนัก ยามกระทบพื้นจึงดังมากกว่าคู่อื่น เดินเข้ามาใกล้ยูรี ซึ่งนอนฟุบอยู่กับพื้นท่ามกลางสายตานับร้อย เธอไม่กล้าแม้แต่จะลุกหรือเงยหน้าขึ้นมา ได้แต่ภาวนาให้เขานั้นเดินผ่านไป อย่าสนใจเธอ ทว่าเหมือนเข็มวินาทีจะสั้น ยามเสียงนั้นดังเข้ามาใกล้ ใกล้ และใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

ก่อนจะเงียบกริบเมื่อถึงตัวเธอ ทำหญิงสาวที่หลับตาปี๋หรี่ตาขึ้นมาข้างเดียว เธอมองเห็นรองเท้าคู่นั้นหยุดราวกับกำลังยืนมอง

แต่แล้ว..

ไม่นานเขาก็ข้ามร่างเธอไป

หมับ!

" มานี่ ยัยบ้า ซุ่มซ่ามไม่เข้าเรื่อง "

" โอ๊ย! "

กลายเป็นนักเรียนคนอื่นที่เข้ามาฉุดดึงผมเธอให้ลุก หิ้วปีก และผลักออกไปอีกทางแทน

" นี่ปล่อยฉันนะ "

พลั่ก!

"คิดว่าพวกฉันอยากจะโดนตัวแกนักรึไง! "

แน่นอนมันทำให้เธอขุ่นเคืองไม่น้อย ยูรีกัดริมฝีปากล่างจนเจ็บ ยามสายตาพวกหล่อนมองตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วมาหยุดอยู่กระดุมตรงหน้าอก ซึ่งเป็นตราบ่งบอกให้รู้ว่าเธอนั้นเป็นนักเรียนกลุ่มไหน ก่อนจะแสดงสีหน้าดูแคลนออกมาอย่างชัดเจน

" เด็กการกุศล "

หนึ่งในสองกัดฟันพูดเย้ยหยัน และพากันเดินหายไปในกลุ่มคน เหลือเพียงเธอที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่ตรงนั้น พลางทอดสายตาไปยังแผ่นหลังของใครคนหนึ่ง คนที่ทำราวกับเธอเป็นเพียงเศษฝุ่นละออง จะเดินข้ามไปเมื่อไหร่ก็ได้ โดยไม่สนใจกัน

ไม่สิ..เขาไม่สนใจใครเลยสักคนต่างหาก!

" เฮอะ! "

คาบแรก

กระดิ่งดังหลังเธอเข้ามาในตัวอาคารได้ไม่นาน ทำให้หญิงสาวเหลือเวลาน้อย พลาดท่าเก็บของใส่ล็อกเกอร์ ตัดสินใจเอาเวลาตรงนั้นวิ่งไปยังห้องเรียนทั้งกระเป๋า จนดูพะรุงพะรังไปหมด ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้อง และสูดหายใจเต็มปอดลึก ราวกับรู้ชะตากรรมของตัวเอง

แอด...

" ขะ ขอโทษค่ะ "

เหมือนจะจริงอย่างที่ว่า เมื่อนักเรียนในห้องพากันเงียบกริบ หันมาทางเธอเป็นตาเดียวไม่เว้นแม้แต่อาจารย์ประจำวิชา

" เดี๋ยว! เธอน่ะ มายืนตรงนี้สิ "

ที่กระดิกนิ้วเรียกให้ไปหา ในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินไปยังโต๊ะว่างพอดี

หญิงสาวจำต้องหยุดชะงักหลับตาปี๋ พลางหมุนตัวกลับไปทันที ก่อนจะเดินก้มหน้างุด ไปหยุดอยู่ตรงหน้ากระดาน

" ไม่รู้กฎของวิชาผมเหรอ "

เสียงถามกดดันให้เธอตอบ แต่ทว่าตอนนั้นเหมือนประสาทการฟังของเธอจะมีปัญหาไปแล้ว เมื่อเกิดความประหม่า หลังพบว่านักเรียนทุกคนมองมาที่เธอเป็นตาเดียวจริงๆ ยกเว้นแต่ใครคนหนึ่ง ที่นั่งหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง คิ้วขมวดจนยุ่งเหยิงสีหน้าราวกับกำลังเบื่อโลก และเบื่อการกระทำของอาจารย์ในเวลาเดียวกัน

" ไม่ได้ยินที่ถามเหรอ?! "

" คะ? "

ก่อนประโยคตะโกนนี้จะทำเธอหลุดจากภวังค์ หันไปทางครู

" รอบที่สอง เธอชื่ออะไร? "

" เอ่อ..ยูรีค่ะ แคนเชลสกี้ ยูรี "

" โอเค คุณแคนเชลสกี้ คุณมาสายสองนาที "

พลางพยักหน้ารับด้วยแววตาละห้อย

" จะให้ถามไหมว่าเหตุผลอะไร "

และยิ่งละห้อยหนักกว่าเดิม ก็ตอนที่เพื่อนๆ พากันหัวเราะ กลายเป็นตัวตลกของทุกคน นั่นเพราะคำตอบอันเกิดจากความประหม่าของตัวเอง

" หนูเดินช้าค่ะ "

" ฮ่าๆๆ "

เสียงหัวเราะนั้นดังกึกก้องไปทั่วห้อง ทว่าเธอกลับสนใจแค่เพียงเขา คนที่นั่งอยู่หลังสุดข้างหน้าต่าง อยากรู้ว่าเขานั้นกำลังหัวเราะเธอเหมือนคนอื่นไหม

เปล่าเลย...เขาไม่ได้หัวเราะ แต่กลับจ้องเขม็งมาที่เธอตาเป็นมัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป ราวกับการมาสายของเธอนั้นสำหรับเขา ช่างน่ารำคาญที่สุด

ที่น่าแปลกไปกว่านั้นทุกคนทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่เขากำลังทำเรื่องเสียมารยาทมากกว่าเธอ

" เอาล่ะ คุณแคนเชลสกี้ ไปนั่งที่ซะ แล้วตอนพักกลางวันคุณงดทำกิจกรรม ไปพบผมที่ห้องพักครูแทน"

" ค่ะ "

สุดท้ายกลายเป็นเธอต้องมารับกรรม กับความซวยที่ไม่ได้ก่อ แต่ถูกคนอื่นยัดเยียดให้

ใช่ เธอมาสายเพราะพวกนั้น!

ยูรีถอนหายใจพรืด พร้อมเดินตรงไปหาที่นั่ง

แต่แล้ว..

เสียงฮือฮาดังขึ้นมาอีกรอบ หลังเธอทรุดตัวนั่งลง บนเก้าอี้ว่างโต๊ะนั้นที่ดูเป็นส่วนตัวที่สุด

นั่นก็เพราะว่า...

" เธอนั่งที่ของเรอัสซ์ได้ไงน่ะ! "

"ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ! "

"ยัยเด็กการกุศล "

ก่อนจะเงียบลง เพราะเสียงห้ามปรามของอาจารย์

"เอาล่ะๆ พอได้แล้ว จะเรียนกันไหม"

" แต่มันเป็นที่ของเรอัสซ์นะ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำยูรีที่นั่งลงไปแล้วถึงกับหน้าซีดเผือด เธอกวาดตามองไปรอบห้อง กระทั่งไปหยุดอยู่กับใครสักคน ที่อยู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมา

" จะที่ใครก็เหมือนกันล่ะน่า ถ้าว่างก็นั่งได้ สอนต่อไปสิอาจารย์ ถ้ามัวแต่สนใจเรื่องอื่น เวลาเรียนของผมคงหมดพอดี"

และเหมือนทุกคนจะเกรงใจเขา พร้อมใจกันเงียบ ไม่ต่างกันเลยกับเรกาโด เรอัสซ์ ผู้ที่มีแต่ความเย็นชา ถึงขนาดได้รับฉายาว่า 'Black dragon'