ข้ามิได้ย้ายกลับมาเพื่อมานอนคุยกับเงาตัวเอง 3

“ข้าไม่คุ้นชินกับที่นี่”

“ไม่คุ้นชินข้ายิ่งต้องอยู่กับเจ้า”

“ข้าไม่คุ้นชินท่านด้วย!”

“ซือหงจะต้องให้ข้าพูดอีกกี่ครั้งว่าเราเป็นสามีภรรยากัน วันนี้ไม่คุ้นชิน หากไม่รีบปรับตัวเสียตั้งแต่วันนี้แล้วเมื่อใดเจ้าจะคุ้นชินเล่า”

“ข้า...ข้าไม่เคยนอนเตียงเดียวกับใคร”

หยางจื่อถงมองท่าทีขวยเขินของสตรีที่นั่งประจันหน้าก็ลอบยิ้ม “เจ้าเคยแค่เจ้าจำไม่ได้”

“ท่านแม่ทัพ!” ไม่ผิดจากที่หยางจื่อถงคาดการณ์ เพียงเอ่ยไปได้ไม่เท่าไรใบหน้าขาวก็เริ่มขึ้นสี นางจ้องเขาด้วยความไม่พอใจมากล้น ส่วนเขาก็ได้แต่หัวเราะเบาๆ เท่านั้น

“จื่อถง เจ้าเรียกข้าว่าจื่อถงก็ได้ ข้ามิได้อยากแบกยศแม่ทัพไปทุกที่แม้กระทั่งในห้องนอนที่มีเพียงตัวเองกับภรรยา”

ภรรยา...วันนี้หยางจื่อถงย้ำคำนี้กับจ้าวซือหงมานับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่ได้ยินเจ้าหัวใจเจ้ากรรมของจ้าวซือหงก็เหมือนจะอ่อนแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ จนนางได้แต่สงสัยว่าหัวใจของนางนั้นเป็นของนางจริงๆ หรือเป็นของแม่ทัพไร้พ่ายผู้นี้กันแน่ มันถึงได้ขยันทรยศนางนัก

“พอได้แล้วซือหง ดึกดื่นป่านนี้แล้วเจ้าไม่ง่วงนอนบ้างรึ จะมานั่งเถียงกันเพื่ออะไรกัน” หยางจื่อถงไม่พูดเปล่า เขาคว้าตัวสตรีที่ไม่ดื้อดึงล้มตัวลงนอน แม้ว่านางจะดีดดิ้นเพียงไรเขาก็กักขังนางไว้ในอ้อมแขนของตนอย่างได้อย่างไม่ยากเย็น

“ท่านปล่อยข้า!”

“ไม่!”

“ข้าจะมาบังคับข้าแบบนี้ไม่ได้!”

“เจ้าจะนอนคนเดียวได้อย่างไรซือหง เจ้าตั้งครรภ์ ดึกดื่นเป็นอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร” หยางจื่อถงหยิบยกเหตุผลของตนขึ้นมาอ้าง เหตุผลที่ฟังดูมีน้ำหนักกว่าเหตุผลอื่นๆ นับสิบข้อในหัวของเขา

“หลินหราน ให้หลินหรานมานอนกับข้าก็ได้ ท่านต้องเข้าใจข้าด้วย ความทรงจำของข้าค้างเติ่งอยู่ที่สามปีที่แล้ว แต่พอมาวันนี้ตื่นมาข้ากลับอยู่ในจวนของท่าน เป็นภรรยาของท่าน และตั้งครรภ์ลูกของท่าน ท่านจะไม่ให้เวลาข้าทำใจหน่อยหรือ”

เหตุผลของหยางจื่อถงถูกปัดตกอย่างไม่ไยดีด้วยน้ำมือของสตรีที่เขากกกอดเอาไว้ในอ้อมแขน แม้จะนึกเถียงเพียงไรแต่พอเห็นใบหน้าเศร้าสลดของอีกฝ่ายก็กล้ำกลืนคำมากมายลงคอ

“ซือหงข้าให้เจ้านอนคนเดียวไม่ได้”

“ท่านทำเพื่อข้า หรือเพื่อท่านกัน”

“เพื่อเรา เพื่อข้าและเจ้า”

“ข้าเป็นเพียงหมายตัวหนึ่งของท่าน”

“ไม่ใช่ เราต่างเป็นหมากบนกระดานของใครสักคน...และตอนนี้เจ้ากำลังทำให้หมากกระดานนี้เปลี่ยนทิศทาง เจ้าไม่ปลอดภัยอีกต่อไป”

“ถึงขนาดนี้แล้วท่านยังไม่ปริปากพูดความจริงกับข้าสักหน่อยหรือ”

“ข้าทัดทานเรื่องนี้กับเจ้ามาตลอด บางทีการที่เจ้าจำไม่ได้อาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับข้าเช่นกัน การที่เจ้าไม่รับรู้อะไรก่อนหน้านี้อาจจะดีต่อเจ้าที่สุด”

“ท่านกำลังให้ข้าปิดหูปิดตาตนเอง แต่บอกว่ามีคนคิดทำร้ายข้า เช่นนี้ข้าจะปกป้องตัวเองได้อย่างไรในมือข้ายังคงปิดหู ปิดตาอยู่แบบนี้”

“ข้าจะปกป้องเจ้าเอง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า”

“ความสัมพันธ์ของข้ากับท่านคือสิ่งใดกันแน่หยางจื่อถง ดีร้ายสลับกันไปไม่สิ้นสุดของท่านหมายความว่าอย่างไรกันแน่ ท่านบอกว่าข้าคนเก่าจะกลับมา แต่มาตอนนี้ท่านกล่าวว่าข้าจำไม่ได้เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน ตกลงแล้วท่านจะเอาอย่างไรกันแน่”

หยางจื่อถงใคร่ครวญ ใช่ว่ามีแต่จ้าวซือหงที่สับสน เขาเองก็ไม่ต่าง ตอนนี้ควรจะทำสิ่งใดเขาเองก็ยังไม่แน่ใจเสียเท่าไรนัก “ก่อนที่ความจำของเจ้าจะกลับมา ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เมื่อความจำทุกอย่างของเจ้ากลับมาแล้ว เจ้าจะ-.”

“จะเข้าใจทุกอย่างเอง” จ้าวซือหงพูดแทรก เขาพูดคำนี้มาหลายต่อหลายครั้งจนนางได้แต่แค่นหัวเราะอย่างเวทนา “ข้าใจใครได้บ้างในยามนี้ แม้แต่ตัวข้ายังไม่อาจวางใจในตนเองได้เลย”

หยางจื่อถงกระชับอ้อมกอด ใบหน้าของจ้าวซือหงแนบกับอกของเขา การกระทำเช่นนี้สร้างความแปลกใจให้กับจ้าวซือหง แต่ทว่าความรู้สึกคุ้นชินในสัมผัสกลับทำให้นางโอนอ่อนต่ออ้อมกอดของหยางจื่อถง

สัมผัสคุ้นชินนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรหากเขาและนางมีความสัมพันธ์ที่ระหองระแหงกันจริงอย่างที่คนทั้งจวนเล่าลืม ความทรงจำอาจสูญสลายไปได้ แต่ความรู้สึกเล่าจะดำรงอยู่ตลอดไปหรือไม่ หากดำรงอยู่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในยามนี้คงไม่ทรยศนางอีกกระมัง

“ไม่ต้องเชื่อใคร เจ้ามีสิทธิ์สงสัยทุกคนรอบกายของเจ้า หรือแม้แต่สงสัยในตัวข้าเอง”

“ข้ากลัวว่าข้าจะทำให้สิ่งที่ข้าสร้างมาตลอดสามปีพังไม่เป็นท่า เพราะตัวข้าที่โง่เขลาในวันนี้” จ้าวซือหงเอ่ยอย่างไม่ปิดบัง ใบหน้าแนบชิดกับอกกว้างของหยางจื่อถง นางได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หลับตาลงและเลิกความคิดที่จะแสดงความดื้อดึงเหมือนก่อนหน้า บัดนี้นางเหนื่อยล้าและง่วงงุนเต็มที

“เจ้ามีข้า สามปีที่ผ่านมาต่อให้ระหองระแหงอย่างที่ใครเขาว่า หรือมีเรื่องบาดหมางอย่างที่ใครเขาลือก็ช่าง จำไว้เพียงเจ้าคือภรรยาของข้า นั่นคือสิ่งที่จริงแท้ที่สุด”

ภรรยาของข้า...ประโยคนี้อีกแล้วหรือ

“หากข้ารู้ในความสัมพันธ์ของเราบ้างสักเล็กน้อยก็คงดี ข้าจะได้รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป”

“เจ้าจะได้รับรู้ ต่อจากนี้คือความสัมพันธ์ของเราจริงๆ”

จ้าวซือหงไม่ตอบกลับสิ่งใด นางเข้าสู่ห้วงนิทราที่เงียบงันพร้อมกับความอบอุ่นจากสัมผัสที่คุ้นชิน กลิ่นอายบางอย่างที่ขับกล่อมนางได้อย่างดีจนมิอาจปฏิเสธได้ สิ่งเดียวที่ติดค้างในใจคือ ความสัมพันธ์ที่หยางจื่อถงไม่ยอมเอ่ยออกมานั้นมีคำว่ารักอยู่หรือไม่ นางอยากรู้จริงๆ หากเขาพูดออกมาในยามนี้นางย่อมปักใจเชื่ออย่างง่ายดายเป็นแน่ ด้วยท่าทีทุกอย่างชัดเจนจนนางไม่อาจแย้งได้

แต่เขากลับไม่เอ่ยออกมา ทั้งๆ ที่หากนางและเขาบาดหมางกันจริงเพียงเอ่ยคำว่ารักจอมปลอมออกมามีหรือที่นางจะไม่ยอมโอนอ่อนทำตามในสิ่งที่เขาปรารถนา เขากล่าวว่าทั้งเขาและนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง หากนางกลายเป็นสตรีโง่เง่าทำทุกอย่างเพื่อความรักไม่เป็นผลดีกับเขาหรอกหรือ ที่จะชักจูงนางไปในทางที่ก่อประโยชน์แก่เขา

แต่เพราะเขาไม่พูดและไม่ใช้โอกาสที่จะชักจูงนางในครั้งนี้ทำให้นางสงสัย...สงสัยจริงๆ ว่านางและเขาจะรักกันขึ้นมาจริงได้หรือเปล่า ก่อนหน้านี้เป็นไปได้หรือไม่ที่นางตกหลุมรักเขาอย่างมิอาจหักห้าม

แต่...เรื่องพรรค์นั้นจะเกิดขึ้นได้อย่างไร ในเมื่อสามปีที่แล้วในความทรงจำสุดท้ายนั้น นางยังคงปักใจรักคนผู้หนึ่งไปแล้ว ฉะนั้นนางจะรักหยางจื่อถงได้อย่างไรกัน