Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
EP.12
@คลับ
ไคเลอร์ก้าวขาเข้ามาในผับหรูด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ร่างสูงตรงไปยังโซนวีไอพีโดยมีลูกน้องคนสนิทตามหลังมาติดๆ สมทบกับอลันและไบรอันที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“ทำไมหน้าเป็นแบบนี้วะเฮีย ใครทำให้เฮียเลอร์อารมณ์เสียเนี่ย”
“ไม่ได้เจอกันหลายชั่วโมง ถามเยอะขึ้นนะมึงอ่ะ”
“ถามเยอะตรงไหนก่อน ถามสั้นๆ ตรงประเด็นเลย”
“ช่างแม่ง พวกมึงมานานแล้ว?”
“ครับ มีเด็กใหม่มาสมัครงานอ่ะ รอเฮียไปเช็กของ” ในเมื่อเฮียเลอร์เป็นคนเพียงคนเดียวที่ยังไม่มีเมียเป็นตัวเป็นตนเหมือนพวกเขา สิทธิ์นั้นเลยเป็นของเฮียเลอร์คนเดียว
“หุ่นดีนะเฮีย สักหน่อยไหม” ไบรอันยักคิ้วขึ้น สบตากับพี่ใหญ่ยิ้มๆ
“ไม่อ่ะ กูอยากแดกเหล้ามากกว่า”
“ใครทำให้เฮียเลอร์ไม่มีอารมณ์วะ ไบรท์ว่ามันชักจะยังไงๆ แล้วนะ”
“ไม่ต้องมายัดเยียดให้กูเช็กของเลยนะมึงอ่ะ กลัวว่าเมียมึงจะยังมีเยื้อใยให้กูจนต้องรีบเฉดหัวกูไปไกลๆ เลยหรือไง”
“เฮียเอาอะไรมาพูด หม่อนรักไบรท์คนเดียว ก่อนหน้านี้ก็แค่ปั่นหัวไบรท์เฉยๆ หรอก”
“ดีนะ รู้งี๊ควรยุให้ปั่นหนักๆ”
“เฮียเลอร์ไม่เคยอ่อนโยนอ่ะ” อลันที่นั่งฟังอยู่หลุดขำ ความรักกันแปลกๆ อ่ะนะ จิกกัดกันตลอด แต่รักกันห่วงกันฉิบหายเลยเหมือนกัน
“แล้วมึงล่ะเป็นไงบ้าง เมียแพ้ท้องหนักเลยดิ”
“หนักเลยเฮีย แต่ส่วนมากชอบเป็นช่วงเช้าตอนตื่นนอนมากกว่า”
“ตั้งแต่เมียท้องนี่หน้าบานขึ้นเลยนะ”
“ธรรมดาแหละเฮีย ผมรักของผม”
“แต่ละคน” ไคเลอร์มองอลันที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จากนั้นก็หันมองไอ้ไบรท์ที่ช่วงนี้ดูดีไม่ต่างกัน
“เฮียเลอร์อ่ะ เมื่อไหร่จะมีบ้าง”
“อย่ามายุ่งกับกู” คนตอบกลับมองตาขวาง ต่างจากไบรอันและอลันที่อมยิ้มอย่างชอบใจ
มาเฟียหนุ่มตวัดขาขึ้นไขว้ห้าง เอนแผ่นหลังพิงโซฟาก่อนจะยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปาก ถึงอย่างนั้นหางตาก็มองเห็นใครบางคนที่กำลังมองหน้าเขาอยู่
พอหันไปมองก็เจอไอ้เด็กเหี้ยที่เคยเถียงเขาปาวๆ คนที่บอกว่าเป็นเพื่อนไอ้วิน แต่ชอบทำตัวมีลับลมคมในกับเมียไอ้วิน!
ขุนเขานั่งในท่าที่ไม่ต่างจากไคเลอร์เลย ซ้ำยังกล้ากวนตีนด้วยการยักคิ้วอย่างกวนประสาท
“ไอ้เด็กเหี้ย!”
“ใครอ่ะเฮีย” ไบรอันถาม หันมองในทิศทางเดียวกันก็เห็นว่ามีคนจ้องหน้าเฮียเลอร์อยู่
“ใครวะ ให้ไบรท์เคลียร์ให้เลยไหม”
“ไม่ต้อง กูเคลียร์เอง ธันวา… ไปลากคอมันไปเจอกูที่ห้องลับ”
“ครับ” ธันวารับคำสั่งก่อนจะผละออกไป
“มีอะไรหรือเปล่าเฮีย”
“ไม่มีอะไร ไอ้นั่นมันเพื่อนน้องกู เดี๋ยวกูเคลียร์เอง”
@ห้องลับ
ไคเลอร์ตรงดิ่งเข้าไปในห้องที่เขาสั่งให้ลูกน้องคนสนิทลากใครบางคนมารออยู่ก่อนแล้ว
ทันทีที่เจอหน้า ไอ้เด็กเหี้ยนั่นก็ปั่นประสาทเขาขึ้นมาทันที
“ลากเข้ามาในห้องลับแบบนี้ ผมจะมีชีวิตกลับออกไปปะเนี่ย”
“ถามแบบนี้เพราะไม่อยากมีชีวิตกลับออกไปจริงๆ สินะ”
“แหม… พี่ไอ้วินนี่ไม่ได้น่ารักเหมือนไอ้วินเลยนะครับ”
“หน้ากูเหมือนเพื่อนเล่นมึง?”
“เปล่า ก็พี่ลากผมเข้ามาปะวะ มีไรจะคุยก็คุยๆ ให้มันจบๆ ดีปะล่ะ ไหนๆ ก็เกลียดขี้หน้ากันแล้วอ่ะ” ขุนเขาตอบกลับพลางยกยิ้ม ไอ้ท่านั่งไขว้ห้างกระดิกตีนแล้วแดกเหล้าน่ะ อย่าคิดนะว่าคนอย่างไอ้ขุนจะทำไม่เป็น
“เกลียดขี้หน้ากู ทั้งที่กูกับมึงไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนี่นะ เอ… หรือความจริงแล้วมีใครเคยเล่าเรื่องกูให้มึงฟังกันนะ”
“พี่หมายถึงพลอยปะ พลอยชมพู ตัวเล็กๆ ขาวๆ น่ารักๆ”
“พูดมาขนาดนั้นมึงไม่พูดต่อล่ะว่ามึงกับพลอยชมพูเป็นอะไรกัน”
“พูดแบบไหนดีอ่ะ ถ้าบอกว่าเป็นแค่เพื่อนพี่เชื่อปะ?”
“อย่ามากวนตีนกู!”
“เนี่ย~ พอถามคืนก็อารมณ์เสีย พี่เป็นอะไรมากปะเนี่ย สับสนอะไรในชีวิตอยู่ไหม”
“ไอ้ขุน!” ไคเลอร์ลุกพรวดไปกระชากคอเสื้อคนที่อายุน้อยกว่าแต่ริอ่านกวนตีนเขาหลายรอบแล้ว
“ใจเย็น พี่ต่อยมา ผมสวนกลับนะ กล้าแลกไหมล่ะ” ขุนเขาท้าทายแต่ก็เตรียมตั้งการ์ดไว้เพื่อเตรียมความพร้อม
“มึงต้องการอะไร อยากบอกอะไรกูมึงพูดมา”
“พลอยมีความจำเป็นที่ต้องไปอยู่ที่นั่น”
“แล้ว?”
“ขอร้องว่าอย่าทำร้ายเขา”
“เป็นห่วงมากงั้นเหรอ?” คนถามดันลิ้นเข้าหากระพุ้งแก้ม คิดเอาไว้อยู่แล้วว่ามันต้องมาคุยกับเขาเรื่องนี้แน่
“พลอยเป็นเพื่อนผม”
“ห่วงในฐานะเพื่อนว่างั้น?”
“ถือว่าลูกผู้ชายขอกัน ถ้าผมดูแลเขาได้ดีกว่า ผมไม่ปล่อยเขาไปอยู่แบบนั้นหรอก” ไคเลอร์สบตากับคนบอกพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน
“ได้นะ ถ้ามึงกล้าขอ กูก็กล้าให้” กูจะดูแลให้ดี จะดูให้ทุกซอกทุกมุม
**********************
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
