พร่ำเพ้อ พรรณนา

ฉันเคยเชื่อว่า…ความรักของเราจะเป็นที่ปลอดภัย

เป็นที่ที่ฉันสามารถทิ้งทุกความกลัว แล้ววางหัวใจไว้ได้อย่างไม่ต้องระแวง

แต่สุดท้ายแล้ว

คนที่ฉันไว้ใจที่สุด กลับเป็นคนที่ทำลายฉันได้ลึกที่สุด

เขาไม่ได้แค่เดินจากไป

เขาทิ้งร่องรอยของการหักหลังเอาไว้ในทุกความทรงจำ

ทุกคำสัญญาที่เคยหวาน

กลับกลายเป็นมีดที่ค่อย ๆ กรีดหัวใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันไม่ได้เสียแค่ “คนรัก”

แต่ฉันเสียตัวเอง…ในเวอร์ชันที่เคยรักเขาอย่างหมดใจ

และสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือ

ต่อให้รู้ว่าทุกอย่างมันพังไปแล้ว

หัวใจของฉัน…ก็ยังจำวันที่เคยรักเขาได้ดีเกินไป