9 ข้อตกลงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

โรงแรมกิจธนาเซ็น ทาราแกรนด์โฮเตล ห้องทำงานของกฤตดนัย เวลา 19:50 น. ชายหนุ่มนั่งไวน์แดงอย่างครึ้มอกครึ้มใจ ดวงตาคมกริบจับจ้องนาฬิกาบนข้อมืออย่างใจจดใจจ่อ ทุกห้านาทีที่ผ่านไปคือความตื่นเต้นที่ก่อตัวขึ้นในอก เขารู้ดีว่ามาริสาจะต้องมา ไม่ว่าเธอจะดื้อรั้นเพียงใด แต่เขาก็มีไพ่ตายอยู่ในมือ ห้องทำงานแห่งนี้มีประตูลับที่เชื่อมตรงไปยังห้องนอนส่วนตัว ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อรองรับสถานการณ์เช่นนี้โดยเฉพาะ หากเธอคิดจะต่อต้าน เขาก็พร้อมจะกำราบให้เธออยู่หมัด

กฤตดนัยเฝ้านับถอยหลังวินาทีสุดท้าย เมื่อเสียงเคาะประตูแผ่วเบาดังขึ้น เขาก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูทันที เผยให้เห็นร่างบอบบางของมาริสาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่พยายามซ่อนความหวาดหวั่นไว้ภายใต้แววตาที่แข็งกร้าว ถึงยังไงเธอก็ต้องเป็นของฉัน... ริสา เขาคิดในใจอย่างผู้ชนะ

“ตรงเวลาดีนี่” กฤตดนัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะฉวยโอกาสโน้มตัวลงไปขโมยหอมแก้มเธออย่างรวดเร็ว ฟอด! เสียงจูบดังชัดเจนในความเงียบงัน

“นี่คุณ! อย่าเพิ่งรุ่มร่ามสิคะ!” มาริสาตวาดเสียงแข็งใส่เจ้าหนี้จอมฉวยโอกาส มือเรียวยกขึ้นเช็ดแก้มที่ถูกรุกล้ำอย่างแรง อดทนไว้... อดทนไว้มาริสา... แค่เดือนเดียว เธอท่องในใจและพยายามระงับอารมณ์ที่เดือดพล่าน

“อย่าหวงเลยที่รัก... ยังไงวันนี้เธอก็ต้องเป็นของฉันอยู่แล้ว” กฤตดนัยยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างมั่นใจว่าเขาจะได้ครอบครองเธอในค่ำคืนนี้

“เธอกินอะไรมาหรือยัง จะกินอะไรก่อนไหม เดี๋ยวไม่มีแรงนะ บอกไว้ก่อนฉันแรงเยอะและอึดมากด้วย” ประโยคแรกเขาถามด้วยความหวังดี แต่ประโยคหลังกลับแฝงไปด้วยความหมายสองแง่สองง่ามที่โอ้อวดความสามารถบนเตียงอย่างโจ่งแจ้ง

“ฉันไม่หิว!” มาริสาตอบเสียงห้วน

“ไม่หิวก็ดี งั้นก็มาทำหน้าที่ของเธอซะ ฉันไม่อยากเสียเวลา” กฤตดนัยยิ้มกริ่ม ก่อนจะจูงมือเด็กสาวเดินตรงไปยังประตูบานลับหลังโต๊ะทำงานที่มีโลโก้โรงแรมบังตาเอาไว้ ภายในคือห้องนอนกว้างขวางที่เขาออกแบบมาเพื่อความลับส่วนตัว และเพื่อซ่อนเร้นกิจกรรมยามค่ำคืนจากสายตาของมารดา

กฤตดนัยปรารถนาในตัวเธอแทบขาดใจ เขาดึงร่างบางเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว แต่หญิงสาวกลับร้องห้ามเสียก่อน

“เดี๋ยว! คุณต้องเซ็นเอกสารฉบับนี้ก่อน” มาริสารีบร้องห้าม เพื่อประวิงเวลาออกไปอีกเล็กน้อย

“คืออะไร!” กฤตดนัยทำหน้างง เมื่อมาริสาหยิบซองสีน้ำตาลที่ใส่กระดาษ A4 ออกมาแผ่นหนึ่งแล้วยื่นให้เขา เขาก้มลงไปดู หญิงสาวจึงเริ่มเอ่ยขึ้นในระหว่างที่เขาอ่าน

“ฉันจะยอมคุณ ก็ต่อเมื่อคุณเซ็นสัญญานี้เท่านั้น แล้วก็กรุณาปฏิบัติตามสัญญาด้วย” มาริสาบอกกฤตดนัยที่กำลังยืนอ่านสัญญาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

สัญญายินยอมให้ชำระหนี้

จาก นางสาวมาริสา ดิลกภัทธ ถึง นายกฤตดนัย กิจธนะวรกุล

ข้าพเจ้านางสาวมาริสา ดิลกภัทธ ยินยอมมีความสัมพันธ์ทางร่างกายกับ นายกฤตดนัย กิจธนะวรกุล เพื่อชำระหนี้ทั้งหมดจำนวนเงิน 500,000 บาท โดยมีระยะเวลา 30 วัน นับตั้งแต่วันที่เริ่มทำสัญญา

เงื่อนไขข้อตกลง

1.นายกฤตดนัยห้ามทำร้ายร่างกายนางสาวมาริสาโดยเด็ดขาด และห้ามใช้อุปกรณ์ที่เกี่ยวกับการทรมานร่างกายขณะร่วมรัก

2.นายกฤตดนัยห้ามตามไประรานนางสาวมาริสาทั้งทางวาจาและร่างกายต่อหน้าสาธารณชน

3.สัญญานี้เป็นความลับระหว่างนายกฤตดนัยและนางสาวมาริสา ห้ามเปิดเผยให้ผู้อื่นรู้โดยเด็ดขาด โดยเฉพาะมารดาของนางสาวมาริสา

4.เมื่อครบกำหนดสัญญาขอให้เลิกติดต่อกันโดยเด็ดขาด ห้ามฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดแสดงความเป็นเจ้าของกันและกัน

5.ถ้านายกฤตดนัยไม่ปฏิบัติตามข้อ 1 – 4 ถือว่าจบสัญญานี้แล้วถือว่า นางสาวมาริสาได้ชำระหนี้ให้นายกฤตดนัยครบถ้วน ไม่มีภาระหนี้สินต่อกัน

“อ่านเสร็จแล้วก็รีบ ๆ เซ็นซะ” เธอบอกเสียงแข็งและเด็ดขาด กฤตดนัยอ่านสัญญาฉบับนั้นอย่างละเอียด มุมปากกระตุกยิ้ม ‘หึ! ยัยตัวดี รอบคอบซะด้วย’ สำหรับเขาแล้ว ข้อตกลงเหล่านี้ไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาเองก็ไม่ชอบให้ใครมาแสดงความเป็นเจ้าของอยู่แล้ว ชายหนุ่มจรดปากกาลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งคืนให้เธอ

“หมดเรื่องหรือยัง” กฤตดนัยกระชากมาริสาเข้ามากอดทันที เพราะเสียเวลามามากพอแล้ว มาริสาได้แต่ทำหน้าเหวอ ไม่คิดว่าเขาจะตัดสินใจได้เร็วขนาดนี้ เธอไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร แต่ก็ถือว่าเธอได้ตัดสินใจไปแล้ว จะได้จบๆ ไป หมดเวรหมดกรรมไปเสียที กฤตดนัยผละเธอออกเล็กน้อย ประคองไหล่มนทั้งสองข้างของเธอไว้ ดวงตาคมกริบแพรวระยับจ้องมองใบหน้าสวยหวาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างผู้ชนะ

“ถอดเสื้อผ้าของเธอออกสิ มาริสา” เด็กสาวหน้าแดงก่ำ แต่ก็จัดแจงถอดเสื้อคลุมออกตามคำสั่งของเขา กองมันไว้กับพื้น ก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกทีละเม็ด เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ซ่อนรูปอยู่ใต้บราเซียลายลูกไม้สีขาว กฤตดนัยกระตุกมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะจับมือบางของเธอไว้แล้วแกะกระดุมที่เหลือออกจนหมด เขาดึงเสื้อออกให้พ้นไหล่เนียน แล้วโน้มตัวหญิงสาวเข้ามาใกล้ กอดจูบเธอจนพอใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“เอาบราออก” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แต่คนตรงหน้ากลับทำไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนจะขัดคำสั่ง จนเขาต้องเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ความจริงเขาจะถอดเองให้สิ้นเรื่องไปก็ได้ แต่อยากค่อยเป็นค่อยไป และอยากให้เธอมีส่วนร่วมกับเขาทุกอย่าง ดูท่าทางของมาริสาแล้ว เธอเหมือนกับคนที่ไม่เคยร่วมรักมาก่อน แต่กฤตดนัยก็ยังไม่แน่ใจ ต้องขอทดสอบเสียก่อน ยังไงเขาก็จะพิสูจน์เธอไปเรื่อยๆ เพราะคืนนี้และอีกหนึ่งเดือนที่เธอต้องอยู่กับเขา ยกเว้นเวลาไปมหาวิทยาลัยเท่านั้น

“งั้นฉันเอาออกให้เอง” มือหนาเอื้อมไปปลดตะขอบราเซียตัวน้อยที่ปกปิดก้อนเนื้ออกอวบใหญ่เอาไว้ เจ้าของร่างสูงถึงกับตะลึงไปครู่หนึ่งกับทรวดทรงองค์เอวของลูกหนี้สาว เลือดลมในกายฉีดพล่าน ราวกับเด็กหนุ่มเพิ่งหัดรัก

“สวย... สวยจริงๆ” กฤตดนัยยื่นมือออกไปหวังจะลูบไล้ผิวเนื้อนวลเนียนตรงหน้า ทว่าเจ้าของผิวเนียนกลับยื่นมือปัดป้องเล็กน้อย

“อย่าดื้อสิ... ริสา เธอตกลงกับฉันแล้วนะ”

“ทีนี้... ก็ถอดกระโปรงออกได้แล้ว” เขาพยายามสั่งเป็นขั้นเป็นตอน ซึ่งใจจริงแล้วอยากจะรวบรัดให้มันจบเสียตั้งแต่บัดนี้

“กรี๊ด!!!” มาริสาร้องเสียงหลงและพยายามดิ้นรน เมื่อกฤตดนัยเข้ามาพยายามจะดึงกระโปรงนักศึกษาของเธอออก เพราะคำสั่งนี้หญิงสาวลีลาไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง

“หยุด! ร้อง” กฤตดนัยกระซิบเสียงต่ำชิดริมหู

“ปล่อยฉันไปเถอะ อย่าทำอะไรฉันเลย” หญิงสาวขอร้อง ตัวสั่นงันงก อยู่ๆ เธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ตัวเธอหอมจังเลย ริสา” ชายหนุ่มที่ร้างราเรื่องบนเตียงมานานเพ้อออกมาด้วยเสียงแหบพร่า ขยับเบียดร่างกายชิดกับร่างหอมกรุ่น เขากอดเธอไว้แน่น พยายามไล้เลียซอกคอขาวระหงอย่างหิวกระหาย