ตอนที่​ 5​ ไม่มีทางเป็นไปได้

เช้าวันถัดมาตอนนี้คนตัวเล็กรู้สึกเจ็บตัวเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ คอแห้งผาก ปากแห้งเพราะขาดน้ำเป็นเวลานานรู้สึกเจ็บมากไม่รู้มาก่อนเลยว่าการมีอะไรครั้งแรกจะเจ็บขนาดนี้

“ตื่นแล้วเหรอกินน้ำไหมครับ”

ใบหน้าสวยที่ตอนนี้ตามตัวมีแต่รอยฟันและรอยดูดดึงมองไปที่ร่างสูงที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงแต่งตัวด้วยชุดเมื่อคืนนี้ ส่วนเขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวที่ปกปิดร่างกายเอาไว้ ใบหน้าสวยพยักหน้าตอบกลับร่างสูงเมื่อกินน้ำเขาไปก็รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย

“กี่โมงแล้วครับพี่คีย์”

“เที่ยงแล้วครับ ทำไมเราหิวข้าวเหรอ”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อรู้ว่าเที่ยงแล้ว พี่อ๋อยต้องเป็นห่วงเขาแน่ ๆ เลยไม่ได้แล้วโทรศัพท์เขาอยู่ไหน คนตัวเล็กที่ตอนนี้อาการกลับมาปกติอาการฮีตแทบที่จะไม่มาให้เห็นมีแค่กลิ่นในห้องที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นซากุระผสมกับกลิ่นหอมของแอปเปิลเขียวและกลิ่นคาวราคะที่ยังหลงหรือจากกิจกรรมอันร้อนแรงจากเมื่อคืนที่ผ่านมา

“พี่คีย์ครับขอยืมโทรศัพท์ไหม กลัวพี่อ๋อยผู้จัดการผมจะเป็นห่วงเมื่อคืนน้องลืมโทรศัพท์ไว้ที่ร้าน”

“อืม ได้สิ”

ร่างสูงตอบรับเสียงเรียบยื่นโทรศัพท์แบรนด์ดังรุ่นใหม่ล่าสุดให้คนน้อง หันหลังเดินไปโทรสั่งอาหารกับพนักงานโดยใช้โทรศัพท์ห้อง เมื่อเดินกลับมาอีกทีก็เห็นคนตัวเล็กที่ขาอ่อนล้มลงไปกองอยู่บนพื้น คีย์ที่เห็นแบบนั้นก็ไม่อาจทนเห็นน้องลำบากได้ก็รีบเข้าไปพยุงน้องให้ลุกขึ้นและอุ้มเจ้าตัวกลับไปนั่งที่เตียงเหมือนเดิม

“เจ็บมากไหม พี่ขอโทษครับ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ มันไม่ใช่ความผิดของพี่คีย์มันเป็นครั้งแรกของกัสเลยเจ็บนิดหน่อย”

คีย์ที่ได้ยินเสียงใสที่กลับมาพูดจาเจื้อยแจ้วเหมือนเดิมก็รู้สึกตกใจกับคำพูดของน้องที่เพิ่งพูดออกมาเมื่อสักครู่เหมือนไม่เดือดเนื้อร้อนใจ นี่เป็นครั้งแรกเหรอเนี่ยซูกัสที่เห็นคนพี่ดูนิ่งไปเหมือนตกใจกับสิ่งที่เขานั้นเพิ่งพูดไป

“ต้องรับผิดชอบแล้วไหมขนาดนี้แล้ว”

คนตัวเล็กชนนิ้วชี้เข้าหากันมองใบหน้าหล่อคมของคนตรงหน้า คีย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็มองเข้าไปในดวงตากลมโตของคนตรงหน้าที่เหมือนไม่ใช่การล้อเล่นธรรมดาเหมือนอย่างที่ผ่านมาและพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยเรื่องใหม่

“พี่สั่งอาหารมาให้แล้วอีกสักพักเขาคงเอามาส่งแล้ว หิวรึยังครับ”

“.....”

“ทำไมมองพี่แบบนั้นละครับ”

“พี่นอกเรื่อง”

“แล้วเราอยากจะพูดอะไรเหรอครับพูดมาได้เลย”

“ผมชอบพี่ครับ ชอบมานานแล้วด้วยชอบตั้งแต่จำความได้และก่อนที่จะไปญี่ปุ่นพี่จำได้ไหมครับที่ผมบอกให้รอผมก่อน”

“...”

ซูกัสจับมือคนพี่มากอบกุมไว้ จ้องเข้าไปที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองใบหน้าที่แสนจะเพอร์เฟกต์จมูกโด่งใบหน้าคมชัดคิ้วดกดำใบหน้าที่แสนจะดูดีนี้

เขาอยากจะเป็นครอบครองมันและอยากเป็นเจ้าของหัวใจของคนตรงหน้านี้ หัวใจของเขานั้นยกให้คนตรงหน้าไปนานแล้วไม่งั้นเมื่อคืนเขาคงไม่ปฏิเสธที่จะกินแก้ระงับฮีท เพราะเขาคิดแล้วว่าถ้าเขาได้มีความสัมพันธ์ทางกายกับคนพี่อาจจะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นกว่าเดิมที่เป็นอยู่

โดยที่ไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกไหมที่ทำการกระทำสิ้นคิดแบบนี้ลงไป แต่เขาก็ขอเดิมพันว่าความสัมพันธ์ต้องคืบหน้าขึ้นแน่ หรือถ้าคนตรงหน้าไม่ชอบเขาจริง ๆ ก็จะถอยออกมาให้อีกฝ่ายแต่ตอนนี้มันเพิ่งเริ่มทฤษฎีตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกเขาใช้กับพ่อแม่ได้ผลแต่ไม่เคยพิสูจน์กับคนอื่นเลยว่ามันทำใช้ได้จริงไหม

“พี่ไม่อยากจะรับกัสไปเป็นแฟนเหรอครับหรือรับผมเข้าไปพิจารณาได้ไหมครับ”

“เธอหยุดคิดซะ มันคงไม่มีวันนั้นเราเป็นได้แค่พี่น้องกัน’

ร่างสูงโปร่งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เฉยชาและดึงมือออกจากการกอบกุมของคนตัวเล็กลุกออกจากเตียงเดินไปทางห้องน้ำ ร่างบางที่เห็นปฏิกิริยาสุดแสนจะเย็นชาจากคนพี่ดวงใจดวงน้อย ๆ อย่างเขาก็เจ็บจี๊ดไม่น้อยเลยทีเดียวแต่พี่น้องที่ไหนมีอะไรกันได้เหมือนพวกเขาที่เป็นอยู่ตอนนี้

Rrrrrr

เสียงสั่นของโทรศัพท์เพราะข้อความเข้าปลุกให้คนตัวเล็กที่เหม่อคิดเรื่องเมื่อกี้ให้กลับมาสนใจโทรศัพท์ของร่างสูงที่เขาตั้งใจจะคืนแล้วยังไม่ได้คืน และสายตาเข้าดันไปเห็นข้อความที่ปลายสายส่งมาพอดี

“พี่คีย์ทำไมไม่รอกลับพร้อมรินละครับเมื่อคืน”

“เย็นนี้เดียวผมไปหาที่ห้องนะครับ”

“ทำไมอ่านแล้วถึงไม่ตอบละครับ”

“รินโกรธแล้วนะ”

พร้อมกับส่งสติกเกอร์งอนสะบัดหน้าหนี ด้วยความที่เจ้าของโทรศัพท์ไม่ได้ตั้งรหัสผ่านโทรศัพท์เอาไว้เลยทำให้เขาที่ตอนนี้นั่งอ่านข้อความย้อนหลังของทั้งสองคนที่มีการนัดเจอกันที่บ่อยครั้งและมีการส่งรูปยั่วยวนส่งมาให้พี่คีย์อีกด้วย อย่างชุดวาบหวิวบางเหมือนไม่ได้ใส่พร้อมกับจีสติงแดงหันหลังทำท่าด็อกกี้ส่งบั้นท้ายอวบอิ่มมาให้ดูและมีอีกหลายรูป ดูเหมือนทั้งสองจะนัดกันบ่อยมากมือเล็กบีบเข้าหากันแน่น

ในใจตอนนี้รู้สึกจุกไปหมดอยากร้องก็ร้องไม่ออก และกดออกไปจากแชทมาอยู่ที่หน้าแชทรวมเพื่อนทั้งหมดที่มีไว้และก็เห็นข้อความที่ไม่ได้กดเข้าไปอ่านเยอะมาก คนตัวเล็กที่เห็นแบบนั้นก็ถือวิสาสะกดเข้าไปดูของคนอื่นมันเหมือนกันเหมือนกับโอเมก้าที่ชื่อรินที่เพิ่งส่งข้อความมาส่วนใหญ่จะเป็นนักแสดงหรือคนในวงการบันเทิงซะส่วนใหญ่ที่เป็นคนส่งมาหรือไม่ก็คุณหนูโอเมก้าตระกูลร่ำรวยมีชื่อเสียงที่ส่งมา ร่างสูงตอบกลับเป็นบางคนที่ดูดีและได้ทำการนัดกลับอีกหลายคน

“ทำอะไร”

“ขอโทษด้วยนะครับพอดีผมไม่ได้ตั้งใจแอบดูนะครับพอดีเห็นข้อความคนที่ชื่อรินส่งมาเลยเผลอกดเข้าไปดู”

ร่างสูงที่เห็นแบบนั้นก็นิ่งไปสักพักฝ่ามือใหญ่หยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในมือคนตัวเล็กมาและยัดใส่กระเป๋ากางเกงเหมือนเดิมไม่ต้องการให้ใครมายุ่งกับของส่วนตัว

“ไม่เป็นไรเธอคงเห็นแล้วสินะ”

“ครับผมเห็นหมดแล้ว”

“พี่ว่ามันพอจะเป็นไปได้ไหมครับที่ผมจะทำให้พี่มารักผมแค่คนเดียวได้”

“หยุดคิดเถอะมันคงไม่มีวันนั้น เพราะฉันไม่ได้อยากมีใครเป็นตัวเป็นตน”

ร่างสูงใหญ่เหมือนนายแบบตอบกลับด้วยท่าทางเฉยชาใบหน้าคม ที่ตอนนี้นิ่งไม่ยิ้มเหมือนก่อนหน้านี้ ทำให้เดาความรู้สึกในใจของอีกฝ่ายไม่ได้ ร่างบางของโอเมก้าตัวเล็กชาวาบไปทั้งตัวก็ได้แต่ฝืนยิ้มออกมาเบา ๆ กับคำตอบที่ได้จากร่างสูงมันทั้งจุกและเจ็บกับคำพูดคนตรงหน้าที่พูดออกมาเหมือนไม่คิดแบบนั้น

ก๊อก ๆ

“อาหารมาส่งแล้วครับ”

หลังจากนั้นอัลฟ่าเจ้าของกลิ่นแอปเปิลที่ตอนนี้บรรยากาศรอบกายของเจ้าตัวนั้นคละคลุ้งไปด้วยไปด้วยกลิ่นแอปเปิลไหม้บ่งบอกถึงอารมณ์ของเจ้าตัว ทั้งสองคนก็นั่งทานข้าวกันอย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้นมีแค่เสียงช้อนส้อมที่กระทบกันเป็นระยะ

กว่าที่จะได้ออกมาจากห้องก็เป็นเวลาบ่ายโมงร่างสูงจัดการจ่ายเงินค่าห้อง ทุกอย่างตอนนี้นั่งอยู่ในรถ ร่างบางที่ตอนนี้นุ่งเสื้อคลุมอาบน้ำตัวเดียวกลับคอนโดระหว่างที่มาคอนโดต่างคนก็ต่างเงียบมีเสียงเพลงที่เปิดฟังไประหว่างทางดวงกลมโตที่ไม่มีความสดใสเป็นประกายเหมือนที่ผ่านมาเหม่อมองออกไปที่วิวข้างทางคิดเรื่องที่เพิ่งผ่านมา

หรือว่าเขาควรตัดใจจากผู้ชายคนนี้ดี มันไม่มีความเป็นไปได้เลยที่เราสองคนจะรักกัน คำพูดที่ว่าพี่ไม่อยากมีใครนั้นทำให้เขารู้ว่าผู้ชายคนนี้คงไม่มาหยุดที่เขาแน่ ๆ คนตัวเล็กได้แต่ถอนหายใจออกมาเขาไม่อยากหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนเลยถึงแม่ว่าจะชอบขนาดไหนก็ตาม

อัลฟ่าที่ขับรถอยู่ก็หันมองคนข้าง ๆ ที่ตั้งแต่ขึ้นมาบนรถก็ถอนหายใจไปแล้วหลายครั้ง ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็มาอยู่ที่หน้าคอนโดเมื่อรถจอดลงแล้วคนตัวเล็กก็เดินลงจากรถโดยที่ไม่ได้หันมามองอัลฟ่าที่เดินตามหลังมา พนักงานที่เห็นคนตัวเล็กก็ต้องตกใจกับสภาพตรงหน้าและคนที่ใส่แค่เสื้อคลุมอาบน้ำตัวเดียว ตามตัวลายเหมือนตุ๊กแกทั้งรอยดูดกัดตามซอกคอขาวแทบมองไม่เห็นสีผิวที่แท้จริง

ที่ตกใจไปมากกว่านั้นก็คือทั้งสองเดินมาด้วยกันนิติคอนโดที่เป็นโอเมก้าที่สังเกตเห็นถึงความผิดปกติและกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นแอปเปิลแสดงความเป็นเจ้าของนั้นคลุ้งไปรอบตัวของคนตัวเล็กทุกคนต่างก็ไม่มีใครกล้าพูดถึงคีย์เพราะว่าเป็นลูกเจ้าของที่นี่เธอยังไม่อยากเปลี่ยนงานและได้ข่าววงในว่าอีกไม่นานก็จะเข้ามาบริหารแต่ยังไม่กำหนดเวลาที่แน่ชัดสักทีเดียวว่าจะเข้ามาบริหารตอนไหน

“ตายแล้วน้องกัสเป็นอะไรมากไหมคะเนี่ย รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงเรามากแค่ไหนเมื่อคืนไปเที่ยวที่แบบนั้นพี่บอกว่าให้เอาพี่ไปด้วยแล้วเป็นไงทีนี้”

อ๋อยเดินเข้ามาพลิกตัวเด็กที่อยู่ในการดูแลด้วยความเป็นห่วงเมื่อคืนโอปอโทรมาบอกเธอว่าซูกัสฮีทและถูกคีย์อุ้มออกจากผับไป และยิ่งมาเห็นสภาพตอนนี้ก็รู้สึกกับคนน้องที่เมื่อคืนเธอน่าจะไปด้วยไม่งั้นคงไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นและเมื่อเห็นร่างสูงที่เดินตามมาด้วยสภาพที่ไม่ต่างกันตามคอของนักแสดงดาราหนุ่มมีแต่รอยดูดกัดที่ตามแขนแกร่งมีรอยขูดอยู่เต็มไปหมด ร่างสูงของนักแสดงหนุ่มเหลือบตามองดารากับผู้จัดการที่เป็นห่วงกัน และก็เดินผ่านทั้งสองคนไปเดินเข้าไปในลิฟต์ด้วยหน้าตาเหมือนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเจ้าตัวเลย คนตัวเล็กที่ยิ่งเห็นท่าทางเฉยชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนั้น ก็ได้แต่จุกและฝืนยิ้มให้กับตัวเองอีกครั้ง

“ขึ้นไปข้างบนกันก่อนเถอะครับพี่อ๋อย เดี๋ยวผมเล่าทุกอย่างให้ฟังเอง”

จากนั้นทั้งสองร่างก็พากันขึ้นคนตัวเล็กถูกประคองโดยผู้จัดการสาวร่างบางเดินได้ช้าเพราะว่าเจ็บตรงบริเวณนั้นและตอนนี้ก็รู้สึกร้อนวูบวาบเหมือนจะเป็นไข้ไม่สบายยังไงก็ไม่รู้ เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องแล้วคนตัวเล็กก็นอนราบไปกลับโซฟาและเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อวานให้พี่อ๋อยฟังผู้จัดการเบต้าสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็โกรธควันออกหูกับการกระทำของคนตัวเล็ก และคีย์อัลฟ่าหน้าเหม็นคนนั้นก็เหมือนกันแทนที่จะรู้จักยับยั้งชั่งใจนี้ถ้าพลาดท้องเรื่องมานี้เป็นเรื่องใหญ่เลย

“แล้วเมื่อคืนได้ป้องกันรึเปล่านายนั่นน็อตไหม’

“ไม่ครับ เขาป้องกัน”

“ฟู่ว โล่งใจหน่อยพี่กลัวเราพลาดเพราะผู้ชายคนนั้นมันไม่จริงจังกับใครอยู่แล้ว”

“พี่อ๋อยครับไปหยิบยาให้ผมหน่อยได้ไหมอยู่ที่ห้องนอน”

“โอเคค่ะ รออยู่ตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวพี่หยิบมาให้เรา”

เมื่อเข้ามาในห้องนอนคนตัวเล็กอ่อยก็เดินไปที่หัวเตียงบริเวณที่คนตัวเล็กวางยาไว้ ก็ต้องตกใจกับรูปภาพของคีย์กับโอเมก้าที่นอนรอข้างนอก ที่วางตั้งอยู่บนหัวเตียงอย่างหลากหลายอิริยาบถเหมือนรู้จักกันมาก่อน อ๋อยวางรูปลงตำแหน่งเดิมเมื่อหันหลังกับก็ต้องตกใจตอนเดินเข้ามาในห้องเธอไม่ได้สังเกตให้ดีบริเวณหน้าทีวีชั้นโชว์ต่างเต็มไปด้วยรูปของคีย์ตั้งแต่เด็กจนมาถึงตอนนี้อย่าบอกน่ะว่าโอเมก้าที่อยู่ในความดูแลของเธอชอบคีย์อัลฟ่าหน้าตายเอาไม่เลือกคนนั้นนะเหรอ

อ๋อยอยากจะเขย่าคนตัวเล็กให้มีสติมาคิดดีรึยังทำไมต้องไปชอบหมอนั้นด้วยนั้นไม่ได้มีอะไรดีเลยนอกจากหน้าตาและฝีมือการแสดง และเหมือนชีวิตที่ผ่านมาเห็นก็ใช้แต่โจยน้ำทางเห็นใครถูกใจก็เอาหมดเธออยากสาปให้ผู้ชายคนนั้นติดโลกจังเลยจะสมน้ำหน้า

Talk with the writer

อย่าลืมคอมเมนท์เป็นกำลังให้ด้วยนะคะ