ตอนที่ 7 ผู้มาเยือนที่ไม่ถูกเรียก

เช้าวันถัดมา

ท้องฟ้าสีเทาอ่อนเหมือนยังไม่ตื่นเต็มที่

แม่เปิดม่านหน้าบ้าน

แล้วต้องชะงัก

สุนัขจรจัดตัวหนึ่งนั่งอยู่หน้าประตูรั้ว

มันไม่เห่า

ไม่ขู่

ไม่เดินวน

แค่นั่งนิ่ง ๆ

มองตรงมาที่บ้าน

ดวงตาของมัน…สงบผิดปกติ

“หมามาจากไหน…” พ่อพึมพำ

บ้านหลังนี้ไม่เคยมีหมาจรจัดมานั่งเฝ้าแบบนี้มาก่อน

โดยเฉพาะนั่งนิ่งนานขนาดนี้

ลลิลเดินเตาะแตะออกมาจากห้อง

ผมยุ่งนิด ๆ

ตายังงัวเงีย

เธอหยุดตรงหน้าประตู

ยิ้มบาง ๆ

“มาแล้วเหรอ”

พ่อกับแม่หันมามองพร้อมกัน

“ลูกรู้จักมันเหรอ” แม่ถาม

ลลิลส่ายหน้า

แต่ยกมือเล็ก ๆ โบกผ่านกระจก

สุนัขกระดิกหางเบา ๆ

แล้วค่อย ๆ นั่งหมอบลง

เหมือนกำลังทำความเคารพ

ตอนสาย

เสียงปีกกระพือดังแผ่ว ๆ

นกตัวหนึ่งบินมาเกาะที่ขอบหน้าต่างห้องนั่งเล่น

มันไม่ตกใจคน

ไม่บินหนี

กลับจ้องมองเข้าไปด้านใน

ลลิลนั่งอยู่บนพรม

กำลังต่อบล็อกไม้

เธอเงยหน้า

ยิ้มอีกครั้ง

“เงาบอกว่าเธอจะมา”

แม่ที่กำลังเช็ดโต๊ะหยุดมือทันที

“ใครบอกลูก”

ลลิลชี้ไปที่มุมห้อง

มุมเดิม

ที่กล้องเคยจับภาพเงาประหลาดได้

อากาศบริเวณนั้นเหมือนกระเพื่อมเบา ๆ

คล้ายไอร้อนลอยขึ้นจากพื้น

นกส่งเสียงสั้น ๆ

เหมือนตอบรับคำสั่งที่ไม่มีใครได้ยิน

จากนั้นมันก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อย

แล้วนิ่ง

บ่ายวันเดียวกัน

จำนวนสัตว์เริ่มเพิ่มขึ้น

แมวจรสองตัวมานอนใต้ต้นไม้หน้าบ้าน

สุนัขตัวเดิมยังไม่ไปไหน

และนกอีกสองตัวมาเกาะสายไฟ

เพื่อนบ้านเริ่มมองแปลก ๆ

“บ้านนี้ให้อาหารสัตว์เหรอ?” ใครบางคนกระซิบ

พ่อเริ่มรู้สึกหนาวที่สันหลัง

นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ลลิลเดินออกไปที่หน้าต่าง

เอาฝ่ามือแตะกระจก

สุนัขเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

“เงา…เขามาหาเราใช่ไหม”

อากาศในห้องหนักขึ้นทันที

ผ้าม่านไหว ทั้งที่ไม่มีลม

เสียงบางอย่างแผ่วเบา

เหมือนลมหายใจซ้อนทับอยู่ในความเงียบ

“พวกเขารับรู้ได้”

เสียงนั้นไม่ได้ดังออกมา

แต่ลลิลพยักหน้าเหมือนเข้าใจ

เธอหันมาทางพ่อแม่

“เขาไม่ได้มาทำร้ายเรา

เขามาเฝ้า”

แม่หน้าเริ่มซีด

“เฝ้า…อะไร”

ลลิลตอบช้า ๆ

“เฝ้าเรา”

ค่ำลง

สุนัขยังคงอยู่

แมวไม่หนี

นกไม่บินกลับรัง

เหมือนทั้งฝูงกำลังรอคำสั่ง

เวลา 19.42 น.

ไฟถนนหน้าบ้านกะพริบ

สุนัขทั้งหมดลุกขึ้นพร้อมกัน

หันหน้าไปทางถนนสายหลัก

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากไกล ๆ

รถตู้สีดำไม่มีสัญลักษณ์

ค่อย ๆ เลี้ยวเข้าซอย

สัตว์ทุกตัวเงียบสนิท

แต่ดวงตาของพวกมัน…จับจ้องไปในทิศเดียวกัน

ลลิลยืนอยู่กลางห้อง

เธอไม่กลัว

“เงา…เขามาแล้วใช่ไหม”

ความมืดที่มุมห้องหนาขึ้น

เหมือนกำลังรวมตัว

เสียงแผ่วเบาตอบกลับ

“ถึงเวลาแล้ว”

รถตู้จอดหน้าบ้านพอดี

และสุนัขจรจัดตัวแรก

ขยับมายืนขวางประตูรั้วอย่างเงียบงัน