ตอนที่ 3 กักขัง

เขาผลักเธอลงบนเตียง จ้องมองด้วยสายตาเร่าร้อน เธอหลับตาลงอีกครั้งแต่สัมผัสได้ชัดเจนว่าเซลล์ทุกส่วนในร่างกายเริ่มสั่นไหว

ผิวพรรณของเธอแดงระเรื่อ ลมหายใจเริ่มถี่รัว เขาต้องการอะไรกันแน่? จะจ้องร่างเธอแบบนี้ทั้งคืนหรือไง?

ในความสับสนนั้น เธอพลันตระหนักได้สิ่งหนึ่ง... คืนนี้คือคืนเข้าหอของพวกเขานี่นา!

เว่ยจวิ้นฮวงมองเธอราวกับกำลังชื่นชมสมบัติล้ำค่า แปลกที่แค่เห็นเธอ ร่างกายเขากลับวูบวาบและร้อนรุ่มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"อื้อ..." ทันทีที่เธออ้าปาก ลิ้นของเขาก็เข้ามายึดพื้นที่แสนหวาน เกี่ยวกระหวัดพันพัวกับลิ้นของเธอ

เมื่อครู่เธอยังไม่ยอมรับจุมพิตของเขาแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับยอมให้เขาคุกคามอย่างประหลาดจนเธอเริ่มหวาดหวั่นใจตัวเอง

เขาละเลียดชิมรสจากริมฝีปากพลางลูบไล้ไปตามผิวเนียนนุ่ม ปลายนิ้วสัมผัสอย่างอ่อนโยนและชี้นำ

สติเริ่มกระเจิดกระเจิง เซี่ยอวี่บิงสับสนเหมือนเมื่อคืนไม่มีผิด ตัณหาในกายรุนแรงเกินกว่าจะจินตนาการ กว่าจะรู้ตัวว่าควบคุมมันไม่ได้ก็สายไปเสียแล้ว!

ความตื่นเต้นและซ่านสยิวทำให้เธอต้องผละจากจูบนั้นแล้วครางออกมา "อา..."

เธอพยายามถอยหนีจากมือและปากของเขา แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เขาเร่งจังหวะ จนเธอถลำลึกเข้าสู่กับดักเสน่หา

ผิวพรรณที่ร้อนรุ่มเบียดเสียดแนบชิดตามจังหวะที่โหมกระหน่ำ สอดประสานกันเป็นท่วงทำนองที่งดงามที่สุดในโลกมนุษย์...

ราตรีนี้ช่างยาวไกล แต่ไฟปรารถนายังลึกซึ้งยิ่งกว่า...

ทุกครั้งที่เขาโถมกระหน่ำเข้ามาสะโพกกลึงก็ยกขึ้นตอบรับความใหญ่ยาวจ้วงเข้ามาจนสุดทางทำให้เกิดความเสียวซ่านจุกหน่วงจนร่างบางสั่นไหว

สองมือของเธอกอบกุมหมอนแน่นปล่อยร่างกายไปตามไฟปรารถนาที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดเสียงครวญครางสอดประสานความสุขสมเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนแทบขาดใจ..

เซี่ยอวี่บิงสะดุ้งตื่นขึ้นมา ยังไม่ชินกับสถานที่ที่อยู่ พอตั้งสติได้จึงรู้ว่าทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน

เธอกอดตัวเองพลางมองที่ว่างข้างตัวด้วยความรู้สึกอ้างว้าง

ครู่ต่อมา เธอเข้าห้องน้ำ เมื่อเห็นร่องรอยที่เกิดจากความเร่าร้อนทิ้งไว้ ใจเธอก็ปั่นป่วนไปหมด

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดลำลองแล้วลงไปที่ห้องครัว

เหอมาเห็นเธอก็ยิ้มแป้น "คุณหนูตื่นแล้วเหรอคะ อาหารเช้าเตรียมไว้พร้อมแล้วค่ะ"

เซี่ยอวี่บิงนั่งลงที่โต๊ะพร้อมยิ้มอ่อนโยน "ขอบคุณค่ะเหอมา" เธอไม่ชินกับคำเรียกนั้นเลยจริงๆ แต่ในเมื่อต้องอยู่ที่นี่ห้าปี ไม่ชินก็ต้องชิน!

"เหอมาคะ เดี๋ยวค่ะ!" เธอเอ่ยรั้งเมื่อเห็นแม่บ้านกำลังจะไป

"มีอะไรสั่งไหมคะคุณหนู?"

"คือ... เขาออกไปหรือยังคะ?" เธอไม่รู้จะเรียกเว่ยจวิ้นฮวงว่าอะไรดี

"คุณชายออกไปแล้วค่ะ แต่ท่านสั่งไว้ว่าคุณหนูจะทำอะไรก็ได้ แต่อย่าออกไปข้างนอกบ้านเด็ดขาด" เหอมาพูดจบก็ขอตัวลาไป

ความอยากอาหารหายวับไปทันที อะไรกันเนี่ย! เธอไม่ใช่เลขาหรือนักโทษนะ!

เซี่ยอวี่บิงไม่คิดเลยว่าชีวิตจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ จากหญิงสาวธรรมดากลายมาเป็นคุณนายที่ไม่ต้องทำอะไรเลย นอกจากรอสามีกลับบ้าน กินข้าว แล้วก็ขึ้นเตียง...

เธอยิ้มขื่น รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ค่านัก!

เธอรู้ว่าต้องหาอะไรทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ หลังมื้อเช้าเธอจึงเข้าไปในห้องหนังสือและพบว่ามีหนังสือที่น่าสนใจเพียบ

เธอชอบอ่านหนังสือมาแต่ไหนแต่ไรเพราะได้รับอิทธิพลจากแม่ พอคิดถึงแม่ ความรู้สึกผิดก็เกาะกินใจ เธอสะบัดหัวไล่ความคิด รู้ดีว่าต้องหาคำโกหกใหม่ๆ มาหลอกแม่ต่อ

เธอสำรวจชั้นหนังสืออยู่พักหนึ่งก็พบหนังสือแทบทุกประเภท สุดท้ายจึงเลือกหยิบนิยายสืบสวนสอบสวนมาสองสามเล่ม

พออ่านคำโปรยหลังเล่มเธอก็หลุดขำ ไม่นึกเลยว่าผู้ชายอย่างเว่ยจวิ้นฮวงจะชอบอ่านนิยายสืบสวนที่แฝงอารมณ์ขันแบบนี้ด้วย

เธอถือหนังสือเตรียมจะไปที่ห้องรับแขก แต่กลิ่นหอมของดอกไม้ที่โชยมาจากนอกหน้าต่างกระจกก็ดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน

เธอผลักประตูออกไป สวมรองเท้าเดินตามกลิ่นหอมนั้นไป

ผ่านทางเดินหินกรวด ผ่านประตูซุ้มไม้เลื้อย ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ที่ทำให้เธอตื่นตาตื่นใจ

"สวยจังเลย!" เซี่ยอวี่บิงตื่นเต้นสุดขีด

มีทั้งกุหลาบ มะลิ ไวโอเล็ต ลิลลี่... และดอกไม้อื่นๆ ที่เธอไม่เคยเห็น เธอมองสำรวจครู่หนึ่งก็รู้ทันทีว่าสวนนี้ได้รับการดูแลเป็นพิเศษ เพราะการจัดวางดูมีศิลปะมาก

เธอเดินไปยังสระบัวขนาดเล็ก เข้าไปนั่งในศาลาข้างๆ วางหนังสือลงบนโต๊ะหินพลางชื่นชมความงามรอบตัว

สายลมเอื่อยๆ พัดพากลิ่นหอมมาปะทะจมูก อารมณ์ที่เคยขุ่นมัวเริ่มปลอดโปร่งขึ้น เธอเหยียดแขนบิดขี้เกียจ ความเศร้าหมองในใจค่อยๆ จางหายไป พลางฮัมเพลงที่ชอบเบาๆ

"คุณหนูชอบที่นี่เหรอครับ?" เสียงทุ้มหนักแน่นดังขึ้นจากด้านหลัง

เซี่ยอวี่บิงสะดุ้งเฮือกหันไปมอง พอเห็นว่าเป็นใครก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก "ลุงหลิว ตกใจหมดเลยค่ะ!"

ลุงหลิวอายุประมาณหกสิบปี แต่ผิวพรรณยังดูดีและร่างกายแข็งแรงกำยำ

"ขอโทษครับคุณหนู" ลุงหลิวทำความเคารพแล้วเดินไปที่มุมศาลา เปิดกล่องสีเขียวแล้วสับสวิตช์ ระบบสปริงเกอร์ตามสนามหญ้าและแปลงดอกไม้ก็เริ่มทำงานทันที

"ลุงหลิวคะ ทั้งหมดนี้ลุงปลูกเองกับมือเลยเหรอคะ?" เธอถามอย่างร่าเริง

"ใช่ครับ ดอกไม้ใบหญ้าที่นี่ผมกับคุณผู้หญิงที่ล่วงลับไปแล้วร่วมกันออกแบบและปลูกมาด้วยกัน" ลุงหลิวยิ้มด้วยแววตาแห่งความหลังและความโศกเศร้า

"อ๋อ... คุณแม่ของเขาชอบดอกไม้เหมือนกันเหรอคะ"

ลุงหลิวเดินไปที่แปลงดอกไม้ เริ่มถอนหญ้าและพรวนดิน "คุณผู้หญิงเก่งเรื่องจัดสวนมาก วิชาของผมก็ได้มาจากท่านทั้งนั้นแหละครับ"

"แล้วเขา... ชอบดอกไม้ไหมคะ?"

"หมายถึงคุณชายเหรอครับ?"

"ค่ะ"

ลุงหลิวถอนหายใจเบาๆ "เมื่อก่อนคุณชายชอบมากครับ แต่ตั้งแต่คุณผู้หญิงเสียไป ท่านก็ไม่ค่อยมาที่นี่อีกเลย"

"ทำไมล่ะคะ?" เธอถามด้วยความอยากรู้

"ไม่ทราบเหมือนกันครับ คงจะกลัวเห็นแล้วคิดถึงท่านมั้งครับ การตายของคุณผู้หญิงและการแต่งงานใหม่ของคุณท่านส่งผลกระทบต่อคุณชายมาก เพราะฉะนั้น..."

ลุงหลิวไม่พูดต่อ แต่เซี่ยอวี่บิงก็พอจะเข้าใจ เธอจึงอาสาเข้าไปช่วยลุงหลิวพรวนดิน

"คุณหนูครับ เดี๋ยวจะสกปรกเอา!" ลุงหลิวร้องห้าม

"ไม่เป็นไรค่ะ จริงๆ ฉันก็ชอบต้นไม้ดอกไม้เหมือนกันแต่ไม่เคยปลูกเลย ไหนๆ ก็ว่างแล้ว ลุงหลิวช่วยสอนฉันหน่อยนะนะคะ" เธอขอร้องอย่างจริงใจ

ลุงหลิวมองรอยยิ้มสดใสและดวงตามุ่งมั่นของเธอแล้วก็พยักหน้ายิ้มๆ "มันเหนื่อยนะครับ เตรียมใจไว้ล่ะ!"

"ค่ะ! รับรองจะตั้งใจเรียนเลย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะลุงหลิว!"

ลุงหลิวหัวเราะร่า แล้วเริ่มถ่ายทอดวิชาการปลูกต้นไม้เบื้องต้นให้แก่เธอ

...