ห่วง

"เฮ้ย! พวกมึงทำอะไรหยุดนะเว้ย" รันเวย์ที่ตามมาเห็นเหตุการณ์เอ่ยขึ้น

"เชี้ย! มีคนมาวะ" หนึ่งในชายฉกรรจ์ที่ตัวผอมกว่าเอ่ยเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มที่ตะโกนมา

"มึงจะกลัวอะไรวะมันมาแค่คนเดียว" ชายฉกรรจ์คนที่อ้วนกว่าเอ่ย

"ปล่อยผู้หญิงนะเว้ย! "

"รันเวย์" รินลดาเอ่ยเสียงสั่นเธอทั้งกลัวทั้งดีใจที่เห็นว่ามีคนมาช่วยเธอจากชายฉกรรจ์

"อย่าแส่ดีกว่าไอหนุ่มถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ชายฉกรรจ์ที่ตัวอ้วนกว่าเอ่ยขึ้นก่อนจะปล่อยแขนรินลดาและเดินหักนิ้วทั้งสองข้างเข้าไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม

"คงจะไม่ได้หรอกว่ะ" รันเวย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดันก่อนจะยักคิ้วให้กับชายฉกรรจ์คนนั้น

"มึงมาหาเรื่องเจ็บตัวเองนะไอหนุ่ม" ชายฉกรรจ์ที่รูปร่างอ้วนขยิบตาให้เขาก่อนจะหวดหมัดเข้าที่หน้าของรันเวย์แต่ไม่เต็มแรง

ผัวะ!

"โอ้ย~ อย่าอยู่เลยมึง!!" รันเวย์เอ่ยออกมาอย่างโอดครวญเมื่อถูกต่อยเข้าที่หน้าอย่างจังจนมีเลือดไหลออกจากมุมปากก่อนที่จะสวนหมัดกลับไป

ชายฉกรรจ์ร่างผอมที่จับรินลดาไว้อยู่ก็ปล่อยตัวจากเธอพร้อมทั้งเข้ามาช่วยเพื่อนของตน

ผัวะ!

ปัก!

ตับ!

พลัก!

เท้าหนาของรันเวย์ถีบเข้าที่ท้องของชายฉกรรจ์จนล้มไปนอนกับพื้นก่อนที่เข้าจะคล่อมชายฉกรรจ์คนที่อ้วนกว่าไว้

"กูแค่ให้มันแกล้งชกกูไม่ใช่ให้มึงใส่เต็มแรงขนาดนี้" รันเวย์กัดฟันและเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาในขณะที่ชายฉกรรจ์อีกคนเข้ามาดึงเขาไว้

"ขอโทษครับนาย" ชายฉกรรจ์ทั้งสองเอ่ยขึ้นก่อนที่ทั้งสามจะเริ่มปะทะกันอีกครั้งแต่ครั้งนี้รันเวย์แทบจะไม่ถูกต่อยสวนกลับเลย

ตุบ!

ผัวะ

"โอ้ยๆๆ พอแล้วๆ พวกกูยอมแล้ว" ชายฉกรรจ์เอ่ยพร้อมทำท่าทางกลัวเขาก่อนจะขยิบตาให้รันเวย์และวิ่งหนีออกไปทันที

"เป็นอะไรไหม" รันเวย์เอ่ยถามรินลดาที่ยืนตัวสั่นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่อย่างหวาดกลัว

"ไม่เป็นไรค่ะ แต่หน้านาย.." เธอเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปที่ใบหน้าของรันเวย์ที่ตอนนี้มีเลือดออกที่มุมปาก

"แค่นี้เอง" รันเวย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือหนาเช็ดเลือดที่มุมปากตัวเองออกอย่างลวกๆ

"แล้วนายมาได้ยังไง" รินลดาเอ่ยถามอย่างสงสัย

"ฉันเห็นเธอเดินกลับคนเดียวทุกวัน ฉันเป็นห่วงเลยเดินตามมาส่ง...ความจริงก็ตามมาส่งทุกวันนั้นแหละ"

"ทำแบบนั้นทำไม? "

"ก็ฉันชอบเธอ" รันเวย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับมองรินลดาอย่างไม่หลบสายตา

"...." รินลดาไม่ได้เอ่ยตอบอะไรได้แต่มองหน้าเขากลับอย่างเงียบๆ

"ฉันชอบเธอจริงๆ นะริน" รันเวย์ที่เห็นว่าร่างบางไม่เอ่ยตอบอะไรก็เลยเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับกุมมือเธอไว้

"เดียวฉันทำแผลให้นายก่อนดีกว่า" รินลดาดึงมือของเธอออกจากมือของรันเวย์พร้อมกับเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินนำไปที่หอพักของเธอที่เดินอีกไม่ไกลก็ถึงแล้ว

"นายนั่งรอตรงนี้ก่อนนะเดียวฉันขึ้นไปเอากล่องพยาบาลแปบนึง" รินลดาเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาถึงโต๊ะหินอ่อนหน้าหอพักของเธอก่อนที่เธอจะรีบเดินเข้าหอพักไปอย่างรีบร้อน

รันเวย์แค่พยักหน้าตอบเธออย่างไม่ได้เอ่ยตอบอะไรก่อนจะนั่งรอเธอที่โต๊ะหินอ่อนอย่างนึกเสียดายที่ไม่ได้เข้าไปในห้องของเธอเพราะเขาอุสาจัดฉากทุกอย่างไว้แล้ว

"ผิดแผนไปหน่อยแต่ก็คุ้ม" รันเวย์เอ่ยกับตัวเองพร้อมกับถุยน้ำลายที่มีคาวเลือดของตนออก

เพียงไม่นานนักรินลดาก็เดินลงมาพร้อมกับกล่องพยาบาลก่อนที่เธอจะเริ่มลงมือทำแผลที่หน้าให้แกเขา

"เสร็จแล้ว วันนี้ขอบคุณมากนะไม่ได้นายฉันคงแย่นายอยากให้ฉันตอบแทนนายยังไงก็บอกได้เลยนะ" รินลดาเอ่ยขึ้นพร้อมกับปิดฝากล่องพยาบาล

"ไม่เป็นไรเรื่องแค่นี้เอง แต่ถ้าเธออยากตอบแทนเอาเป็นไปกินข้าวกับฉันสักมื้อแล้วกัน"

"ก็ได้ แต่ตอนนี้ฉันว่านายกลับไปได้แล้วนี่ก็ดึกมากแล้ว"

"เธอเดินขึ้นหอไปก่อนสิฉันจะได้สบายใจ"

"ก็ได้ งั้นไปก่อนนะแล้วก็ขอบคุณอีกรอบ" รินลดาเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นเตรียมจะเดินขึ้นหอ

"อืม" รันเวย์เอ่ยตอบพร้อมกับมองแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่กำลังจะเดินเข้าหอไปก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อเธอ

"รินลดา"

"หะ" รินลดาเอ่ยขึ้นพร้อมกันหันมาถามเขาอย่างสังสัย

"ฝันดีนะ" รันเวย์เอ่ยพร้อมกับยิ้มให้กับร่างบาง

"อืม ฝันดีนะ" รินลดาเอ่ยก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าหอพักของเธอไป

- วันต่อมา -

ณ งานมอเตอร์โชว์

"เชิญทุกคนไปเตรียมตัวครับ" เสียงสตาฟที่ดูบูธรถยี่ห้อ Porxx เอ่ยขึ้นบอกเหล่าบรรยาพริตตี้ของรถหรูให้ออกไปเตรียมตัวเพราะใกล้ถึงเวลาแล้ว

"ฉันทำได้ๆ " สิ้นเสียงสตาฟรินลดาก็เอ่ยให้กำลังใจตัวเองเพราะวันนี้เธอจะต้องเป็นคนพูดเปิดตัวรถหรูคันใหม่ที่เธอนั่งท่องจำมาตลอดทั้งคืน พร้อมกับเช็คความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้งก่อนจะเดินออกไป

"สวัสดีค่ะ ขอยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่งานมอเตอร์โชว์ ครั้งที่ 30 ขณะนี้ทุกท่านกำลังอยู่ที่บูธจัดงาน Porxxx ประเทศไทยโดย บริษัท ABC Group ที่จัดจำหน่ายรถ Porxxx เพียงผู้เดียวในประเทศไทยและในตอนนี้บริษัท ABC Group ได้นำนวัตกรรมสุดหรูให้ทุกท่านได้สัมผัสและจับจองอย่างใกล้ชิด และยิ่งไปกว่านี้เราของแนะนำทุกท่าน พบกับรถซุปเปอร์คาร์สุดหรูสำหรับอนาคต Porxxx 777 ใหม่ล่าสุดให้ทุกท่านได้ชมและจับจองที่นี้ที่แรกในประเทศไทยค่ะ"

หลังจากที่รินลดาเอ่ยจบก็มีเสียงปรบมือมากมายที่ยืนรับฟังอยู่ก่อนที่เธอจะเริ่มบรรยาถึงส่วนประกอบและเครื่องยนต์ต่างๆ ภายในรถขณะที่เธอกำลังบรรยาอยู่นั้นสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรันเวย์ยืนมองเธออยู่

"เก่งมากเลยรินจำได้หมดเลย" นิสาเพื่อนร่วมงานของเธอที่เป็นพริตตี้เหมือนกันเอ่ยชม

"ก็นั่งจำมาทั้งวันทั้งคืนเลยนะสิ" รินลดาเอ่ย

"แล้วนี่รินได้เปอร์เซ็นการจองเยอะเลยใช่ไหมนิสาพึ่งได้สองคนอยู่เลยแถวเป็นรุ่นทั่วไปด้วย"

"เรายังไม่ได้สักคัน เห้อ" รินลดาเอ่ยพร้อมกับถอนหายไปเพราะว่าคงมีเธอคนเดียวที่ยังไม่ได้เปอร์เซ็นจากการจองทั้งๆ ที่ก็มีผู้คนมากมายเข้ามาถามเกี่ยวกับรถกับเธอแต่ส่วนมากก็เหมือนมาจีบไม่ก็มาขอเลี้ยงดูเธอทั้งนั้นพอบอกไม่ให้ไลน์หรือเบอร์ก็จากไป

"อ้าว ทำไมหละเราเห็นคนมารุมรินเยอะมากเลยนะ" นิสาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

"รุมถามเเต่ไม่ซื้อนะสิ" รินลดาเอ่ยพร้อมทั้งทำหน้าเซง

"ทำไมทำหน้าเบื่อโลกแบบนั้นหละคนสวย"