บทที่ 9 นักโทษสวาท...

บทที่ 9

นักโทษสวาท...

จังหวัดระยองบนท้องทะเลที่กว้างใหญ่ เชอรี่จ้องมองศลิษาด้วยความเกลียดชังไม่ยอมละสายตาไปไหน

ศลิษานั่งหันหลังให้กับทุกคนอยู่บนกราบเรือ โดยยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับใครทั้งนั้นเพราะอายเหลือเกิน อายกับทุกการกระทำจาบจ้วงของธินกรที่แสดงกิริยาหยาบคายใส่ร่างกายของเธอด้วยนิ้วมือของเขาอย่างหน้าไม่อาย

‘ทำไมเธอถึงต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ด้วย’ ศลิษาได้แต่โทษความผิดพลาดของตัวเองที่ไม่น่าปล่อยให้ความโกรธ และความอยากเอาชนะพิริตาเข้ามาครอบงำจิตใจ จนทำให้มันกลายเป็นเรื่องเป็นราวบานปลายใหญ่โตมาจนถึงขนาดนี้เลย ไม่รู้ว่าอะไรมันเข้าสิงหรือดลจิตใจให้เธอคิดชั่ว คิดที่จะทำร้ายพิริตาให้ถึงกับแท้งลูก ถึงเธอจะกลับใจแต่มันก็คงไม่ทันแล้วเพราะธินกรบอกเธอกับเชอรี่ที่โกดังร้างว่าพิริตาแท้งลูกไปแล้ว เธอมันเป็นฆาตกรชั่วที่ทำร้ายแม้กระทั่งเด็กตาดำๆ ที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย ศลิษาไม่กล้าหอบหน้ากลับไปที่ศหัสวัตรอีกแล้ว ทุกคนคงจะผิดหวังในตัวของเธอกันหมดทั้งคุณพ่อ ทั้งพี่บัว และพี่ศิวัตร ทุกคนคงจะเกลียดเธอมากที่เธอคิดไม่ดี และทำเรื่องเลวๆ ลงไป โดยเฉพาะคุณพ่อที่ท่านพร่ำสอนให้เธอเป็นคนดีเสียสละและอดทน ไม่ทำร้ายผู้อื่นให้ซื่อสัตย์และปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าเรา ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนนั้นศลิษาก็ทำมันได้ทุกข้อ

‘แต่ตอนนี้เธอกลับทำมันผิดเสียเอง เพราะเธอตั้งใจแย่งรัชชานนท์มาจากพิริตา’ ศลิษาคิดว่ารัชชานนท์นั้นเป็นของเธอมาก่อนๆ ที่เขาจะเจอกับพิริตาด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีพิริตาซักคนรัชชานนท์ก็คงจะรักและแต่งงานกับเธอไปแล้ว เธออุตส่าห์เฝ้ารักเขามาตั้งหลายปี

‘นี่เธอทำผิดไปอีกข้อแล้วใช่ไหม ที่ไม่ยอมเสียสละรัชชานนท์ให้กับพิริตาที่รักกันอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข และเธอก็ปกป้องพี่บัวไม่ได้ ทำให้คนดีๆ อย่างพี่บัวต้องตกบันไดลงไปพร้อมกันกับพิริตา ต่อหน้าต่อตาของตัวเองอย่างช่วยเหลืออะไรใครไม่ได้เลยซักคน’

ศลิษาสะดุ้งสุดตัวเมื่อธินกรเดินเข้ามายืนซ้อนอยู่ทางด้านหลัง และไล้มือสำอางของเขาลูบบริเวณสีข้างของเธอเลยผ่านมายังด้านหน้า เพื่อสวมกอดศลิษาเอาไว้จากทางด้านหลัง

ธินกรเลื่อนมือสำอางที่ไม่ได้มีความสากเลยซักนิดลูบไล้สอดมือของตัวเองผ่านเอวคอดของศลิษา เข้าไปในร่มผ้าที่ไร้ซึ่งเม็ดกระดุมทั้งแผงของเธอ เพราะเขาเป็นคนกระชากมันจนขาดกระเด็นหลุดหายออกไปเองทั้งแถบ จนไม่มีเหลือเลยซักเม็ดเดียวเพื่อสัมผัสเนื้อแท้ของศลิษาได้จะๆ ถนัดถนี่ทุกส่วนที่เขาอยากจะจับ และหยุดขยำมือที่ไร้ความสากของตัวเอง ตรงหน้าท้องเรียบสวยของเธอเล่นอย่างถืออภิสิทธิ์

‘นี่ใครเป็นเจ้าของร่างกายของใครกันแน่’ ศลิษาหันหน้ากลับไปมองธินกรตาขวาง แต่ธินกรกลับเลิกคิ้วใส่เธออย่างไม่แคร์ ศลิษาจะทำอะไรเขาได้ ถ้าเขาจะจับจะบีบจะเค้นเธอตรงไหน มันก็สิทธิ์ของเขาทั้งนั้น