บทที่ 6 นักโทษสวาท...

บทที่ 6

นักโทษสวาท...

“เอามือ.. และนิ้ว.. ของคุณ.. ออกไป.. จากหว่างขา.. ของฉัน.. เดี๋ยวนี้.. คนเลว!” พูดเน้นๆ ทีละพยางค์หวังให้เสียงของเธอเข้าไปกระตุ้นโซนประสาทสามัญสำนึกส่วนดี ของผู้ชายเลวๆ อย่างธินกรให้รู้สึกสำนึกเสียที

แต่มันคงไม่ได้ประโยชน์อะไรเพราะธินกรยังคงไม่เลิกระรานเรือนร่างของเธออย่างถืออภิสิทธิ์ที่เธอนั้นไม่ต้องการ คุกคามร่างกายและรวบดูดริมฝีปากของศลิษาเหมือนรำคาญ... ต้องการที่จะกลืนกินเสียงพูดของเธอไปให้หมดอย่างเอาแต่ใจ ถึงศลิษาจะพูดไปก็เท่านั้นเพราะอย่างไรเขาก็ไม่มีทางยอมถอนนิ้วมือของตัวเองที่มันยังคงแช่ลึกค้างคาอยู่ในร่องสวาทสาวของเธอออกตามคำสั่งของศลิษาอยู่ดี

ศลิษาพยายามดิ้นหนีมือและนิ้วของธินกรที่ยังคงขยับเข้าออกอยู่ในร่างกายสาวที่ฉ่ำเปียกลื่นนิ้วมือของเขาจนเต็มชุ่มไปด้วยน้ำรัก แต่ยิ่งดิ้นศลิษากลับยิ่งรู้สึกวูบหวาม...

“ใครใช้ให้เธอใส่เสื้อผ้าที่มัน...” ธินกรคลอเคลียริมฝีปากของเขาไปทั่วแก้มนุ่มๆ และใบหูขาวสะอาดของศลิษาก่อนที่จะกระซิบบอกเธอ “ล้วงง่าย! มายั่วฉันล่ะ” ช่วยไม่ได้เขามันเป็นผู้ชายร้อนแรงไฟติดง่าย ยิ่งอยู่กับผู้หญิงสาวแถมยังสวยแบบเธอด้วยแล้วใครมันจะไปอดใจไหว

ศลิษาทนมองหน้าตากวนอารมณ์ของธินกรไม่ไหว แต่เธอไม่กล้าตบหน้าเขาเพราะกลัวโดนตบคืนและผู้ชายเถื่อนแถมยังห่ามอย่างธินกรก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษพอดูจากการกระทำของเขาที่กำลัง/// ...ศลิษากระดากอายที่จะบรรยาย ว่าตอนนี้ปลายนิ้วมืออุ่นร้อนของธินกรที่เธอรู้สึกถึงมันได้

ไม่ใช่สิ! ไม่ใช่แค่ปลายนิ้วมืออุ่นร้อนที่เธอรู้สึกมันได้ แต่มันมากกว่านั้น มันทั้งนิ้วมือของเขาเลยแหละที่เข้ามาลึกจนสุดในร่างกายสาวของเธอจนรู้สึกคับและแน่นตึงไปหมด

ศลิษาเหนี่ยวรั้งร่างกายของธินกรเอาไว้เพื่อพยุงตัว และรัดหนีบต้นขาของตัวเองทั้งสองข้างรวบเข้าหากันเอาไว้แน่นไม่ให้ธินกรนั้นสามารถขยับมือ ที่มีนิ้วของเขาแช่ค้างอยู่ในร่างกายของเธอเพื่อก่อกวนและสร้างความปั่นป่วนให้กับความรู้สึกของเธอไปมากกว่านี้

“ไม่ชอบนิ้วเดียวเหรอ แต่ถ้าสองนิ้วแล้วเดี๋ยวเธอจะเจ็บนะ” ธินกรไม่ได้สำนึกเลยซักนิด ว่าการกระทำของเขานั้นมันหยาบคายแค่ไหนกับผู้หญิงที่ไม่เคยผ่านมือชายอย่างศลิษา

บอกเหมือนจะหวังดีแต่ในความรู้สึกของศลิษานั้น ธินกรกำลังเย้ยหยันเธออยู่ชัดๆ

“ไปตายซะ!...” ศลิษาหมดความอดทนเลยตัดสินใจกางกงเล็บแหลมคมของเธอที่ตกแต่งมาแล้วเป็นอย่างดีนั้น ตวัดเข้าใส่หน้าตาหล่อเหลาของธินกรเข้าอย่างจังแต่เขาหลบทัน ปลายเล็บสวยๆ ของเธอเลยถากเข้าที่ข้างแก้มและปลายคางของธินกรจนถลอกเป็นรอยเส้นขาวๆ นิดๆ แต่ไม่มีเลือด และศลิษาก็อาศัยช่วงจังหวะที่ธินกรเสียหลักตอนที่หลบกงเล็บสังหารของเธอนั้นผลักร่างแกร่งของเขาออกและจับสาบเสื้อของตัวเองทั้งสองข้างที่ไร้ซึ่งเม็ดกระดุมรวบเข้าหากัน จากนั้นก็รีบวิ่งไปยืนหลบอยู่ข้างหลังของเชอรี่ หวังหาที่กำบังร่างกายของตัวเอง ให้พ้นจากสายตาจาบจ้วงของธินกร