บทที่ 11 ฉันพูดอะไรก็มีแต่เสียเปล่า

"คุณช่างมีความรับผิดชอบจริงๆ " โมนิต้ามองดูเธอ แล้วกระตุกริมฝีปาก "พนักงานในดรีมมี่คลับไม่ถึงสองร้อยก็มีหนึ่งร้อย หากคนทั้งหมดหาเรื่องกันเองอย่างพวกคุณ ถ้าอย่างนี้ร้านก็ไม่ต้องเปิดแล้ว เอาอย่างนี้ ต่อไปคุณไปทำงานแผนกความสะอาด เรื่องต้อนรับแขกก็ไม่ต้องการคุณแล้ว "

"ส่วนเรื่องหอพักทางบริษัทย่อมต้องทำการจัดเตรียมหอพักใหม่ไปด้วย เมื่อพวกคุณไม่เจอหน้ากัน ก็จะมีเรื่องบาดหมางกันน้อยลง คุณว่าไง? "

พูดจบ โมนิต้าจ้องมองดูเธอ อยากจะดูว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ไม่ว่าอย่างไรงานต้อนรับแขกถือเป็นงานของเหล่าสาวๆ วัยรุ่นทำ แต่งานแผนกทำความสะอาดพูดตรงๆ เป็นงานที่เหล่าป้าที่เกษียณอายุงานแล้วทำกัน ทั้งสกปรกทั้งเหนื่อยและยังไม่ใช่เรื่องดี

แต่เสียดายที่สีหน้าทัดดาวไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ เพียงแต่ "อืม" หนึ่งเสียง จึงไม่พูดอะไร มันทำให้โมนิต้ารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เลิกคิ้ว เธอถามขึ้นว่า "คุณไม่มีอะไรจะพูดเหรอ? "

ทัดดาวส่ายหัว "สำหรับฉัน ขอเพียงมีเงินให้ งานอะไรก็ไม่แตกต่างกัน อีกอย่าง เป็นคำสั่งของประธานคิมหันต์ ฉันพูดอะไรไปก็เสียเปล่า ทำไมจะต้องทำให้เขาไม่พอใจด้วย "

โมนิต้านั้นรู้สึกชื่นชมเธอเล็กน้อย หยุดไปครู่หนึ่ง เธอยิ้มอย่างเปิดเผย "ในเมื่อไม่มีข้อโต้แย้ง ถ้าอย่างนั้นก็เก็บข้าวของไปรายงานตัวกันเถอะ "

"โอเค ขอบคุณพี่โมนิต้า "

เห็นทัดดาวเดินกลับเข้าไปในหอพักแล้ว โมนิต้ายืนครุ่นคิดอยู่ตรงระเบียงทางเดิน และแล้วก็หยิบมือถือออกมาจากในกระเป๋าแล้วกดหมายเลขโทรออก

ทางปลายสายได้รับอย่างรวดเร็ว "อืม?มีอะไรหรือ ?"

"ได้ย้ายเธอไปแผนกทำความสะอาดตามคำสั่งของคุณแล้ว "

คิมหันต์กำลังดูเอกสารอยู่ เมื่อได้ยินน้ำเสียงของโมนิต้าในมือถือ มือที่กำลังพลิกหน้าต่อไปหยุดชะงักลง ครู่หนึ่ง จึงกล่าวน้ำเสียงกระซิบว่า "เธอมีปฏิกิริยาอะไรไหม?"

"ไม่ร้องไม่โวยวาย ยอมรับอย่างสงบเปิดเผย "

"ใช่เหรอ?" เขาขมวดคิ้ว ยื่นมือไปนวดขมับที่รู้สึกตึงๆ แล้วกล่าวว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จัดงานให้เธอเยอะหน่อยตามสมควร ไม่ว่าอย่างไร อายุของเธออยู่ในแผนกทำความสะอาดถือว่าน่าจะอายุน้อยสุด ทำมากหน่อยก็สมควรอยู่แล้ว "

โมนิต้าอึ้งไป รู้สึกลังเลเล็กน้อย "ประธานคิมหันต์ โหดร้ายไปหรือเปล่า? ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ยังเป็นสาว....... " คิมหันต์ไม่พูด โมนิต้าจึงตระหนักว่าตัวเองพูดมากไปแล้ว เธอจึงเปลี่ยนหัวข้อว่า "ใช่แล้ว สัปดาห์หน้าคุณชายของชินุกุลวัตร อสังหาริมทรัพย์จะมาจัดวันเกิด คุณจะมาด้วยใช่ไหม?"

"อืม "

"ถ้าอย่างนั้นฉันจะได้เตรียมเหล้าที่คุณชอบเอาไว้"

"คุณจัดการเองก็แล้วกัน "

เมื่อวางสาย คิมหันต์หันมาให้ความสนใจกับเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง แต่ว่าดันอ่านไม่เข้าหัวสักตัวเลย

ไม่ร้องไม่โวยวาย ยอมรับอย่างสงบเหรอ? ทัดดาว ทำให้เขารู้จักเธอด้านใหม่อีกครั้ง เขาไม่เชื่อว่า นิสัยของคนตั้งแต่เล็กจนโตจะสามารถทำให้เปลี่ยนไปได้ภายในสองปี

เขาจะดูว่าเธอยังจะสามารถแสร้งทำได้นานเท่าไหร่............

"นี่ สบู่เหลวล้างมือของห้องน้ำผู้หญิงไม่มีแล้ว ยังไม่ไปเติมอีก! รอฉันอยู่เหรอ? "

ทัดดาวเก็บกวาดทำความสะอาดห้องสูทที่แขกดื่มเหล้าไปแล้วหนึ่งห้อง แค่เช็ดคราบอาเจียนก็ยุ่งไปครึ่งวันแล้ว สุดท้ายเหนื่อยจนเอวยึดไม่ตรง พอนั่งลงแค่ดื่มน้ำ ก็ถูกหัวหน้าที่เดินตรวจงานเรียกขึ้นมา

"ไม่รู้จักสังเกตดูบ้าง ดวงตาโตขนาดนั้นเอาไว้โชว์เหรอ?"

ตามมาด้วยคำด่าว่าที่พูดไม่จบ ทัดดาวทำเหมือนไม่ได้ยิน ในมือถือสบู่เหลวล้างมือขวดใหม่เดินเข้าไปในห้องน้ำผู้หญิง เธอทำงานในแผนกทำความสะอาดเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ไม่ต้องไปเสนอหน้าเสนอตา และก็ไม่ต้องกังวลว่าเมื่อยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าประตูจะถูกคนคุ้นเคยจำได้ แม้ว่าจะเหนื่อย แต่เธอรู้สึกสบายใจ

เปลี่ยนสบู่เหลวด้วยมือไม้คล่องแคล่ว เธอก้มหน้าถือกล่องทำความสะอาดเดินออกมา เมื่อออกจากประตู หัวหน้าใจร้ายยืนรอเธออยู่ที่ประตู

"ทำเสร็จแล้วใช่ไหม เมื่อเสร็จแล้วก็ไปช่วยงานที่ดาดฟ้า "

"ดาดฟ้าเหรอ?"

ทัดดาวเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเพื่อนร่วมงานบอกว่าคืนนี้มีแขกคนสำคัญได้เหมาดาดฟ้าจัดงานปาร์ตี้วันเกิด เธอขมวดคิ้ว แล้วกล่าววว่า "หัวหน้า สองทุ่มครึ่งแล้ว ถึงเวลาที่ฉันต้องเปลี่ยนผลัดแล้ว อีกอย่างวันนี้ทั้งวันฉันยังไม่ได้กินข้าว........."

"ทำไมเหรอ?" ได้ยินทัดดาวไม่อยากไป ทันใดนั้นน้ำเสียงของหัวหน้าขึ้นสูง กล่าวเสียงแหลม "ตอนนี้กำลังขาดคน คุณจะไปกินข้าว บริษัทใช้เงินจ้างคุณ เวลาสำคัญแบบนี้คุณเลือกที่จะไม่ทำเหรอ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นก็ถือโอกาสพูดกับพี่โมนิต้าแต่เนิ่นๆ ให้เธอจัดวางงานให้คุณ!"

บอกโมนิต้าก็เท่ากับบอกคิมหันต์ เธอรู้สึกแน่นหน้าอก "คุณอย่าบอกพี่โมนิต้า ฉันไป คุณอย่าโกรธเลย "

"ฉันยังจัดการคุณไม่ได้หรือ เร็วเข้า อย่าชักช้า!"