Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บทย่อ
ในค่ำคืนที่เราทั้งสองกอดกันกลมเกลียว เขาได้เอาหัวใจของใครบางคนติดมือไปด้วย จนกระทั่งได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เธอไม่เคยลืมความรู้สึก คงมีเพียงเขาเท่านั้นที่ไม่รู้สึกอะไร กันต์ เพื่อนเรียกสั้นๆว่า 'กัน' ผู้ชายปากหมา เอาไม่เลือก และที่สำคัญขี้รำคาญที่สุด โดยเฉพาะยัยเด็กน้ำหนาว! น้ำหนาว เรียกสั้นๆว่า 'น้องหนาว' อ่อนต่อโลก นิยามของเธอคือ สวย ใส ไร้เดียงสา แต่บางครั้งก็ซื่อบื่อเกินไปจนทำให้ใครบางคนมองว่าเธอ "แอ๊บ" "อะ..นี่!!" กันหยิบเงินออกมาจำนวนห้าพันบาทแล้วยัดใส่มือของน้ำหนาว "เอาไปซะ แล้วออกไปจากที่นี่!!" "..." ดวงตากลมโตตวัดขึ้นมองดวงตาคม สานตาของน้ำหนาวตัดพ้อ เธอกำเงินไว้แน่น เขาคงเห็นเธอเป็นผู้หญิงหิวเงินสินะ ถึงขั้นใช้เงินฟาดหัวแล้วไล่เธอออกไปจากที่นี่ " ฉันไม่รับค่ะ" "เรื่องมากโว้ย!!" กันล้วงเงินออกมาอีกปึกนึงแล้วยัดใส่มือของน้ำหนาวอีกรอบ "เอาไปซะ! แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ฉันเกลียดขี้หน้าเธอ!!!" "ทะ..ทำไมคะ" น้ำเสียงของน้ำหนาวสั่นเครือ ไม่คิดว่าผู้ชายที่เธอแอบชอบจะปากคอเราะร้ายได้ถึงเพียงนี้ "ฉันรังเกียจผู้หญิงขายตัว!" "..." น้ำหนาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อตั้งสติ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงด้วยสายตาจริงจัง "ฉันไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ค่ะ แต่ฉันเลือกไม่ได้" "เธอเลือกได้..เธอเลือกที่จะไม่ทำงานที่นั่นก็ได้ แต่เพราะเธอมันเป็นผู้หญิงหิวเงินไง ก็เลยใช้ตัวเข้าแลกเพื่อแลกกับเงิน คิดว่าความบริสุทธิ์ของเธอที่เสียให้ฉัน ฉันจะแยแสงั้นหรอ..บอกเลยนะว่าเธอคิดผิด..เพราะฉันไม่ได้สนใจอะไรเลยสักนิด!" เจ็บดีนะ... "อ้อ อีกอย่าง..เงินหนึ่งล้านที่ฉันเสียไป ฉันสามารถเอาไปทำอะไรที่มันเกิดประโยชน์กว่านี้ก็ได้ เพราะฉะนั้น..สำหรับผู้หญิงขายตัวอย่างเธอแล้ว ห้าพันบาทก็เกินพอละ!"
บทที่ 1 จะเสียตัวหรือเสียบ้าน
ตึก! ตึก!
"มะ..แม่!!" น้ำหนาววิ่งถลาเข้าไปประคองคนเป็นแม่ก่อนตวัดมองชายร่างสูงสี่คนกำลังพังข้าวของในบ้านของเธอ
โคร่มมมม!!!
เพล้งงง!!
"นี่! พวกแกหยุดนะ! ถ้าไม่หยุดฉันจะแจ้งตำรวจ!!"
"แจ้งเลยสาวน้อย อยากรู้เหมือนกันว่าระหว่างเจ้าหนี้กับลูกหนี้ตำรวจจะเข้าข้างใคร!!"
"ฮ้ะ!! หนี้? มะ..แม่เป็นหนี้พวกเขาหรอคะ"
"ก็เออน่ะสิ!"
"แม่!!"
"ก็ฉันอยากเสี่ยงดวง"
"นี่แม่กลับไปเล่นการพนันอีกแล้วหรอ"
"..." วรรณาตวัดมองลูกเลี้ยงด้วยความไม่พอใจก่อนยกมือผลักร่างน้ำหนาวจนล้มก้นจ้ำม้ำ "เพราะใครกันล่ะที่มันทิ้งหนี้ไว้! ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแกฉันต้องมาทำงานงกๆหาเงินใช้หนี้ไหม!!"
"หนาวก็หาช่วยอีกแรงอยู่นี่ไงคะ แต่นี่แม่เล่นไปเสี่ยงดวงที่คาสิโนอ่ะ สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรกลับคืนมา"
"ไม่รู้ไม่ชี้นี่ก็ไม่ใช่บ้านฉัน ใครจะยึดก็ยึดไป!"
"แต่นี่มันบ้านหนาวนะคะ! เผื่อซักวันคุณพ่อกลับมา"
"พ่อแกไปเมาหัวราน้ำอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้" วรรณาตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปบอกชายฉกรรจ์สี่คน "เอ่อ..บ้านหลังนี้พอใช้หนี้ได้ไหมคะ"
"ไม่ได้นะคะ!!"
"อย่ามายุ่งอีน้ำหนาว!"
"นี่มันบ้านหนาวกับพ่อ แม่จะยกให้คนอื่นไม่ได้นะ!" เธอไม่ยอม! บ้านหลังนี้เธออยู่มาตั้งแต่เกิด มันเป็นบ้านที่สร้างจากน้ำพักน้ำแรงของพ่อกับแม่ ถึงมันจะเป็นบ้านเก่าๆหลังเล็ก แต่มันก็มีคุณค่าทางจิตใจ
"ถ้าไม่ยกให้เขาไปฉันก็ตายสิ เจ้าของคาสิโนเขาส่งลูกน้องมาทวงหนี้ฉันหลายครั้งแล้ว"
"เดี๋ยวหนาวจะหาเงินมาใช้หนี้แทนแม่เองค่ะ แต่อย่ายกบ้านหลังนี้ให้คนอื่นเลยนะ"
"หนึ่งล้านบาทแกจะเอาปัญญาที่ไหนหามาคืนฮ้ะ! พูดอะไรหัดใช้สมองคิดบ้าง ยกให้เขาไปเถอะไอ้บ้านเฮงซวยหลังนี้หลังแล้วก็ย้ายไปนอนใต้สะพาน เดี๋ยวก็มีคนใจบุญมารับเราไปอยู่ด้วย!"
"ไม่! หยุดนะ!!" หนาววิ่งเข้าไปดึงชายร่างสูงที่กำลังจะเก็บรูปแม่ของเธอเข้าถุงดำ "ดะ..เดี๋ยวฉันจะหาเงินมาคืนเอง!"
"..." พวกมันปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนหัวเราะเยาะ "ฮ่า ฮ่า น้ำหน้าอย่างนี้จะมีปัญญารึ?"
"ฉันขอเวลาหนึ่งปี!"
"นานไปสาวน้อย เจ้านายของฉันทำธุรกิจไม่ได้ทำการกุศล"
"ละ..แล้วพวกคุณให้เวลาเท่าไหร่"
"สามวัน"
"ฮ้ะ! สามวัน!!" อยากจะบ้าตาย สามวันหนึ่งล้านบาทใครมันจะไปหาทันกับค่าแรงแค่วันละสามร้อย!
"ใช่ เจ้านายให้เวลาคุณวรรณาหนึ่งเดือนเต็ม แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะคืน"
"ฉะ..ฉันขอยืดระยะเวลาได้ไหม เห็นใจฉันเถอะนะ บ้านหลังนี้เป็นบ้านของพ่อกับแม่ฉัน"
"ไม่ได้หรอกหนู ธุรกิจก็คือธุรกิจ"
"แต่หนูหาไม่ทันจริงๆ"
"หาไม่ทันงั้นก็..โอนบ้านมาซะ"
"ไม่นะ! ไม่!" น้ำหนาววิ่งถลาเข้าไปเกาะขาของพวกมันอย่างอ้อนวอน เผื่อวันหนึ่งพ่อของเธอกลับมาแล้วท่านจะไปอยู่ที่ไหน "มะ..มีอะไรที่พอจะแทนบ้านได้ไหมคะ"
พวกมันปรายตามองเข้าของเครื่องใช้เก่าๆในบ้าน ต่อให้ขายหมดทั้งบ้านก็ยังไม่พอใช้หนี้เลย
"บอกตรงๆนะ บ้านหลังนี้แทบไม่มีอะไรเลย ต่อให้ขายหมดทั้งหลังก็ยังไม่พอใช้หนี้เลย โชคดีที่เฮียเขาปราณี"
"ม่ายยยยย!!!"
ในขณะที่พวกมันกำลังจะกลับเข้าไปขนของเก่าๆในบ้านทิ้ง จู่ๆก็มีชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินเข้ามา มันใช้มือเชยคางของน้ำหนาวขึ้น
"อีนี่สวยไม่เบาเลยนะ"
"แล้วไง"
"ที่คาสิโนยังขาดคนนะ ถ้าเกิดเอามันไปบางทีอาจจะขายได้ราคา"
O.O!!
เหว่อออ!!
ฮ้ะ!! วะไงนะ..ขายได้ราคา!!!
"เออวะ" พวกมันเดินเข้ามารุมน้ำหนาวก่อนยกมือถือถ่ายรูปของเธอส่งไปให้บอสใหญ่ดู "บอสบอกว่าเอาตัวมันไป"
"มะ..ไม่นะ!! ฉันไม่ขายตัวเด็ดขาด!!"
"เอามันไปเลยค่ะ"
"แม่!!"
"แกไม่อยากเสียบ้านไม่ใช่หรอ งั้นก็เสียตัวแทนจะเป็นไรไป ดีซะอีกเผื่อมีเสี่ยรวยๆรับเลี้ยง เราจะได้สบายไง!"
"ไม่เอาแม่!!"
"เอาตัวมันไปเลยค่ะ" วรรณวิ่งเข้าไปบอกชายฉกรรจ์พร้อมยื่นบัตรประชาชนของน้ำหนาวให้ "ถ้าขายได้ราคา อย่าลืมมาแบ่งอิฉันนะคะ"
"อิเจ๊นี่เห็นแก่เงินจริงๆ"
"มันเป็นแค่ลูกเลี้ยงค่ะ ไม่ใช่ลูกในไส้ของอิฉัน"
"ไปหนู! ไปขึ้นรถ เลือกเอาละกันว่าจะเสียตัวหรือเสียบ้าน"
พวกมันยื่นคำขาด หนำซ้ำแม่เลี้ยงของเธอยังเห็นดีเห็นงามด้วยแถมยังไล่ตะเพิดออกจากบ้านอีก พ่อก็หายไป แม่แท้ๆก็เสียไปนานแล้ว
ทำไมชีวิตของน้ำหนาวต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย ฮือออ...
เสียตัวแลกกับการเสียบ้านงั้นหรอ!
ม่ายยยยย~