บทที่ 12 เรื่อง เห็ด เห็ด

ทั้งสองคนเร่งรีบเดินออกมาจากป่าชั้นกลาง จนกระทั่งเข้าเขตป่าชั้นนอกจึงได้ผ่อนฝีเท้าลง

“ท่านพี่ ข้าว่าพักสักครู่เถอะเจ้าค่ะ” เนี่ยหลิงเอ่ยออกมาหลังจากที่อกสั่นขวัญกระเจิงกับหมีขนเหล็กเมื่อสักครู่ นางนึกว่าจะตายรอบสองแล้วเชียว หยางหลงเองมีสีหน้าไม่ต่างกับผู้เป็นภรรยา

“พี่เห็นด้วย เฮ้อ ตกใจหมดนึกว่าจะตายเพราะหมีขนเหล็กเสียแล้ว” หยางหลงว่าพลางนั่งลงอย่างหมดเรี่ยวแรง

ขณะที่ทั้งสองคนนั่งพักดื่มน้ำอยู่นั้น ก็ปรึกษากันว่าจะเอาของที่ได้บางส่วนออกมาจากแหวนมิติตอนลงจากเขา เนื่องจากต้องการให้ชาวบ้านเห็นในสิ่งที่ล่ามาได้ในแต่ละครั้ง เพื่อจะได้

ตัดปัญหาเวลาสร้างบ้านและซื้อที่ดิน นางต้องการให้ชาวบ้านรู้ถึงที่มาของเงินจะได้ไม่มีผู้ใดนำไปพูดให้มากความ หากเจ้าอิจฉาก็

เข้าป่าหาของป่าไปขายสิ หากเจ้ามีความสามารถพอ สิ่งที่นางรำคาญที่สุดคือปากชาวบ้าน เช่นนั้นก็ทำให้เห็นกันไปเลย ว่าครอบครัวนางหาเงินมาด้วยวิธีใด

พอหายเหนื่อยแล้วก็เตรียมตัวออกเดินทางต่อ ก่อนที่เดินออกไปจากตรงนี้ หยางหลงที่กวาดสายตาไปรอบ ๆ พลันสายตาปะทะเข้ากับเห็ดดอกสีแดงสดจึงได้เรียกผู้เป็นภรรยาให้มาช่วยดู

“น้องหญิงนี่ใช่เห็ดหลินจือแดงใช่หรือไม่”

“ใช่เจ้าค่ะท่านพี่ รีบเก็บเถอะเจ้าค่ะ เก็บแค่ดอกใหญ่สามดอกก็พอ ดอกเล็กปล่อยทิ้งไว้ให้โตก่อนค่อยมาเก็บทีหลัง”

“ได้ เอาตามน้องหญิงว่า” หยางหลงไม่รอช้ารีบเก็บเห็ดหลินจือ และนำใบไม้ใบใหญ่มาห่อใส่ตะกร้าสะพายหลังทันที

“เห็ดสามดอกนี้ น้องหญิงจะนำไปขายหรือไม่” หยางหลงเอ่ยถามออกมา

“ข้าจะขายสองดอกและก็โสมสี่ต้นเจ้าค่ะ ส่วนโสมอีกสองต้น และเห็ดอีกหนึ่งดอก ข้าจะนำไปให้ท่านพ่อและท่านแม่ต้มบำรุงร่างกายเจ้าค่ะ ส่วนของท่านพ่อท่านแม่ของท่านพี่ หญ้าวานรเวหาก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”

“หากเป็นไปได้ พี่อยากให้ท่านพ่อตาได้สร้างบ้านใหม่ด้วยน้องหญิงคิดเห็นเช่นไร”

“น้องเห็นด้วยเจ้าค่ะ”

เมื่อออกมาถึงป่าชั้นนอก ทั้งสองก็ไม่ได้รีบเร่งเหมือนกับ

ป่าชั้นกลาง พลางกวาดสายตาเพื่อมองหาสิ่งที่จะสามารถเก็บเกี่ยวกลับไปด้วยได้ ทั้งสองแวะเก็บเห็ดหูหนูดำเห็ดหอมและล่าสัตว์ไปด้วยป่าชั้นนี้มีเพียงไก่ป่า กระต่ายป่า หมูป่า และสัตว์เล็ก ๆ เท่านั้น

หยางหลงล่าไก่ป่าได้ห้าตัว ตะกร้าสะพายหลังทั้งสองคนเต็มไปด้วยเห็ดและผักป่านานาชนิด ขณะที่ทั้งสองเก็บเห็ดสนจนหมดแล้วและตะกร้าก็เต็มแล้วเช่นกัน

“ท่านพี่ วันนี้พอแค่นี้ก่อนเจ้าค่ะ เห็ดพวกนี้สามารถนำไปตากแห้งเก็บไว้เป็นเสบียงได้ วันหลังค่อยมาเก็บใหม่”

“ได้” หยางหลงรับคำ ในตอนที่กำลังจะเดินออกมาจากป่าสน หยางหลงเจอกับเห็ดสีแดงดอกเล็กสามดอก ไม่รอช้าเขารีบตรงไปที่เห็ดสีแดงทันที

“นี่มันใช่เห็ดเปลวอัคคีหรือไม่น้องหญิง มาดูหน่อย ใช่พี่มองผิดหรือไม่” เนี่ยหลิงรีบตรงมาที่หยางหลงทันที

“ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพี่ ทำไมป่าชั้นนอกถึงมีเห็ดเปลวอัคคีได้ ไม่ใช่มันจะมีอยู่ในป่าชั้นกลางหรอกหรือ”

“พี่ก็ไม่รู้เช่นกัน รีบเก็บเถอะ เห็ดนี่ถือเป็นสมุนไพรหายาก ราคาดีไม่น้อยเลย”

กลิ่นเงินนี่มันช่างหอมหวานจริง ๆ นางคิดในใจ ฮิฮิ จะรวยก็คราวนี้ ชีวิต ดี๊ดี เกิดมาชาตินี้ พี่สวยและเริ่มจะรวยมากนะขอบอก คิดไปหัวเราะคิกคักไปด้วยความอารมณ์ดี หยางหลงมองตามหลังเนี่ยหลิงเขาได้แต่ส่ายหน้า นางอารมณ์ดีก็ดีแล้ว

นั่นหมายถึงว่านางมีความสุข เขาซึ่งเป็นสามีก็มีความสุขไปด้วย

เดินมาเกือบจะพ้นทางลงเขา เนี่ยหลิงเอาหมูป่าและกระต่ายแสงจันทร์ออกมาเพื่อที่จะแบกลงเขาให้ชาวบ้านเห็นในสิ่งที่ได้มาวันนี้ก่อนจะนำไปขาย ถึงเวลานั้นจะใช้เงินทำอะไรเท่าไหร่ก็ไม่มีคนมาคอยจับผิด

และก็เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ เมื่อเดินพ้นชายป่าและลงมาจากเขา ทั้งสองก็พบกับชาวบ้านที่ลงจากเขาเหมือนกัน แต่ละคนได้สัตว์เล็กบ้างใหญ่บ้างตามความสามารถของแต่ละคน ชาวบ้านมองดูทั้งสองสามีภรรยาแบกตะกร้าที่เต็มไปด้วยเห็ดและผักป่า และหยางหลงที่แบกหมูป่า ที่เอวมีกระต่ายแสงจันทร์ผูกอยู่สองตัว ส่วนเนี่ยหลิงก็ถือไก่ป่าอีกห้าตัวสร้างความอิจฉาให้ชาวบ้านที่พบเห็นไม่น้อย และกระต่ายแสงจันทร์เป็นสัตว์วิญญาณถึงจะแค่ระดับต่ำ แต่ก็ใช่จะล่ามาได้ง่าย ๆ และข่าวที่ทั้งสองล่าสัตว์วิญญาณมาได้ดังไปทั่วหมู่บ้านป่าหมอกอย่างรวดเร็ว