อิจฉา

"มากินข้าว" เจ้าของคอนโดหรูร้องบอกคนที่หน้าตึงเพราะไม่พอใจขณะวางจานลงบนโต๊ะสำหรับทานอาหาร

ซาเฟียร์สูดลมหายใจเข้าปอดหนักๆ ทั้งที่อยากประชดประชันกลับไปว่าไก่ย่างส้มตำที่ซื้อมาเธอไม่อยากกินแล้ว

แต่พอคิดได้ว่าแค่นี้เขายังรำคาญเธอจะแย่ หากเธอทำตัวมีปัญหา เขาคงเกลียดเธอมากกว่านี้!

หญิงสาวจำต้องเดินกลับมาที่โต๊ะอาหารอย่างจำใจ มือเรียวตั้งท่าจะคว้าถุงส้มตำมาแกะ ทว่าเธอช้ากว่าคนตัวโต เข้ารั้งถุงส้มตำเข้าหาตัวก่อนจะเป็นฝ่ายลงมือแกะด้วยตัวเอง

ภาพซ้อนของเฮียซานย์ประเดประดังเข้ามาในหัว เฮียซานย์มักทำแบบนี้ แบบที่ผู้ชายตรงหน้าของเธอกำลังทำ

เฮียซานย์ชอบเอาใจน้อง ชอบเป็นฝ่ายลงมือทำทุกอย่างให้น้อง เธออาจจะเคยชินกับภาพแบบนั้นมากกว่าการถูกต่อต้านแบบนี้

"มองอะไร" ในยามถูกถามและถูกดวงตาคมกริบจ้องมอง ซาเฟียร์เบือนหน้าออกไปทางอื่นทันที

"หนูแค่คิดถึงพี่ชายของหนู ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ!" คนฟังเค้นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ

เขาเองก็มีงานที่ต้องทำ ไม่ได้ชอบมาตามเอาอกเอาใจใครเหมือนกัน!

มหาวิทยาลัย

"ไอศกรีมกะทิสดร้านนี้ รสชาติเด็ดว่าไม่ได้เลยนะ"

"เพราะกินเก่ง กินไม่เลือกไงล่ะตัวถึงกลมแบบนี้"

"ไอ้บ้าซันนี่!" ซาเฟียร์อมยิ้มกับเสียงโต้เถียงของเพื่อนทั้งสองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอยังยืนยันว่าเพื่อนสาวอารมณ์ดีอย่างบะหมี่คบได้ ตัวของซันเดย์เองแม้จะชอบแกล้ง แต่เอาเข้าจริงก็นิสัยดีอยู่เหมือนกัน

"เป็นไรอ่ะ" มือบางที่โบกไปมาตรงหน้าส่งผลให้คนที่เผลอเหม่อยิ้มแห้งๆ ออกมา

"เปล่า รู้สึกเบื่อๆ อ่ะ"

"จะว่าไปแล้วเราก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งอาทิตย์นึงแล้วนะ โอเค มันอาจจะยังน้อยแหละ แต่แบบว่าฉันอยากเป็นเพื่อนกับเธออ่ะ ฉันยังรู้จักเธอไม่ดีพอเลยอ่า"

"ยุ่ง ถ้าเขาอยากบอกเขาก็จะบอกเองไหมล่ะ" ซันเดย์ปรามด้วยความเกรงใจ แต่ซาเฟียร์ไม่ได้คิดแบบนั้น

"อยากรู้เหตุผลที่ฉันมาเรียนที่นี่เหรอ"

"ใช่ อยากรู้" บะหมี่ตอบเสียงดังฟังชัด ทำคนฟังยิ้มกว้างออกมา แม้ว่าปัญหาที่กำลังจะเล่าให้เพื่อนฟังมันแทบทำให้ยิ้มไม่ออกก็ตาม

"ฉันกับพี่ชายมีปัญหากับพ่อน่ะ พ่อมีครอบครัวใหม่ และเหมือนครอบครัวใหม่ของเขาจะเสี้ยมให้แแย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉันและพี่ชาย"

"อ้าว ทำไมเป็นงั้นอ่ะ ปกติการที่พ่อจะมีครอบครัวใหม่อันดับแรกก็ควรสนใจความรู้สึกของลูกๆ ก่อนปะ บางรายถ้าลูกไม่ยอมนี่พ่อไม่กล้าจะมีเมียใหม่ด้วยซ้ำ แต่นี่มีครอบครัวใหม่ และยังอยากแบ่งสมบัติที่ลูกๆ มีอะไรแบบนี้ปะ"

"ประมาณนั้นแหละ บางครั้งพวกเขาก็เล่นสกปรก พี่ชายฉันค่อนข้างเป็นห่วงเลยส่งฉันมาอยู่ที่นี่ระหว่างที่เขากำลังจัดการทุกอย่างให้มันเรียบร้อย"

"หมายความว่าถ้าทุกอย่างเรียบร้อย เธอ...ก็จะกลับไปงั้นเหรอ" ซันเดย์ถามเสียงเบา ซึ่งหญิงสาวเลือกที่จะพยักหน้ากลับไป

"ใช่ ตั้งแต่แม่เสียฉันก็อยู่กับพี่ชายแค่สองคนมาโดยตลอด พี่ชายของฉันอยู่ที่ไหนฉันก็คงจะอยู่ที่นั่นนั่นแหละ"

"เสียดายจัง แบบนั้นก็หมายความว่าเธอจะอยู่กับพวกฉันไม่นานน่ะสิ"

"เพื่อนดีๆ แบบนี้ใครจะไปลืมลงกันล่ะ ถึงจะกลับไปแต่เราก็ยังคุยกันได้เหมือนเดิมนี่นา"

"จริงนะ เอาจริงปะ มันหายากมากเลยนะเพื่อนที่คุยกันถูกปากถูกคอแบบไม่ตอแหลหากันอ่ะ ตรงไปปะ" ซาเฟียร์ยิ้มกว้าง เธอไม่ติดที่เพื่อนมีนิสัยตรงไปตรงมา แบบนี้น่ะดีแล้ว ดีกว่าการสวมหน้ากากเข้าหากันเยอะเลย

"ไหนๆ ก็ไม่รู้ว่าเธอจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน เอาเป็นว่า ระหว่างที่อยู่ที่นี่ เธอก็ควรสนุกให้สุดเหวี่ยง พอกลับไปจะได้ไม่ลืมประเทศไทยเป็นไง"

"จริงด้วย ระหว่างที่ยังไม่กลับก็ควรใช้ระยะเวลาที่มีให้มันคุ้มค่าที่สุดนะ"

"จริงด้วย" ซาเฟียร์คิดตาม ใช้ชีวิตให้สนุกและคุ้มค่าที่สุด เธอจะทำ!

วันนี้ก็เหมือนทุกวันที่รถยนต์ของเพื่อนพี่ชายขับมาจอดรอที่หน้าคณะในเวลาที่เธอจบคลาสเรียนพอดีเป๊ะ

เขาก็คงจะมีข้อมูลเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้วถึงมารับเธอได้ทั้งที่พักหลัง เธอไม่ค่อยคุยกับเขาด้วยซ้ำไป

ซาเฟียร์โบกไม้โบกมือให้เพื่อนเฉกเช่นทุกครั้ง ก่อนจะเปิดประตูรถยนต์แล้วเข้าไปนั่งในที่ของเธอ

ความเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในรถยนต์กระทบลงมาบนผิวเนียน ซาเฟียร์กัดปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประเด็นออกมา

"หนูเริ่มชินกับที่นี่แล้ว คิดว่าการไปมหาลัยเองมันไม่ได้ยากอะไร"

"เธอกำลังทำให้ทุกอย่างมันยุ่งยาก"

"ไม่หรอกค่ะ หนูแค่พยายามปรับตัวให้อยู่ที่นี่ระหว่างที่รอเฮียมารับต่างหาก หนูมีเพื่อนแล้ว พ่อของเพื่อนเป็นหมอที่ประเทศไทย ในวงการแพทย์เฮียสืบได้ไม่ยากอยู่แล้ว ถ้าเฮียซานย์สั่งว่าไม่ควรคบ หนูถึงจะเลิกคบตามนั้นไหมคะ" คนตัวโตขบกรามแน่น แต่ระหว่างที่จ้องเขม็งเข้าไปในดวงตากลมประกายตาที่แข็งกร้าวกลับอ่อนกำลังลง

ซาเฟียร์ไม่ได้จะทำตัวดื้อ ไม่ได้จะต่อต้าน แต่เธอกำลังตีตัวออกห่างต่างหากล่ะ

ครืด~ ครืด~

โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของคนขับส่งผลให้บทสนทนาจบลงแค่นั้น

ภพนิพิฐล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า จากนั้นก็เลือกที่จะกดรับสายในทันที

"ครับ..."

[ อยู่ไหนอ่ะ วันนี้จะเข้าบ้านกี่โมง ] แวบหนึ่งที่ดวงตาคมกริบละจากท้องถนนเพื่อมองเวลาบนหน้าปัดรถยนต์

ไม่ได้คิดที่จะตอบในสิ่งที่คนในสายเอ่ยถาม แต่เลือกที่จะย้อนถามกลับไปแทน

"อยากได้อะไร"

[ แตงโม ]

"ว่าไงนะ"

[ ซื้อแตงโมมาให้หน่อย คัดเอาเกรดพรีเมี่ยม ลูกโตๆ หวานๆ ]

"อยากได้แตงโมนี่นะ ตอนนี้ไม่ว่าง ให้คนอื่นไปซื้อให้"

[ ตอนนี้อันดามองอยู่ คนสวยของอาภพบอกว่าอยากกินแตงโม เดี๋ยวนี้อาภพกล้าขัดใจหลาน? ] ใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตามีชีวิตของเด็กๆ ส่งผลให้คนที่เพิ่งจะปฏิเสธออกไปคิดหนักทันที

"ไม่ใช่แบบนั้น"

[ มีธุระอื่นที่สำคัญกว่าหลาน? ]

"ไม่มี เดี๋ยวผมซื้อกลับไป"

[ เค เดี๋ยวยอมให้หอมลูกกูสักสองสามที ]

"ไม่ดิ คืนนี้จะเอามานอนกอดทั้งคืน" ประโยคที่ตอบโต้คนในสายและรอยยิ้มอบอุ่นในระหว่างที่เอ่ยคำนั้น

ซาเฟียร์เผลอกำสายกระเป๋าแน่น อยากจะได้ยินเหลือเกินว่าคนที่อยู่ในสายคือใคร

ทำไมถึงทำให้เจ้าชายน้ำแข็งที่ชอบดุเธอเป็นประจำ อ่อนโยนได้มากถึงขนาดนี้

[ ลูกใครให้มันรู้ซะบ้าง ]

"อันดาอาจจะรักผมมากกว่า..."

[ พอเลย ลูกกูครับ แตงโมอ่ะ รีบไปซื้อมา แค่นี้แหละ ]

"หึ..." ภพนิพิฐหลุดเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

หากผู้เป็นพี่ชายยังไม่วางสาย เขาคงจะทักท้วงขึ้นสักหน่อยว่าน้องคนนี้สำคัญแค่ตอนที่อยากเสกเด็กเข้าท้องเมียอีกครั้งก็เท่านั้นเอง!

"ขอแวะซุปเปอร์แป๊บนึงนะ เธอรีบกลับไปทำอะไรรึเปล่า"

"ถ้าหนูบอกว่ารีบล่ะคะ คุณจะยังแวะอยู่ไหม" คำตอบและคำถามที่เกิดขึ้นในประโยคเดียวกันส่งผลให้หนุ่มหล่อหันมอง

บางครั้งผู้หญิงสำหรับเขาก็ยากเกินกว่าจะอ่านออกจริงๆ

"ขอเวลาห้านาที"

"ไม่ควรถามตั้งแต่ทีแรกนะคะ สุดท้ายพอตอบออกไป คำตอบของหนูมันก็ไม่ได้มีความหมายอยู่ดี" ภพนิพิฐถอนลมหายใจออกมาเบาๆ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาทำอะไรให้มันขวางหูขวางตาเธอนัก

ก่อนจะตกลงอะไรกันอย่างจริงจัง เขาขอแวะซื้อแตงโมให้หลานก่อน หากกลับถึงคอนโดฯ ค่อยเคลียร์กันทีเดียว

ร่างสูงโปร่งลงจากรถยนต์ขณะปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งรออยู่บนรถ ซาเฟียร์พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง อยู่ดีๆ ก็รู้สึกอิจฉาคนคนนั้นที่อยู่ในสายของเขา

เพียงเพราะสิ่งที่คนตัวโตปฏิบัติต่อเธอและเขาคนนั้นค่อนข้างต่างกัน ความอิจฉาก่อตัวขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

เกือบสิบนาทีที่ภพนิพิฐหายเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ต กลับออกมาอีกทีพร้อมทั้งแตงโมที่อยู่ในถุงพลาสติกเต็มทั้งสองมือ

"คนเยอะนิดหน่อย โทษทีที่ช้านะ"

"ซื้อไปฝากคนสำคัญเหรอคะ" แวบหนึ่งที่คนถูกถามนิ่งไป จากนั้นเขาก็เลือกที่จะพยักหน้ารับออกมา

"อืม ซื้อไปฝากคนสำคัญ"

"เขารู้รึเปล่าคะว่าคุณต้องมารับภาระดูแลหนู"

"ไม่รู้"

"ไม่กล้าบอกงั้นเหรอคะ"

"เธอจะ..."

"ถ้าไม่กล้าบอกเพราะกลัวเขาคนนั้นไม่พอใจก็อดทนสักหน่อยนะคะ อีกไม่นานเฮียซานย์ก็คงจะรีบมารับหนูกลับไป"

-----

น้องแอบงอแงเพราะความอิจฉา ซาเฟียร์ลูก ชีวิตของเฮียภพมันมีแต่หลานๆ จ้า