4

" แน่ใจนะว่าไม่ให้ไปส่ง? "

" แน่ใจค่ะ ชาแค่กลับไปหาป้า อีกอย่างใกล้ๆแค่นี้เอง ชาไม่อยากรบกวนคุณ ตั้งใจทำงานนะคะ "

" ครับ ผมฝากเงินให้คุณป้าคุณด้วย "

" วินคะ... แค่นี้มันก็มากพอแล้วนะคะ ชารบกวนคุณเกินไปแล้ว ชาคิดว่าเงินที่คุณให้ชามามันเยอะเกินไปแล้ว ไหนจะก่อนหน้านี้อีกที่คุณโอนไปให้ป้าของชาทุกเดือน "

" เล็กน้อยนะเพราะผมเลือกที่จะเให้เองมากกว่า "

" แต่ชาเกรงใจ "

" เต็มใจ "

15:00น.

" ทำไมมึงเอาเงินมันกลับมาได้แค่นี้อีชา!! กูอุตส่าห์ยอมให้มึงเสียตัวไปเป็นเมียมันตั้งเกือบจะเป็นปีแล้วนะนี่มึงยังไถเงินมันมาได้แค่นี้เองหรอ? "

" ป้าก็ใจเย็นๆก่อนได้ไหมป้าก็รู้ว่าเควินมันไม่ได้โง่นะ!! ป้าจะให้ฉันทำอะไรบูมบามหรอ ถ้ามันจับได้ขึ้นมาพวกเราจะซวยกันหมด! "

" อย่าให้กูรู้นะว่ามึงคิดเล่นตุกติกกับกู ไม่ใช่ว่ามันให้เงินมึงมามากกว่านี้แล้วมึงให้กูแค่นี้นะ! " ด้านของชาเองเธอเองก็เอื้อมละอากับป้าของเธอเต็มที่แล้วเนื่องจากว่าตลอดเวลาที่เธออยู่กับเควินเธอแทบจะไม่ได้ใช้เงินเลยด้วยซ้ำอยากได้อะไรฝ่ายชายจะเป็นคนซื้อให้เธอตลอดเงินทุกบาททุกสตางค์ของเธอจะถูกรวบรวมและส่งมาให้ป้าผู้ที่เป็นคนเลี้ยงเธอตั้งแต่เด็ก ยอมรับเลยว่าตอนแรกที่เข้าไปพัวพันกับเควินเธอคิดแค่ว่าทำยังไงก็ได้ที่จะให้เควินหลงใหลในตัวเธอเพื่อที่เธอจะมีโอกาสหลอกเงินของเควินกลับมาเยียวยาฐานะทางบ้านของเธอ

" ป้าก็รู้ว่าฉันไม่เคยโกหกป้า อีกอย่างช่วงนี้เควินเขาก็ไม่ค่อยได้กลับมาที่ห้อง ป้าช่วยใจเย็นๆหน่อยได้ไหม "

" เออ!! มึงมาก็ดีแล้ววันนี้เฝ้าบ้านไปก็แล้วกันนะกูจะไปเข้าบ่อนหน่อย! เมื่อวานอีนะมันเอากูไปเยอะเหลือเกิน วันนี้แหละกูจะไปล้างตา!! "

"........." พอป้าออกจากบ้านไปเธอก็เองก็เอาแต่คิดว่าถ้าเกิดวันนึงเควินรู้ขึ้นมาว่าเธอเข้าไปอยู่ในชีวิตของเควินเพราะอะไร เควินคงไม่มีวันให้อภัยเธอนำซ้ำคงจะไล่ตะเพิดเธอออกจากห้อง

.

.

" มีอะไรกันหรือเปล่าคะทำไมวันนี้จัดอาหารซะเยอะเชียวคุณพ่อมีแขกมาแล้วค่ะป้า? "

" ป้าก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะคุณท่านแค่บอกว่าให้ป้าจัดอาหารเพิ่มอีกซัก2-3อย่างแล้วนี่คุณหนูทานอะไรหรือยังคะ? หรือว่าจะรอทานพร้อมคุณท่านเลย "

" เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะเมษาไม่ได้รีบอะไรอยู่แล้ว " คนตัวเล็กบอกกับคุณแม่บ้านเสร็จก็ไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องนั่งเล่นรอเวลาที่จะรับประทานอาหาร แต่วันนี้คนตัวเล็กมีรางสังหรณ์แปลกๆใจเต้นแรงเหมือนกับว่ากำลังจะมีพายุเข้ามาโหมกระหน่ำ

" คุณหนูคะคุณท่านเรียกให้ไปรับประทานอาหารค่ะ "

" ค่ะ " สิ่งแรกที่เมษาเห็นอยู่บนโต๊ะอาหารก็คือคุณพ่อซึ่งเป็นประมุขของบ้านและแม่เลี้ยงที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่ที่มันแปลกตาไปกว่านั้นก็คือมีผู้ชายนั่งอยู่ข้างๆแม่เลี้ยงอีกคนนึงเมษาได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้พร้อมกับเดินไปที่โต๊ะอาหาร

" มาแล้วหรอเมษา นั่งก่อนสิลูกพ่อจะแนะนำพี่เขาให้รู้จัก " เมษาเดินอ้อมหลังของผู้เป็นพ่อไปพร้อมกับกำลังจะเดินไปเผชิญหน้ากับคนที่คุณพ่ออยากจะแนะนำให้เธอรู้จัก

"........."

" นี่พี่เควินเป็นลูกชายคนเดียวของคุณพราว "

" สวัสดีครับ " สิ่งแรกที่เธอตกใจก็คือผู้ชายคนนั้นคือคนที่เธอรู้สึกถูกตาต้องใจและที่สำคัญไปมากกว่านั้นเลยผู้ชายคนนั้นกลายเป็นลูกชายของผู้หญิงที่เธอเกลียดที่สุด อะไรมันจะโลกกลมขนาดนั้นนะ เธอได้แต่คิดในใจแต่ก็ดีแล้วแหละที่เธอมารู้ความจริงวันนี้เพราะว่าถ้าไม่อย่างนั้นเธออาจจะรู้สึกมากไปกว่านี้กับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอก็เป็นไปได้

" เมษาไม่ได้ยินที่พี่เขาสวัสดีหรอลูก? "

" อืม " เธอเลือกที่จะตอบเพียงสั้นๆและละสายตาออกจากใบหน้าของผู้ชายตรงข้ามกับเธอ แต่สายตาของผู้ชายคนนั้นไม่ได้ละออกจากหน้าของหญิงสาวเลย เควินเลือกที่จะมองมายังเธอด้วยแววตาที่คาดเดายาก

" ก่อนที่พ่อจะเอาใครเข้ามาในบ้านเมษาคิดว่าพ่อน่าจะสืบประวัติเขานิดนึงนะคะ "

"........."

" ไม่ใช่เห็นว่าเป็นลูกของเมียใหม่ก็พาเข้ามาได้เลย อย่างน้อยบ้านหลังนี้ก็เป็นบ้านของคุณแม่เหมือนกัน คุณแม่เลี้ยงเองก็เหมือนกันนะคะ อย่าคิดว่าจะทำอะอะไรตามอำเภอใจตัวเอง ลูกคุณไว้ใจได้แค่ไหนหรอคะ ถึงเอาเข้ามาในบ้านของฉัน? "

" หยุดก้าวร้าวเดี๋ยวนี้นะเมษา เควินเขาไม่ได้เป็นคนแบบพี่ลูกกำลังกล่าวหาอยู่พ่อรู้จักเขามาดีแล้ว "

" นี่พ่อคิดจะหลงทั้งแม่ทั้งลูกเลยหรอคะ คนเป็นลูกแท้ๆยังเมษานี้รู้สึกน้อยใจเหมือนกันนะคะ อะไรก็เมียใหม่แถมตอนนี้ยังจะมีลูกใหม่เข้ามาอีก อ๊ะ! ไม่ใช่สิคะต้องบอกว่า' ลูกเมียน้อย ' ถึงจะถูก " สิ่งที่เมษาพูดไปทำให้ตอนนี้บุคคลที่นั่งอยู่ตรงข้างเธอได้แต่เอาลิ้นดุนข่างแก้มของตัวเอง

" ต้องขอโทษคุณลุงด้วยนะครับถ้าเกิดว่าการที่ผมมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยแล้วมันทำให้ลูกสาวของคุณลุงไม่พอใจผมว่าไว้โอกาสหน้าเราออกไปทานข้าวข้างนอกกันดีกว่าครับ "

" เหอะ! "

" ไม่เป็นอะไรเลยเควินลุงต้องขอโทษแทนเมษาด้วยนะ ลูกสาวของลุงพูดจาอะไรไม่รู้จักคิด โตซะเปล่า ลุงต้องขอโทษแทนจริงๆ " เป็นคำพูดออกจากปากของคนเป็นพ่อยิ่งทำให้คนเป็นลูกแท้ๆยังเมษาได้แต่กัดฟันข่มอารมณ์โมโหเอาไว้

" ส่วนฉันต้องขอโทษแทนลูกชายของฉันด้วยก็แล้วกันที่วันนี้มาทำให้เธอรู้สึกไม่สบอารมณ์บนโต๊ะอาหาร และฉันก็ขอยืนยันว่าลูกชายของฉันไม่คิดที่จะทำอะไรในบ้านของคุณแน่ ด้วยหน้าที่การงานของลูกฉันแล้วไม่จำเป็นที่จะต้องเข้ามาทำอะไรให้เสื่อมเสียชื่อเสียงของเขาเลย ไว้ใจได้เลยเมษาว่าลูกชายของฉันเขานิสัยดีกว่าที่เธอคิด! "

" ขอตัวนะคะคุณพ่อ รู้สึกว่าอาหารมื้อนี้ไม่ค่อยถูกโฉลกกับเมษาสักเท่าไหร่ พะอืดพะอมจะอ้วก ยิ่งเห็นอะไรที่มันขัดลูกกะตาแล้วด้วย มันน่าขยะแขยง " พูดจบเมษาก็รีบลุกออกจากโต๊ะทานข้าวทันที นาทีนี้คงไม่มีอะไรที่ทำให้เมษาต้องรู้สึกหงุดหงิดใจได้มากเท่านี้มาก่อน ก่อนที่เธอจะลุกจากโต๊ะอาหารไปเธอก็ได้รับสายตาจากฝั่งตรงข้ามบอกตามตรงเลยว่าสายตาของผู้ชายคนนี้มันมีอะไรที่เธอเองคิดแน่นอน