บทนำ

เมษา

" ทำไมแกทำตัวแบบนี้เมษา? ฉันบอกแกหลายรอบแล้วใช่ไหมว่าถ้าเกิดไม่พอใจอะไรให้แกมาพูดกับฉันไม่ใช่เอาไปลงกับคุณพราวเขาแบบนั้น ฉันพูดไปหลายรอบแล้วนะว่าเรื่องนี้คุณพราวเขาไม่เกี่ยวอะไรด้วย "

" เมื่อไหร่พ่อจะเลือกเข้าข้างเมียใหม่ของพ่อสักที? เมย์ก็บอกพ่อไปแล้วไงว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นอุบัติเหตุ! "

" แกจะบอกว่าเรื่องที่คุณพราวตกบันไดเป็นอุบัติเหตุอย่างนั้นหรอ? ถ้าเกิดว่าฉันไม่รู้จักแกมาก่อน ฉันคงเชื่อคำพูดของแกไปแล้วสินะ! "

" เหอะ!! เออ! ใช่ค่ะ เมษาเป็นคนผลักเขาตกเอง ทำไมคะบันไดแค่ 3 ขั้นคงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง หรือว่าแข้งขาหักไปแล้ว จะเรียกค่าทำขวัญหรอคะ? "

' เพลี๊ย '

" เลว! "

" ตบอีกสิ! พ่ออยากจะทำอะไรกับเมย์ก็ทำเลย! แค่คนของคุณพ่อเจ็บนิดเจ็บหน่อยแค่นี้ก็จะเป็นจะตายแล้วหรอคะ เห็นแต่หัวคนอื่นไม่เห็นหัวลูกเลยสินะ "

" เมษา!! "

" คุณ! พอแล้วค่ะไหนบอกว่าจะลงมาคุยกันดีๆไงคะทำไมถึงเสียงดังเอะอะโวยวายขึ้นไปข้างบน? "

" เห็นไหมคะคุณของพ่อก็ยังไม่เป็นอะไรสักหน่อยยังเดินได้ปกตินี่ จริงไหมคะคุณพราว? "

" ที่ฉันยังเดินได้ปกติไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำอะไรแบบนี้กับฉันได้ ที่ฉันไม่พูดไม่ใช่ว่าฉันจะปล่อยเรื่องนี้ให้มันผ่านไป! เธอจะขอโทษฉันไหม? "

" ไม่! ทำไมฉันต้องขอโทษคุณด้วย? "

" หรือเธอจะเถียงว่าที่เท่าฉันต้องเดินลำบากแบบนี้ไม่ใช่ฝีมือเธอ? เธอโตแล้วนะเมษา ฉันจะไม่พูดกับเธอพร่ำเพื่อ ขอโทษฉันซะ " ทำไมฉันต้องขอโทษผู้หญิงคนนี้ด้วยค่ะก็สมควรแล้วไม่ใช่หรออย่ามาเกะกะขวางทางฉันเองก็ช่วยไม่ได้

" เสียใจด้วยนะคะ ฉันคงทำตามคำสั่งของคุณแม่เลี้ยงไม่ได้หรอก อยากให้ฉันขอโทษอย่างนั้นหรอไปนอนหลับฝันเอานะ! "

" ก็ได้ เธอไม่ต้องขอโทษฉันก็ได้ นิ่มโทรแจ้งตำรวจได้เลย"

" คุณ "

" ครั้งนี้ฉันทำจริงค่ะคุณพจน์ ในเมื่อลูกสาวของคุณไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีก็ให้เข้าไปอยู่ในตารางสักคืนสองคืนก็แล้วกันค่ะ ถ้าเกิดเรื่องแค่นี้คุณยังคิดไม่ได้ออกไปอยู่ข้างนอกถ้าเกิดเขาทำผิดพลาดแบบนี้อีกล่ะคะ "

" งั้นผมก็แล้วแต่คุณแล้วกัน ใครที่ทำผิดก็ว่าไปตามผิดเถอะ "

" คุณพ่อ!! นี่คุณพ่อจะปล่อยให้เมย์โดนตำรวจจับอย่างนั้นหรอคะ? "

" ก็ในเมื่อแกปากหนักดีนักฉันก็ช่วยอะไรแกไม่ได้ และเรื่องนี้แกก็เป็นคนผิดจริงๆ " ไม่ต้องสงสัยหรอกค่ะนี่มันคงเป็นเรื่องปกติของบ้านนี้บ้านที่ไม่มีแม้แต่ความอบอุ่นอยู่เลยสักนิดบ้านที่ฉันต้องทนอยู่มาตั้งแต่ฉันอายุ 13 ตั้งแต่วันที่พ่อพาผู้หญิงคนนี้เข้ามาชีวิตของฉันมันก็เปลี่ยนไปหมดเลย จากที่ฉันเป็นจุดสนใจของคนในบ้านตอนนี้ฉันกลายเป็นคนที่ถูกลืม จากที่ฉันเป็นสิ่งที่คุณพ่อรักมากที่สุดตอนนี้ฉันกลายเป็นเด็กที่ก้าวร้าว ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียว แล้วแบบนี้หรอคะจะให้ฉันทําใจยอมรับกับเรื่องนี้

" ฉันให้เวลาเธอคิดอีกแค่ 1 นาที ถ้าเราจากนี้เธอยังคิดไม่ได้ฉันจะไม่มีการอ่อนข้อให้กับเธอเด็ดขาด นิ่มเอาโทรศัพท์มา! "

" ค่ะคุณผู้หญิง "

" ขอโทษ!! " เกลียด! บอกเลยค่ะว่าฉันเกลียดคนตรงหน้ามากที่สุด คิดหรอว่าทำแบบนี้กับฉันแล้วฉันจะมีวันญาติดีด้วยไม่มีทางซะหรอก!

" ยกมือขึ้นมาว่าฉันและก็พูดคำว่าขอโทษ "

" มันจะมากไปแล้วนะ! "

" มันไม่มากไปเลยกับสิ่งที่เธอทำเมื่อกี้ เอาจริงไหมฉันอายุเยอะกว่าแม่อีก "

" อย่ามาลามปามแม่ฉัน! "

" ตรงไหนที่ฉันลามปามหรอ ไหนเธอลองบอกประโยคเมื่อกี้มาสิว่าฉันไปลามปามแม่ของเธอตรงไหน ? "

" ยกมือขึ้นมาไหว้ฉันและก็พูดคำว่าขอโทษ "

"........."

" นิ่ม "

" ขอโทษ " ฉันยกมือขึ้นมาไหว้ผู้หญิงตรงหน้าพร้อมกับเอ่ยคำว่าขอโทษบอกเลยค่ะว่ามันไม่ได้เป็นการกระทำที่ฉันเต็มใจเลยสักนิด คิดจะทำแบบนี้กับฉันหรอคะ แล้วฉันจะแสดงให้ดูว่าคิดผิดที่มาทำกับฉันแบบนี้!

" ค่ะ ฉันจะรับคำขอโทษเอาไว้ และหวังว่าเธอจะไม่ไปทำกิริยาแบบนี้กับใครอีกนะ ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใครก็ตามเขาไม่ควรมาเจอกับพฤติกรรมแบบนี้ของเธอ! "

" ไม่ต้องมาสอนฉัน ไม่ใช่แม่ฉันสักหน่อย "

"........."

" อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะกลัวเธอนะ! อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะชนะฉันได้ ระวังตัวคุณไว้เถอะ! "

.

.

ผับ 21:00น.

" มึงช่วยเบากระดกหน่อยได้ไหมกระดกเหมือนน้ำเปล่าเลยนะมึงเนี่ยไปอารมณ์เสียที่ไหนมาอีกวะ "

" จะมีที่ไหนได้อีกล่ะถ้าไม่ใช่ที่บ้านของมัน กูว่ามึงทำใจยอมรับเถอะว่าเมษ! มึงอยู่กับคุณพราวเขามากี่ปีแล้วเนี่ย "

" กูไม่มีวันยอมรับผู้หญิงคนนั้นที่ขาด! ทำไมกูจะต้องเสียสละที่ตรงนั้นของแม่กูให้ผู้หญิงคนอื่นด้วยถ้าเกิดไม่มีผู้หญิงคนนั้นพ่อกับแม่กูเขาอาจจะกลับมาคืนดีกันก็ได้!! "

" กูว่ามึงยอมรับความจริงได้แล้วนะเมย์แม่มึงเขาก็ไปแต่งงานใหม่แล้ว ตอนนี้แม่มึงกับชีวิตของพ่อมึงเขาเดินคนละเส้นทางกันแล้ว แต่ตอนนี้พ่อกับแม่มึงเขาก็ยังทำหน้าที่พ่อกับแม่ของมึงอยู่แค่นี้กูว่ามันก็พอแล้วไหม? "

" มึงไม่เข้าใจกูหรอกต้นสน กูอยากได้คำว่าครอบครัวของกูกลับคืนมากูผิดมากเลยหรอ? "

" มึงก็อย่าไปใส่อารมณ์กับต้นสนมันสิมันก็เป็นห่วงมึงนั่นแหละ "

" อีกอย่างนะกูว่ามึงออกมาอยู่คอนโดไหมล่ะมึงก็มีคอนโดไม่ใช่หรอจะกลับไปอยู่บ้านให้มันเจ็บใจทำไมล่ะในเมื่อตอนนี้บ้านไม่ใช่ความสุขของมึงก็ออกมาอยู่ข้างนอกก่อน "

" แล้วทำไมกูจะต้องปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นมีความสุขในบ้านของกูด้วยล่ะ? :

" มึงนี่มันเจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆเลยนะระวังไว้เถอะสักวันนึงมึงจะตกม้าตาย "

" ถ้าเกิดวันนั้นมันมีจริงกูชิงฆ่าตัวตายก่อนเลยดีกว่า ให้กูตายยังดีกว่าต้องไปผูกพันธมิตรกับเมียใหม่พ่อกู ! "

" มึงปล่อยมันไปเถอะอินดี้ เดี๋ยวมันก็สำนึกได้เองสักวันนึงนั่นแหละ เอ้า!แดก!! วันนี้อีเมย์มันเลี้ยงเอง "

.

.

" โต๊ะนั้นมีอะไรวะกูเห็นมึงมองนานแล้วนะ "

"........."

" อยากล่าหรอวะพ่อ? เอาหน่อยไหมล่ะ ได้ข่าวว่าช่วงนี้งานยุ่งอยากปลดปล่อยหรือเปล่า "

" หึ! ไม่อ่ะ! เสียดายน้ำ "

" ครับ! ไอ้เหี้ยเควิน "