บทที่ 13 กล้ำกลืนความเจ็บปวดแล้วรับเงิน

ลั่วอวิ๋นเยียนเลิกคิ้วขึ้น "วันนี้ไม่ได้หรอกนะสุดหล่อ วันหลังค่อยว่ากัน"

"งั้นขอช่องทางติดต่อไว้หน่อยสิครับ? พรุ่งนี้เป็นไง?" กู้สือหลินหยิบโทรศัพท์ออกมา ปลดล็อกหน้าจอแล้วยื่นให้เธอโดยตรง

ลั่วอวิ๋นเยียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรับโทรศัพท์มาแล้วถามว่า "คุณให้ฉันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ? ไม่กลัวฉันแอบดูความลับหรือไง?"

"อยากดูก็ดูเลย ไม่มีอะไรที่ดูไม่ได้หรอก" กู้สือหลินตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ฉู่โม่เซวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ คิดในใจ:นั่นมันโทรศัพท์ส่วนตัวแกนะเว้ย! ในเครื่องมีอะไรที่ชาวบ้านดูไม่ได้บ้าง แกไม่รู้ตัวจริง ๆ เหรอ?

ลั่วอวิ๋นเยียนได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา แต่เธอก็ไม่ได้ซนเปิดดูอะไรมั่วซั่ว เธอแค่กดเพิ่มเพื่อนในวีแชทและบันทึกเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงไปก่อนจะส่งคืนให้เขา

"ห้ามเปลี่ยนชื่อบันทึกเด็ดขาดนะ ไม่งั้นฉันต่อยคุณแน่" ลั่วอวิ๋นเยียนขู่ด้วยท่าทางดุ ๆ

กู้สือหลินรับโทรศัพท์กลับมา ก้มลงมองชื่อที่เธอบันทึกไว้: 'เบบี๋'

เบบี๋งั้นเหรอ? แววตาของกู้สือหลินสั่นไหวอย่างประหลาด รู้สึกว่าชื่อนี้ก็น่ารักดีเหมือนกัน

"ครับ ยินดีให้ตรวจสอบได้ตลอดเวลา" พูดจบ กู้สือหลินก็ขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงว่า "เบบี๋"

บ้าฉิบ...ทำไมรู้สึกเขินพิลึกแฮะ...

ลั่วอวิ๋นเยียนลูบแขนตัวเองที่เหมือนจะมีขนลุกขึ้นมา "อืม ว่านอนสอนง่ายดีมาก"

เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ประตูโรงเรียนเปิดออก นักเรียนพากันกรูออกมาเหมือนกับฝูงชนในตลาดนัด

ที่ห้อง ม.6/2 เด็กหนุ่มผมทรงวูล์ฟคัทสีเทาหม่นคว้ากระเป๋านักเรียนแล้วเดินดุ่ม ๆ ออกไปทันที

"เฮ้ เสี่ยวจิ่น รอฉันด้วยสิ" ฉู่โม่ถิงรีบวิ่งตามไปกอดคอเขา "จะรีบไปไหน? คนขับรถไม่หนีไปไหนหรอกน่า"

"วันนี้คนขับรถไม่มา" ลั่วอวิ๋นจิ่นยักไหล่ สลัดมือที่เกาะไหล่ออก

ฉู่โม่ถิงไม่ถือสา "คนขับรถลาเหรอ? งั้นไปรถบ้านฉันไหมล่ะ? ยังไงก็ทางผ่านอยู่แล้ว"

"ไม่ต้อง พี่สาวฉันมารับ เราจะกลับบ้านใหญ่กัน" ใบหน้าเรียบเฉยของลั่วอวิ๋นจิ่นกลับฉายแววอวดอย่างเห็นได้ชัด

ความทรงจำของลั่วอวิ๋นจิ่นที่มีต่อลั่วอวิ๋นเยียนนั้นมีไม่มากนัก เพราะตอนที่เธอถูกลักพาตัวไปเขาเพิ่งจะสองขวบ เขาไม่เคยได้เจอพี่สาวอีกเลย

แต่เมื่อโตขึ้น ความทรงจำเกี่ยวกับพี่สาวก็ไม่เคยจางหายไป

เพราะคนในครอบครัวพร่ำบอกเขาตั้งแต่เด็กว่าเขามีพี่สาวคนหนึ่ง เมื่อพี่สาวกลับมาบ้านเขาต้องดีกับพี่ ต้องรักพี่ พี่คือคนที่มีฐานะสูงสุดในตระกูลลั่ว

สิ่งเหล่านี้หล่อหลอมให้เขาซ่อนความเป็น 'ไอ้ต้าวคลั่งพี่' เอาไว้ลึก ๆ

ในบ้านมีรูปถ่ายของพี่สาวมากมาย ทุกปีทุกคนจะรวมตัวกันจัดงานวันเกิดให้เธอ แม้ว่าเจ้าของวันเกิดจะไม่ได้อยู่ตรงนั้นก็ตาม

เมื่อวานเขาก็เป็นคนแรกที่เห็นโพสต์ในเวยป๋อของพี่ซี แล้วรีบส่งเข้ากลุ่มครอบครัว ไม่งั้นป่านนี้พวกเขาก็คงยังไม่รู้ว่าพี่สาวกลับมาแล้ว

ฉู่โม่ถิงชะงัก "พี่อวิ๋นเยียนเหรอ?"

"หุบปาก นั่นพี่สาวฉัน!"

"เหอะ ทำเป็นอวดไปได้ ก็แค่มีพี่สาวเองไม่ใช่เหรอ?" ฉู่โม่ถิงเบะปากอย่างไม่ยี่หระ

เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน...ดูเหมือนเขาจะไม่มีพี่สาวจริง ๆ ด้วยแฮะ! เจ็บจี๊ดเลย...

ทั้งคู่เดินไปที่หน้าประตูโรงเรียน พอออกไปก็เห็นคนสามคนโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน

หน้าตาดีกันขนาดนี้ ยากที่จะมองข้าม

แต่ดู ๆ ไปทำไมเหมือนพ่อแม่ลูกจัง? พ่อ แม่และสุนัขพุดเดิ้ลหนึ่งตัว...มารับลูกเหรอ?

ดวงตาใสซื่อของลั่วอวิ๋นจิ่นเป็นประกายขึ้นมาทันที เขารีบวิ่งตรงเข้าไปหา

"เสี่ยวจิ่น" ลั่วอวิ๋นเยียนโบกมือเรียกเขา

ลั่วอวิ๋นจิ่นหยุดยืนตรงหน้าเธอ ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ พูดด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย

"พี่ครับ! ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว ต่อไปพวกเราไม่ต้องจัดวันเกิดให้พี่โดยที่ไม่มีพี่อยู่ด้วยแล้วนะ"

ลั่วอวิ๋นเยียนชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินแบบนั้น พวกเขาจัดวันเกิดให้เธอทุกปีเลยเหรอ? ไม่เห็นมีใครบอกเธอเลยสักคน...

เธอยกมือขึ้นลูบหัวเขา "กลับมาแล้วล่ะ ต่อไปทุกวันเกิดพี่จะอยู่ด้วยแน่นอน รวมถึงวันเกิดของนายด้วย"

"อื้ม! พูดแล้วห้ามคืนคำนะ" ลั่วอวิ๋นจิ่นยื่นนิ้วก้อยมาจะเกี่ยวก้อยสัญญา

กู้สือหลินมองนิ้วก้อยนั่นด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เหอะ น่าเกลียดชะมัด

ฉู่โม่เซวียนเห็นท่าทางของกู้สือหลินแล้วก็รู้สึกละเหี่ยใจ จนต้องส่งเสียงเตือนน้องชายซื่อบื้อของตัวเอง "อะแฮ่ม"

"พี่กู้ก็มาด้วยเหรอครับ? แล้วพี่เซวียน เจ็บคอเหรอครับ?" ลั่วอวิ๋นจิ่นมองเขาอย่างสงสัย

"พรืดดด ฮ่าๆๆๆ ..." ฉู่โม่ถิงกลั้นขำไม่ไหวระเบิดหัวเราะออกมา

ฉู่โม่เซวียนถลึงตาใส่ "หุบปาก! ไม่ใช่เรื่องของแก"

"เอ่อ...สวัสดีครับพี่กู้ สวัสดีครับพี่อวิ๋นเยียน" พูดจบฉู่โม่ถิงก็รีบรูดซิปปากตัวเองทันที

ลั่วอวิ๋นจิ่นถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง "นั่นพี่สาวฉัน!"

"เอาล่ะ พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ" ประโยคนี้ลั่วอวิ๋นเยียนหันไปพูดกับกู้สือหลิน

กู้สือหลินพยักหน้าเล็กน้อย "พรุ่งนี้เจอกันไหม?"

"ไว้ค่อยว่ากัน ดูคิวว่างฉันก่อน" ลั่วอวิ๋นเยียนยิ้มแล้วจูงมือลั่วอวิ๋นจิ่นเดินจากไป

กู้สือหลินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองส่งเธอจนลับสายตา

"เลิกมองได้แล้วพี่ คนเดินไปไกลแล้ว แหม...ดูสิ สายตาอ่อนโยนจนใจจะละลายอยู่แล้วเนี่ย" ฉู่โม่เซวียนโบกมือไปมาตรงหน้ากู้สือหลิน

กู้สือหลินปัดมือเขาทิ้งแล้วเดินจากไป

ฉู่โม่เซวียนรีบตามไป ทิ้งให้ฉู่โม่ถิงยืนเอ๋ออยู่ที่เดิม เกิดอะไรขึ้น? ตกลงไม่ได้มารับฉันเหรอ? แล้วคนขับรถฉันล่ะ?!

"ยืนบื้ออะไรอยู่? รีบตามมาสิ!" เมื่อได้ยินเสียงคำรามจากพี่ชายแท้ ๆ ฉู่โม่ถิงก็รีบวิ่งตามไปทันที

อีกด้านหนึ่ง ลั่วอวิ๋นเยียนจับลั่วอวิ๋นจิ่นยัดเข้าเบาะหลัง ส่วนเธอนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ

ทิ้งให้สามพี่น้องมองหน้ากันเองด้วยความรำคาญใจ

ลั่วอวิ๋นเยียน:โลกสงบสุขแล้ว

ลั่วอวิ๋นซี ลั่วอวิ๋นอี้ ลั่วอวิ๋นจิ่น: พี่ชายกับน้องชายคือสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญที่สุดในโลกแล้ว!

เมื่อกลับถึงบ้านใหญ่ตระกูลลั่ว ลั่วอวิ๋นเยียนก็นำของขวัญมามอบให้ลั่วอวิ๋นจิ่น

ในกล่องของขวัญขนาดใหญ่นั้นเป็นเลโก้รุ่นหายากหลายกล่อง แถมยังเป็นชุดใหญ่ยักษ์ทั้งนั้น

ลั่วอวิ๋นเยียนเห็นแล้วก็ยังอึ้งเอง นี่มันของรักของหวงของเจียงจื่ออั๋งไม่ใช่เหรอ?! รักเหมือนเมีย ถนอมยิ่งกว่าอะไรดี

เจี่ยงอี้หนิงถึงขั้นไปฉกตัวท็อปที่แพงที่สุดส่งมาให้เลยเหรอ? เป็นเพื่อนรักของแท้!

แต่พอเห็นท่าทางดีใจสุดขีดของลั่วอวิ๋นจิ่น เธอก็พูดไม่ออก

ช่างเถอะ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงินห้าสิบล้านเป็น 'ค่าทำขวัญ' ให้เจียงจื่ออั๋ง โดยที่มโนธรรมในใจไม่เจ็บปวดเลยสักนิด

[เจียงจื่ออั๋ง: พี่ลั่ว ผมทำอะไรผิดเหรอ? นี่มันค่าส่งตัวผมไปดาวอังคารเหรอ?!]

[เจียงจื่ออั๋ง: ผมว่าผมยังช่วยงานพี่ได้นะ อย่าเพิ่งตัดหางปล่อยวัดสิ! ผมยอมแก้ตัวก็ได้!]

[เจียงจื่ออั๋ง: ไม่สิ ผมผิดตรงไหน?! บอกให้ตายตาหลับหน่อยได้ไหม?!!]

[ลั่วอวิ๋นเยียน: ไม่มีอะไรก็ไม่ต้องกลับมาที่คฤหาสน์นะ อยากได้อะไรก็ซื้อเอาเอง ถ้าจะโกรธก็ไปโกรธเจี่ยงอี้หนิงนู่น]

ข้อความสั้น ๆ ไม่กี่ประโยคทำเอาเจียงจื่ออั๋งไปไม่เป็น เขาไปทำอะไรผิด? แล้วทำไมเจี่ยงอี้หนิงถึงแทงข้างหลังเขา? เขาจึงรีบโทรหาเจี่ยงอี้หนิงทันที

พอรู้ความจริงเข้า เขาก็รู้สึกเหมือนชีวิตสูญสิ้นความหวังและศรัทธา

นั่นมันของที่เขาลำบากตรากตรำตามหามานะ! รุ่นหายากเชียวนะ! เมียรักของเขา! รักเดียวในชีวิตของเขา!

ยิ่งคิดยิ่งแค้น จึงโทรกลับหาลั่วอวิ๋นเยียน

"ฮัลโหล" ตอนนี้ลั่วอวิ๋นเยียนกำลังนั่งดูทีวีเป็นเพื่อนคุณย่าลั่วในห้องนั่งเล่น เธอจึงถือโทรศัพท์เดินเลี่ยงออกมา

"พี่ลั่ว! นั่นมันเมียผมนะ! พี่ยกให้คนอื่นง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง?!"

ลั่วอวิ๋นเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เอาหูออกห่างโทรศัพท์ตามสัญชาตญาณ "เจี่ยงอี้หนิงเอามาให้ฉัน ฉันเองก็ไม่รู้ อีกอย่าง เขาก็แค่เด็กคนหนึ่ง นายจะไปถือสาอะไรกับเด็ก?"

"เด็ก? เขาสิบเจ็ด ผมสิบแปด พูดตามตรงผมแก่กว่าเขาแค่สามเดือนเอง! ผมก็ยังเป็นเด็กเหมือนกันนะ!" เสียงคำรามของเจียงจื่ออั๋งดังลอดออกมาจากโทรศัพท์

"ก็เพราะงั้นไง ฉันถึงโอนค่าทำขวัญไปให้แล้ว"

"มันใช่เรื่องเงินที่ไหนล่ะ?! นั่นมันรักแท้ของผมนะ!"

"เพิ่มให้อีกห้าสิบ"

"อะแฮ่ม...จริง ๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องเงินหรอกครับ ผม..."

"ต่อไปเวลานายจะซื้อไอ้พวกนั้นอีกก็มาเบิกที่ฉันแล้วกัน โอเคไหม? อย่าได้ใจให้มากนัก ไม่งั้นก็คืนห้าสิบล้านนั่นมาซะ"

"ได้เลยครับพี่ พี่ดีที่สุดเลย พี่คือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดใหม่ของผม รักนะจุ๊บ ๆ"

"คราวหน้าอย่าลืมซื้อมาเผื่อสองชุดด้วย แค่นี้แหละ วางละ"

เจียงจื่ออั๋งมองหน้าจอที่ถูกตัดสายไปด้วยความงง ๆ ทำไมรู้สึกเหมือนพี่ลั่วจะใจดีเป็นพิเศษเพื่อซื้อเลโก้ให้น้องชาย ส่วนเขาเป็นแค่ผลพลอยได้ล่ะ?

ช่างเถอะ กล้ำกลืนความเจ็บปวดแล้วรับเงินเน้น ๆ แค่นี้เขาก็พอใจแล้ว ฮิๆๆ ไปซื้อเลโก้ต่อดีกว่า~